Roddelen.

Mijn collega's zijn nogal van de roddel-roddel en de klets-klets. Wat er ook gebeurt, het moet uitgebreid besproken worden, tot de meest triviale zaken aan toe (gedragen sokken, humeur op een bepaalde dag, vriendjes, alles). Nou word ik daar gelukkig niet mee lastig gevallen. Al een aantal keer kaatste ik een “Sorry, maar dat interesseert me echt helemaal geen reet” terug naar een collega die begon over de weet ik veel wat van god weet wie, en dat scheelt alvast een hoop. Betekent ook rust tijdens mijn pauzes, want de meesten kunnen al niet meer over zichzelf praten, alleen over anderen. Maar boeiend, het heet niet voor niets pauze. Hou je klep nou eens!

Nou valt daar wel mee te leven. Immers, als je iets meemaakt (een dode vader, nieuwe schoenen, andere routine in de pauze) weet je zeker dat iedereen dat snel weet. Wat ze dan weten is niet zo duidelijk, maar ze weten het.

Het wordt wat minder leuk als twee collega's ff lekker gaan staan roddelen op de gang tijdens het laatste half uur dat de winkel open is, waarin veertig dingen tegelijkertijd moeten gebeuren door drie mensen die tyfusdruk zijn met duizend klanten. Nee, dan ga je ff kletsen over vanalles en kom je tien voor zes nog ff aankakken om te kijken hoe Sander het in zijn eentje allemaal doet.

Bedankt!