De uitslag!

Het eerste halve jaar op de uni zit er op, en ik heb het bijna allemaal gehaald. Eén vak werd me te veel, en dat ga ik na de zomervakantie eens eventjes bazen. Maar de rest is gelukt!

Een 8 voor GiPHouse / SDM. Score!
Een 7,5 voor Business Rules
Een 7 voor ICT & Samenleving 2
En een fucking 9,5 voor Modelleren van Bedrijfsprocessen.

Een vak dat ik volgde aan de managementfaculteit laat nog op zich wachten, maar die is wel in de pocket. Een magere zes voor het tentamen een paar maanden terug, maar aangezien ik samen met Tim het onderzoek prima heb afgerond, wordt dat ook niet lager dan een zes. Geen briljant cijfer, maar het is een keuzevak en ik ben er tevreden mee.

Op naar volgend jaar!

T-Mobile aan de telefoon

De laatste dagen heb ik vrij regelmatig met T-Mobile aan de lijn gehangen. Niks bijzonders. Nieuwe telefoon (want mijn huidige is echt aan het overlijden), een vergeten betaling (hunnerzijds ), dat soort dingen. Als je goed luistert, of wel vaker met de klanten’service’ van een bedrijf aan de lijn hangt weet je dus precies wat er gaat komen.

T-Mobile: Goedemiddag.
Ik: Goedemiddag, met Sander, ik wil graag (insert vraag).
T-Mobile: Ok, wat is uw mobiele nummer?

Daar begint het al. Mijn mobiele nummer? Ik bel ze nota bene mobiel. Met een nummer van T-Mobile. Mijn telefoon, nog gezegend door De Heer zelve in Jerusalem, kan al het ene nummer van het andere onderscheiden. T-Mobile heeft blijkbaar Chinese kindertjes in hun telefooncentrale zitten en tja, die kunnen geen Arabische cijfers lezen.

T-Mobile: Ter controle, wat is geboortedatum, postcode en huisnummer?
Ik: (Lepel ze allemaal op)
T-Mobile: Meneer Sander dus?
Ik: De enige echte.
T-Mobile: Dan zal ik me ook even voorstellen. Ik ben (bla die bla) en ik sta tot uw dienst.

Dat guitige ‘dan zal ik me even voorstellen‘ hoor je ze allemaal zeggen. Allemaal. Daarna komt nog iets van ‘en ik ben hier voor u‘, of ‘ik sta tot uw dienst‘, of iets anders onzinnigs. Leuk verzonnen door de marketingboys, maar het wordt een beetje afgezaagd.

Plus, ze noemen allemaal hun naam, maar je verstaat ze nooit. Of ze heten Fatima Dachdievaroempadieblageenidee, of ze heten Henk de Vries en er werken zeventien Henken de Vries bij T-Mobile als je er naar vraagt omdat die jongen je toen-en-toen geholpen had. Of natuurlijk de gouwe ouwe ‘die werkt hier niet meer‘. ‘Ja‘ zeg je dan, ‘en ik weet waarom‘. Lachen gieren brullen natuurlijk aan de andere kant van de lijn maar je schiet er niks mee op .

Daarna gaat het gesprek gewoon, nou ja, goed. Je ouwehoert wat, je kletst over waar je dan ook voor belt en vooral, je doet zo vrolijk mogelijk. Anders krijg je niks gedaan. Ze krijgen de hele dag zeikende mensen aan de lijn. Vandaag had ik trouwens dit pareltje:

T-Mobile: Hey, ik zie dat u een T-Mobile emailadres heeft.
Ik: Ehm?
T-Mobile: tmobile apestaartje N D E R punt be. Wat leuk, werkt u ook bij T-Mobile?”
Ik: Eh, nee.

Echt te briljant voor woorden. Achteraf bedacht ik me natuurlijk dat ik “Ja” had moeten antwoorden of “Shit je hebt me door” ofzo. Maar ik was niet zo scherp. Na de tweede opmerking van dat meisje was ik zo hard mijn lach aan het inhouden dat ik mijn koffie liet vallen.

