Litso viel het op, en toen ging ik er ook bij stilstaan. Onze kat zeurt alleen nog maar. Eigenlijk kan je bij dat beest niets meer goed doen. Denk je.

Ze miauwt niet echt meer neutraal, maar alleen van die zeurmiauwen die je alleen hoort als een kat (in ons geval een ze) eten wilt. Normaalgesproken dan, want onze kat klinkt dus altijd zo. Elke miauw, of ze nou eten wilt, of ze vindt je lief klinkt als een zeur.

Inmiddels valt het mij niet meer op maar nu ik er over nadenk; ik hou gewoon alle zeur uitelkaar. Er zitten subtiele verschillen tussen “ik wil eten!”, “ga door met aaien”, “ieks die auto reed me bijna plat” en “er zit een enge man in de tuin!”. Zeur, zeur, zeur. Nooit eens tevreden of boos of verbaasd. Altijd zeur.

Dat klinkt allemaal heel menselijk maar het arme beest weet niet beter. Blijkbaar is er ergens de regel ingeslopen dat zeuren nodig was voor aandacht. Of voor eten, want daar zorgen wij uiteindelijk voor. Zeuren == eten! Da's handig!

En nu weet ze niet beter. Wel een beetje zielig eik.