Mijn vader is dood. En vandaag heb ik een nichtje begraven. Dat nichtje was acht. Acht godverdomme. Ze heet Maaike.
Ik heb een godklere kuthumeur op het moment. Ik voel me écht allejezus boos, en dat heb ik echt nooit. Verdrietig ja, regelmatig. Maar boos ben ik nooit.
En waarom? Nou, dat zal ik eens ff vertellen. Dit is mijn weblog, dus mijn verhaal. Etcetera.
Vorige week kondigde ik op school aan dat ze was overleden. En iemand stelde voor dat ik maar naar huis moest gaan. Dat was wel een goed plan eigenlijk. Maar vervolgens vroeg een ander of ze nog broertjes of zusjes had. Ik had géén idee op dat moment, ik kreeg me het niet voor de geest. Dus ik zeg “eh, nee”. “Oh” is de reactie, “dat scheelt. Klinkt misschien hard, maar anders was het helemaal erg voor die broertjes en zusjes enzo”.
Jezus. Het kind was fucking acht. Zal ik een foto scannen of snap je me zo? Acht, wat dondert het in godsnaam, alsof dat het minder verschrikkelijk maakt dat ze dood is, allejezus. Dat totale gebrek aan inlevingsvermogen, kòm op! Ze was het stralende middelpunt van alles omhaar heen. De trots van haar oma, de beste leerling van de klas. De mooiste stem van het zangklasje. Laat staan haar ouders…
Een projectgenoot van me stuurde vanmiddag een MSN bericht. Ik zat in Sittard op de begrafenis, dus ik las het net. Of ik wel dacht aan de presentatie van morgen. Na ongeveer een kwartier nadenken en mailtjes navlooien kwam ik erachter dat we morgen een reviewsessie hebben. We moeten ons product laten zien. Of me dat nog ging lukken. Nou zei ik, ik denk van niet.
“Oh :{ ” was de vlotte reactie. “Wat gaan we dan doen?” Godsamme, weet ik veel! Ik heb wel meer aan mijn hoofd dan een reviewsessie voor een stel medenerds met een veel beter product. Ik ben meer bezig met het “verwerken” (wat een geweldig woord, alsof herrineringen afval zijn) van alles dat me de afgelopen tijd is overkomen dan met de dingen die NU om me heen gebeuren. Sjee, gek heej!
Dit is pure arrogantie van de bovenste plank. Ja. Nu ik een keer. Ik heb af en toe wel wat beters te doen dan me bezig te houden met de futiele probleempjes van mijn projectgenoten. Wees verdomme blij dat je mij in mijn team hebt want anders zaten jullie nu allang bij jullie SLB studievertraging aan te vragen. Ik ben op school omdat ik er niet aan denk om te stoppen, daar ben ik te trots te arrogant voor. En dat weet ik dondersgoed. Wees er maar blij mee, ik had ook twee maanden thuis kunnen zitten. Hell no!
Maar de frustratie van hierboven is niet het enige. Het totale gebrek aan begrip van de mensen waar ik direct mee werk is één ding.
Ikzelf maak stomme fouten. Zoals donderdag. Donderdagochtend hoorde ik dat Maaike de avond ervoor was gestorven. Donderdagavond zat ik bij Suzanne op de bank. En ik zei niks. Waarom niet? Ik durfde niet. Bang voor medelijden, bang voor troost. Ik hoopte stiekem dat het niet waar was als ik niks zei. En vergis je niet, ik was die avond echt vrolijk, en echt gezellig. Zo ben ik gewoon.
Maar dat gevoel ging toch knagen. De twee dagen voor ik haar weer zag hebben nog nooit zo lang geduurd. Ik schaamde me rot! :@ En ik heb het verteld, en toen ik dat gewoon deed kon ik mezelf wel slaan. Waarom zou ik in godsnaam waar dan ook over mijn mond dicht houden? Tegenover háár, van alle mensen? Mên :@.
Een andere goede vriend van mij weet het ook nog niet. Althans, niet van mij. Nou is het niet zo dat ik het tegen iedereen heb gezegd, maar het verhaal verspreidde zich heel snel, nog voor ik mensen kon inlichten. En sommige mensen horen het verhaal niet, maar zouden het wel moeten weten. Dat zijn de mensen die ìk het moet gaan vertellen. En dat heb ik nog niet gedaan. Shame on me. :/
En nu? Nu ga ik mijn deel van de planning halen. Ik ga door. Ik moet nog boel JSP schrijven en dat ga ik fucking doen ook. Ondanks dit, ondanks fucking alles. Ik speel chicken met mezelf en reken maar dat ik ga winnen.