Het gesprek afsluiten gaat alsvolgt.

T-Mobile: Bent nu zo naar wens geholpen?
Ik: Yep
T-Mobile: Heeft u nog andere vragen?
Ik: Nope.
T-Mobile: Dan wil ik u graag een fijne dag wensen en bedanken voor het bellen.
Ik: Ok, ajeto!

Een gewoon Hollands “Doei!” “Ja doei!” kan er niet eens meer af. Waar moet het heen .

Nog even doorzetten…

En dan is het vakantie! Joepie!

Ik moet nog drie tentamens en een essay, maar het gaat de goede kant op. Vandaag dus weer een lange dag op de uni. Dat betekent veel koffie, veel schrijven en klote-stoelen. Maar het betekent ook stilte, concentratie en dus hopelijk, goede cijfers.

Echt vakantie is het daarna nog niet. Voor GiPHouse, het softwarehuis van de universiteit, moet nog veel geevalueerd worden, documenten moeten herschreven worden, studenten worden nog lastig gevallen en natuurlijk, er moeten nog cijfers worden uitgedeeld. Mijn eigen cijfer weet ik al .

Nog even knallen dus, en dan ben ik een paar weken vrij voordat het hele feest overnieuw begint met de introductie voor studiejaar 2010/2011.

Voorspelbaar

Je kijkt een film. Op ongeveer twee derde van de film is alles koek en ei. De bad guy is verslagen, de jongen heeft het meisje (of andersom) en de weeskinderen zijn gered uit de brandende schoolbus. Zet de aftiteling maar klaar.

Maar neen! Plots blijkt dat de weeskinderen van de regen in de drup belandden. Een oud probleem duikt de kop weer op _{de bad guy leeft nog! Wat een verrassing!}, of de jongen en het meisje krijgen ruzie over iets compleet debiels (dat ook nog eens totaal uit de lucht komt vallen). Wat het ook is, het probleem is Onoverkoombaar.

Het laatste stuk van de film wordt gevuld met het laten zien dat het probleem toch nog opgelost kan worden dankzij de vereende krachten van de goodguys, of met behulp van de beste vrienden van de hoofdpersoon, die toch nog het meisje weet te scoren. En dan, na een half uur tenenkrommend film kijken, dan toch eindelijk de goede afloop en de aftiteling.

Hollywood, kan dat nou niet eens anders?

Gezond

Ongeveer elke zes à acht weken ben ik in een bui dat ik weer helemaal gezond ga doen. Niet roken, weinig drinken, niet teveel uitgeven, veel sporten. De hele mikmak.

Ook vorige week was ik in zo’n bui en sinds gisteren doe ik hard mijn best. Ik ben eindelijk weer eens gaan hardlopen, ik heb budgetjes voor boodschappen en uitgaan, en ik mag nog maar zes sigaretten per dag. Het is nu al geniaal.

Het sporten en budgetteren, dat moet eigenlijk gewoon. Ik wil van de zomer niet helemaal als een pudding in Klarenbeek liggen, plus het is wel weer fijn om een bult op te kunnen fietsen zonder puffend en hijgend halverwege af te stappen. Roken, daar zou ik eigenlijk subiet mee moeten stoppen. Het stomme is, in Tsjechië ging het zonder enig probleem. Het zal de omgeving wel zijn, want hier heb ik er een stuk meer moeite mee.

Maar nu dat ik van mezelf zes sigaretten per dag mag, heb ik er, behalve een ietsje betere gezondheid, ook een bron van vermaak bij. Ik ben met mezelf aan het onderhandelen over wanneer ik die zes dan ga oproken. “Als ik er nu eentje rook, en dan eentje na de lunch, dan heb ik er nog ééntje voor vanavond en dan zijn ze precies op!“. Of, en dat is nog veel beter: “Ik rook er nu een extra, en dan neem ik niks mee naar Nijmegen, en dan kom ik precies goed uit!“.

