Na vanavond weet ik het weer hoe het ookalweer zit bij mij. Een gevoelig onderwerp voor velen, “Sander en spelletjes”, maar desondanks geen taboe.

Spelletjes zijn wel leuk. Ik kan me goed vermaken met een potje van het een of ander, van Memory (als ik tenminste oplet) tot Kolonisten van Catan (verslaafd). Behalve Risk (echt gewoon een raar spel) en Monopoly (saai en langdradig) kan ik de meeste dingen wel waarderen. Maar zelfs het leukste spel wordt oer- en oervervelend als je het met familie speelt. Sorry!

Vanavond een potje Catan gedaan met broertje & zusje. En niks tegen hun hoor, maar na járen van spelletjes spelen, en elkaar gewoon kennen wordt het allemaal zo ontzettend “routine”. Ik weet precies wat mijn broertje gaat zeggen bij dit, bij dat, bij alles. Het is zo voorspelbaar geworden. De grapjes, de opmerkingen, al die kleine dingetjes. Herkenbaar? Zet maar eens je verstand op nul, en je blik op oneindig. Wedden dat je nog een leuke avond hebt? Nou ja, bij mij gaat dat in ieder geval wel op. En na vanavond weet ik weer waarom ik dat nooit meer deed. Geen rummicub of kaarten met de hele familie voor mij, tenzij ik aan kan schuiven bij 4 wildvreemden of 4 vrienden. Maar 4 “gezinsleden” ? Nah. Nogmaals, niks tegen hun, maar dat doe ik niet meer, of iig alleen nog bij uitzondering.