Het display van de huistelefoon. Dinsdagavond, een uur of half één, na het eerste bezoek aan mijn dode vader. +3 Dat vergeet ik nooit meer.

Wat ik hier ga schrijven weet ik nog niet. Maar mijn vader is vandaag begraven en het was mooi. Het voelt goed. Kut, maar wel goed.

Letterlijk en figuurlijk. En omdat mijn weblog nou eenmaal de snelste manier is om iedereen in te lichten, doe ik het even zo: Mijn vader heeft vanavond een ernstige longbloeding gehad en ligt nu in Rijnstate. Hij begon thuis te hoesten (as usual) en hield niet meer op met hoesten (not as usual) en begon bloed te hoesten (zeer not as usual). Dus het hele riedeltje: paniek, 112, ambu, ziekenhuis.

Ik sta nog even perplex hier, later misschien een update.