Veel leuker nog dan stoppen met roken is het mezelf een beetje discipline bijbrengen. Die sigaretten, dat worden er echt niet meer dan zes. Ik wil ze per sé allemaal, en wel nu. Allen Carr, de beroemde stoppen-met-roken-guru (of nou ja, ex-guru) noemde dat het nicotinemonstertje. Ik vind het nogal lafjes om dat op een monstertje af te schuiven, ik weet heus wel dat ik dat zelf ben. Maargoed.

Druk twijfelend sta ik dan naar de drie overgebleven sigaretten te kijken. Geniaal. De ene hersenhelft (nu! ALLEMAAL! YUM!) tegen de andere (bah, vies, yek, roken is bleh!). Ik voel die tandwieltjes gewoon gaan, en ik geniet ervan.

Iemand ophalen

“Vroeger jongen, deden wij het zonder al die moderne mobieltjes enzo. Toen belden we elkander nog gewoon.”

Aldus elke willekeurige senior die ik spreek over telefoons, internet op je mobiel, en wat dies meer zij. Ze vinden het doorgaans niks. Maar het is wel verdomd handig. Zo ondervond ik gisteren, in ieder geval.

Tot vorig jaar een keer had ik een behoorlijk hippe telefoon. Interweb erop, emailen, alles kon. Dat ding ging stuk en nu leen ik de oude van Sjoerd, die Walter daarvoor had, totdat er weer iets tofs uit komt. Bijvoorbeeld de nieuwe iPhone, die waarschijnlijk begin volgende maand wordt aangekondigd.

Dat ouwe ding is niet zo handig. Twitter gaat maar net, Facebook is regelmatig teveel gevraagd en elke keer als ik de webbrowser afsluit, moet ik overal opnieuw inloggen. En ik heb een heel lang wachtwoord, dus dat is erg vervelend. Het weerhoudt me er niet van om te internetten, maar liever niet. Dat kan problemen geven.

Gisteren kwam Peter terug van Curacao. Samen met Kenneth zou ik hem gaan ophalen. ‘s Ochtends checkte ik nog even Facebook en jawel, hij was ingecheckt. Dus ik er heen.

Daar aangekomen zei het bord: “Expected at 22:00″. Het was tien over half elf in de morgen. Ik dacht nog, “mmm, is dat de lokale tijd?“. Dan maar Kenneth sms’en. Die belde verschrikt op: “Ben je er dan? Hij heeft zeven uur vertraging!“.

Kortom, ik kon weer terug. Twee en een half uur in de trein voor niks. Nou ja, niet helemaal voor niks, want ik heb Starbucks koffie gescoord en mijn huiswerk gemaakt. Ik had wiskundesommetjes en die zien er altijd erg ingewikkeld uit. Ik zat in een stiltecoupé, en een meisje tegenover mij begon te bellen. Ze belde niet van “hoe is het nu met oma na de hartaanval en dat tragische ongeval met die zebra?“. Ze belde een vriendin en begon met “wat ben je nu aan het doen?“. Kortom, een gesprek over niks.

Ik zeg tegen haar “Weet je waar je bent?“. “Hoezo?“. “Je zit net als ik in een stiltecoupé, en ik ben hier niet voor niets gaan zitten.“. Ik wijs op mijn sommetjes. Ze trokken al de aandacht van de andere passagiers, dus die had ik in ieder geval op mijn hand. “Als je zo nodig moet bellen, doe dat lekker ergens anders.“. Boos hangt ze op, en gaat ze weg. Vriendelijke knikjes komen mijn kant op. Punten voor mij, weer een goede daad gedaan.

Toch voel ik me wel een beetje sociaal gehandicapt na deze episode. Thuis aangekomen blijkt Peter vrolijk (of nou ja, vrolijk) te hebben doorgegeven dat het nog wel ff kon duren voor-ie aankwam. De meewarige twitter-berichten vlogen me dan ook om de oren. “Ach, ja dat had ik gelezen. Ben je toch gegaan? “.

Gelukkig had ik Starbucks koffie om mijn verdriet weg te drinken.

