Na een lang weekend is iedereen nog een beetje slaperig. Vol van de paaseitjes en onwennig want het is al dinsdag, en de klok is een uur vooruit. Het is weer donker 's ochtends en ik sta weer met mijn ogen open te slapen op het perron.
Zo ook de NS. Nou ja, de NS deed haar best, maar het liep niet allemaal zoals de NS zou willen. Eerst sneedt een vrouw een stukje af, waardoor alle treinen naar Tilburg in Den Bosch bleven hangen. Op zich niet zo erg, maar de trein waar ik in zat was extra lang. En toen mijn trein (die dus ook op een overvol Den Bosch strandde) aan een auto-perron werd geparkeerd, bleek dat het perron te kort was: het achterste treinstel redde het niet.
Gevolg? Veel mensen die (ondanks 20 waarschuwingen van de conducteur) naar beneden sprongen, en naar het perron liepen. Godzijdank vielen er geen doden (er kwam namelijk een goederentrein op een meter of 2 langs). Maargoed, ik zat gelukkig op de goede plek en terwijl ik de trein naar Eindhoven zag wegrijden (kut!), liep ik het perron af.
Voor mij loopt een meisje. Jaar of 20, Chinees, zo dun als een potlood. Geen verkeerd figuur, valt me nog op.
Voor mij loopt geen meisje.
Ik struikel bijna over een dood meisje. Nou ja, niet dood. Ze heeft een hartslag en ze ademt. Dat scheelt. Flinke snee in haar voorhoofd. Zeker van de stoep. Snel bel ik 112 en voor ik voor ik het weet ben ik koortsachtig aan het goochelen met jassen, tassen en mensen. Terwijl om mij heen het perron leegstroomt (de trein was lang en vol) probeer ik tegelijkertijd mijn jas onder haar hoofd te proppen en de vrouw aan de lijn duidelijk te maken wat er gebeurt. “Ja, Den Bosch, ja, spoor 1, nee, geen drugs. Weet ik veel?”. Druk druk druk. Inmiddels zijn er meer mensen gestopt en helpen mee. Dat scheelt. Ik kan even staan en ik bel verder. En eindelijk heeft een conductrice door wat er allemaal aan de hand is.
Eindelijk, als het perron leeg begint te stromen trillen haar oogleden en komt ze een béétje bij. De conductrice praat rustig tegen het meisje, en is duidelijk veel handiger met bewusteloze meisjes. Inmiddels heb ik mijn gesprek met de meest wantrouwende mensen ter wereld afgerond (ik moest mijn naam, mijn telefoonnummer en mijn woonplaats opgeven. Dat staat toch op je scherm muts?).
Tja, en nu? Ik sta er een beetje lullig bij, want inmiddels heb ik mijn jas terug en zijn er dekens, verbandjes en andere prutjes aangerukt. Ik besluit afscheid te nemen en ik ga alsnog naar mijn perron. Ik word nog vriendelijk bedankt, maar ik vond het wel goed. :-). Als ze me nog willen spreken, bij 112 weten ze precies wie ik ben.
Inmiddels een uur later, in de trein naar Eindhoven begin ik ineens te trillen. Ik ben dus erger geschrokken dan ik dacht.