Mijn moeder heeft de driedelige, gigantische uitgave van dit woordenboek. Naar aanleiding van een herinnering aan de film Ocean's Twelve zocht ik eens het verschil op tussen sympathie en empathie. Niet alleen weet ik nu dat verschil, ik weet ook wat syndicalisme is, waar een spiegat in zit en waar je bent als je in een tampat ligt.
Bovendien weet ik dat je foto's ook kunt encadreren, dat koffie een “ergon” is, en wat je moet doen met een gerberligger.
Ik zou hier echt dagen mee zoet zijn.
Al een tijdje verbaas ik me over het volgende verschijnsel. Wat nu in de mode is is namelijk “hippe spullen kopen voor het goede doel”. Je koopt iets hips, dat heel duur is, en daarmee help je Afrika, of de strijd tegen aids, of iets anders. Wat er dan ook in is zeg maar.
Wat ik nou zo raar is, is dat dit zo ontzettend krom is, maar dat mensen het toch doen. Neem bijvoorbeeld die rode iPod's. Dat werkt zo. Je koopt een iPod, en 10 dollar gaat naar Afrika ofzo. Dat hele rode gedoe is een onderdeel van (RED), een organisatie die producten rood kleurt om daarmee AIDS te bestrijden.
Maar ik vroeg me wat af. Een dergelijk bedrijf opzetten, met een hele marketingmachine erachter, met contacten met die fabrikanten én contacten in Afrika, moet klauwen met geld kosten. Sterker nog, heel veel klauwen met geld. Zo’n CC betaalsysteem op de website, de modellen die in de rode kleren rondlopen, de advertentiecampagne. Ik heb me laten vertellen (ik ben de bron kwijt) dat het hele geintje 100 miljoen dollar (!) heeft gekost. Een 1 met acht nullen! En tot nu toe is er 25 miljoen binnengekomen, voornamelijk uit donaties. Dat betekent dat er dus nog een gat van 75 miljoen dollar is voordat er ook maar een cent naar de AIDS-bestrijding gaat. Nou, is dat krom of is dat krom?
En (RED) is niet de enige die het zo aanpakt. Elk zichzelf respecterende organisatie heeft een t-shirt lijn, en er zijn een heleboel organisaties die puur op deze manier geld verdienen. Zet een productlijn op, hang er een goed doel aan, en cashen maar. En wat helpt het? Geen reet. Echt helemaal niks. Behalve dan dat er bepaalde mensen rijk van worden. Het is gewoon business.
Het beste argument tegen mijn verhaal is natuurlijk dat je nog meer doet dan alleen geld verdienen. Mensen worden zich bewuster van de problemen, en uiteindelijk is het gewoon goed dat er tijd en geld in een dergelijk probleem als AIDS wordt gestoken. Alle beetjes helpen.
Maar hoe bewust kan je mensen maken? Iedereen weet al van de AIDS-problematiek. Iedereen kent de hongersnoden en de burgeroorlogen en de massaslachtingen al. Het extra “bewust zijn van” dat je met deze actie creëert is op het verkeerde onderwerp gericht; iedereen is zich bewust van (bijvoorbeeld) (RED), en niet van de problematiek waar ze voor zeggen te strijden.
Mijn advies is dan ook, stap vandaag of morgen eens de Zeeman in. Of de Wibra. Koop een mooi rood shirt. De spullen die ze hebben zijn best goed, en vaak niet eens door kinderhandjes gemaakt.
En de winst maak je over naar een goed doel naar keuze.
Mijn browser vult het zelfs voor me aan want jawel, ik ga alweer verhuizen.
Na de koude kille flat in het verre Arnhem-Zuid ga ik een dezer dagen (als de Volkshuisvesting alles rond heeft gemaakt) verhuizen naar een zelfstandig appartement in het gezellige Arnhem-Noord. 200 meter van het centrum, dichtbij school en dichtbij ouders. Kortom: ideaal. Bovendien is het een relatief modern gebouw (een jaar of 20, 30 oud) en dus een stuk warmer dan mijn huidige flat. En de huur is lager, en de voorzieningen moderner. En bovendien loont het om een kledder verf op de muren te smeren. Immers, dit pand staat er nog wel even!
Alleen maar voordelen dus! En nu verhuizen dus, en dat is nogal wat geregel. Ik heb geen plek voor de helft van mijn meubelen, er moet een nieuwe koelkast in, een nieuw bed en nieuwe vloerbedekking. Ik moet internet verhuizen, de telefoonlijn verhuizen en ga zo maar door. En het leukste is is dat ik er net achter kwam dat ik al deze tijd niet heb betaald voor mijn water. Gelijk de eerste dag dat ik op mijn huidige flat woonde kreeg ik een stevige rekening van het Waterschap Rivierenland. “Oh” dacht ik, “dat gaat weer wel vanzelf!“. Vrolijk betaalde ik en vergat helemaal dat er ook zoiets is als Vitens, die normaal gesproken centjes int voor het gebruik van de kraan. Ik zie wel een rekening verschijnen dus.
Meer nieuws; ik ga binnenkort misschien over naar burningCat, de geniale software van Knut en rickmans. Ik heb ze laatst flink afgezeken tijdens een lokale installatie van het hele pakket (om te testen) maar stiekem vind ik het prachtig spul. Er zitten nog genoeg bugs in en dus heb ik wat te zeuren; Serendipity is zo geweldig dat het haast niet beter kan. Ik ben benieuwd of het wat is!
En nog wat anders. Spam treft ook mijn weblog weer. Check maar eens dit plaatje. Het wordt automatisch geupdate. Zoals je kan zien heb ik hem vier dagen (op het moment van schrijven) geleden nog gereset. En nu al bijna 5000 spamberichten!
Uiteraard worden ze automatisch gefilterd, maar irritant is het wel!