Terug uit Tsjechië

Maandagavond ben ik samen met Sjoerd teruggekomen uit Tsjechië. En het was briljant! De reis was gaaf, de bruiloft erg mooi (al verstonden we er natuurlijk niks van), en het feest achteraf erg tof.

Ik heb verschrikkelijk veel foto’s gemaakt, en die staan op Facetube en Facebook. Een bloemlezing:

De eerste dag heb ik met Sjoerd door Brno gelopen, lekker toeristje spelen. De stad is veranderd sinds ik er was in 2008. Tegenwoordig staan er overal bordjes die je de weg wijzen.

Die avond aten we pizza. Niet zomaar pizza; deze pizza was zo groot als de tafel en bedoeld voor vier personen. Gelukkig kostte-ie maar € 4,16 per persoon!

De bruiloft! Dit is de bruid, met haar beste vriendin en twee beste vrienden.

De bruid en bruidegom.

Samira, de vriendin van Tobias, een jongen die ik in Tsjechië heb leren kennen.

Eén van de vele tramkaartjes-automaten in het centrum. Een enkeltje kostte ongeveer 40 cent.

De laatste avond, zondag. Ik in een restaurant, met Veronika.

Roadtrip!

Youp van ‘t Hek zei in een show van hem zo mooi: “En als we naar Parijs wilden, dan gingen we!“. Ook veel ouders van vrienden van me schermen graag met het feit dat ze regelmatig zomaar naar Parijs scheurden om daar te ontbijten onder de een of andere toren.

Omdat die toren tegenwoordig vergeven is van de souveniers-verkopende Algarijnen en de benzine tegenwoordig duurder is dan donorbloed, is het een stuk moeilijker om “zomaar” ergens heen te gaan. Toch is het me gelukt. Samen met Sjoerd ga ik het aankomende lange weekeinde (ja, ik ben weg met Koninginnedag) naar Tsjechië. Niet zomaar, echter. Hoewel Tsjechië tegenwoordig bij de Europese Unie hoort zijn ze in de ogen van de meeste autoverhuurmaatschappijen nog een achtergesteld Oostblok-landje, zonder noemenswaardige bronnen, zoals geld of macht. Een auto huren bijvoorbeeld, was nogal een klus. Het zesde bedrijf dat Sjoerd belde kwam over de brug met een auto.

Bovendien gaan we niet helemaal zonder reden. Een vriendin van me gaat trouwen, en dat moet gevierd worden. Ik heb geen idee wat een traditionele bruiloft in Tsjechië inhoudt maar het schijnt een briljant feest te worden. Bovendien wordt het voor mij een reünie; een boel mensen die ik in Finland heb leren kennen, zullen er ook zijn.

Koninginnedag moet ik dus missen, maar dat moet dan maar. In plaats daarvan komt een fantastisch weerzien met veel oude vrienden en vriendinnen. Mijn tas is ingepakt, en alles is geregeld.

Overigens, als je dit leest zijn we al weg; het is een verrassing dat we naar de bruiloft gaan. En hoewel de bruid in kwestie geen woord Nederlands spreekt ben ik niet gek; ik publiceer dit stukje proza pas op de dag dat we vertrekken, zaterdag. Oftewel: afgelopen donderdag zijn we gegaan, en rond de tijd dat je dit leest wordt er of net het “ja”-woord gegeven, of we staan er op te wachten.

De nieuwe kleren van de keizer

Een paar weken terug was ik met Sjoerd in de stad. Ik had een smoking nodig voor een gala, georganiseerd door een aantal studieverenigingen. Een mooi overhemd had ik al, maar de rest van de smoking was nog niet compleet. Tijd dus, om eens een bende geld uit te geven.

Eenmaal klaar met shoppen vroeg ik de verkoper om een trui. Ik draag de laatste tijd steeds vaker overhemden en wat daar mooi bij past is een mooie trui. Gewoon een neutrale, zwart ofzo, die er mooi boven staat. En uiteraard kwam hij met een afschuwelijk duur exemplaar terug. Maarrr, dat was wel een trui die Heel Erg Lekker Zit. En ook nog eens perfect pastte.

