Heerlijk, even naar de intratuin om voor mamma-lief een paar nieuwe potten, en een zak klei-korrels te halen. Klinkt makkelijk, maar je kan er 4 pagina’s mee vullen.

Het begon met de rit heen. De auto is gisterennacht gestolen (GVD) dus we hebben een huurwagentje. Een Volkwagen. Polo. Grijs. Dus als ik in dat ding stap, zonnebril op, radio aan, word ik al bij voorbaat overal afgesneden omdat ik zo’n kut-aso met een Polo ben. Dat overkwam me gelukkig maar één keer, door een asociaal figuur in een grote Landrover. Compensating huh?

Maargoed, op een kacheltje de bult af naar beneden. Lekker wagentje, dat wel, maar de versnellingspook zit zo los dat ik regelmatig zat te twijfelen tussen de 1, de 3 en de 5. Maar dat bleek toch niet te boeien, want het bakkie gast toch wel door.

En jawel! Aangekomen bij het tuincentrum. Om de traditie hoog te houden nog even snel voorrang genomen op de driesprong, maar ik ben een aso kutjoch met teveel geld, dus wie boeit het?

Rustig de parkeerplaats op.. Rustig… Rustig.. We willen geen kinderen doodrijden omdat ze met hun lage blik op de wereld mijn bumper voor een schommel aanzien. Ondanks het feit dat de motor bijna afslaat omdat ik zo ontzettend langzaam rij, krijg ik toch nog narrige blikken mijn kant op. De meeste weet ik wel te ontwijken, maar ik snap het niet echt. De radio staat zacht (op Radio 1 nota bene), de zonnebril is af want de zon is toch pote, en toch wordt ik nagekeken alsof ik zojuist in hun brievenbus heb gezeken.

En dan is het ook nog eens tyfusdruk overal. Zaterdagmiddag, half 3? Is dat raar? Gaan er dan meer mensen naar de Intratuin? Godallemachtig wat een zooi mensen. Met wat draaien en keren toch nog het bakkie op een plekje gekregen onder een groot bord met mijn plek (U staat op Hortensia 15) en na het afsluiten loop ik richting tuincentrum.

Onderweg een karretje halen. Geen geld erin? Que? Ach ja, de oude van dagen zie ik niet zo snel joyriden met die dingen, dus snel lopen we verder. In het winkelcentrum zelf aangekomen wordt het me al snel duidelijk waarom ik hier ookalweer niet graag kom. Oudjes die bibberend tussen de plantjes scharrelen en geitenwollensokken-figuren die ondanks hun afschuw van het kapitalisme bij de grootste tuincentra-keten van Nederland hun rustgevende kruiden komen halen. Ik hoor er nog eentje zeggen: “Daarmee kan je zo heerlijk naar jezelf luisteren”. Ik zeg niks! *wegrent*

Maargoed, op zoek naar de spulletjes. Net als de MacDonalds probeert de Intratuin zich een sociaal-maatschappelijk positief tintje aan te meten, dus als ik vraag naar de kleikorrels wordt ik door een vriendelijke man geholpen, die terwijl hij in de verte naar de bomen staart, met zijn stanley-mesje in een zak potgrond krast waar ik wezen moet. To infinity, and beyond!

Maar om een lang verhaal kort te maken, alles gevonden wat ik zocht. Afgerekend bij een meisje met het grootste montuur ooit, ieks! In de rij naast mij een keurig gezinnetje waarvan allebei de kinderen om het hardst om een waterpistool liepen te huilen. Samen met de man voor mij hardop grappen lopen maken over de kinderen (Die buil, zeker “van de trap gevallen”?). Erg komisch allemaal.

Snel naar huis geraced, expres teveel gas gegeven toen een omaatje me wederom boos aankeek (of zou ze altijd zo kijken).

En zo was mijn actieve dag weer voorbij :-)