Dankzij de gespaarde punten kon ik de trui bijna gratis meenemen, dus ik dacht, doen. En daar ging het mis…

Vandaag was ik weer in diezelfde zaak. Dit keer voor een nieuwe zomerjas. Mijn huidige zomerjas heb ik twee jaar geleden in Finland gekocht en deed hier in Nederland voornamelijk dienst als winterjas. Ik bedoel, waar anders dan in een ijskoud land als Finland heb je een zomerjas met voering nodig? Na wat gezoek en gekijk kwam ik bij een Hele Dure Jas uit. Maar, net als de trui, ééntje die Heel Erg Lekker zit en ook nog eens heel leuk staat. Kortom, dilemma. Na wat wikken en wegen, toch maar gedaan. Vooruit.

Ondertussen zocht ik, in combinatie met diezelfde overhemden, iets van een vest. Valt wat lager dan de trui, en daar kan ooit nog eens een keer een stropdas onder. Wil ik echt netjes overkopen. En je raad het al. De verkoper kwam op de proppen met een vest van hetzelfde Hele Fijne merk. Ik heb de aankoop kunnen uitstellen, want mijn maat hadden ze niet meer. Maar binnenkort zullen ze wel bellen en waarschijnlijk ga ik dan alsnog voor de bijl. Ze zitten allemaal te fijn!

Nu maar hopen dat ik kan vasthouden aan mijn HEMA-ondergoed, en ditto sokken. Ik moet ergens een grens trekken .

Radiostilte

Zo schrijf je hele pagina’s vol in een week, en zo is het weer leeg. Op mijn weblog, en in mijn hoofd. Eigenlijk wel fijn.

Voor de nieuwsgierigen, en voor mezelf een beetje daarom dus een update. En die kan ik kort houden; het gaat allemaal goed hier!

Ik zit nu iets meer dan een maand op de universiteit van Nijmegen. De vakken zijn pittig, maar goed te doen. Er is een behoorlijke uitdaging en dat is wel fijn. Vandaag of morgen ga ik eens kijken welke Mastervakken ik al heb gedaan, en welke ik nog moet. Kijken of ik er een cum laude uit kan slepen. Dat zou wel een dikke “score!” zijn. A man can dream .

Fotografie staat op een laag pitje. Geen tijd! RJ vertelde dat hij op het Thomas a Kempis was geweest, voor een feestje. Mensen ontmoeten, plaatjes schieten, dat soort dingen. Klonk erg cool! Als iemand nog een keer een event weet, ik kom graag met mijn fotoklak* kijken.

Oh, ik heb nieuwe gordijnen! Ze zijn ietsje te kort, maar dat boeit niet. Ook heb ik nieuwe plankjes, om spullen op te zetten. Wat een avontuur was dat laatste zeg, damn! Uiteindelijk heb ik samen met Anjo een gigantische DeWalt boor moeten gebruiken om ver genoeg de muur in te komen. Vijf kilo draaiend staal die alleen met twee handen te dragen viel. Toen we eenmaal aan de slag waren met het boren van de gaatjes kreeg ik de indruk dat de boor zich een beetje verveelde. “Muur? Welke muur? Dit is geen muur! Dit is boter!“. Geniaal ding. Ik zal vandaag of morgen eens foto’s plaatsen. Dat had ik Jonna al weken geleden beloofd, en dat moet nou maar eens gebeuren.

* Die fotoklak? Gisteren ben ik met Stephan, domi, Yorick et al. bij een show van Kamagurka geweest. Het was heel erg gaaf. Zijn Belgische tongval en dito woordgebruik is een beetje blijven hangen .

Voor ik het vergeet, ik had mijn diplomauitreiking! Maar daar blog ik wel een andere keer over.

Ook ben ik in het gemeentemuseum van Den Haag geweest, samen met de familie. Mooie foto’s kunnen maken. Ik zal er eentje met jullie delen, de rest staat op mijn Flickr pagina.