Ik ben net terug van een bezoek aan Robert, samen met Miriam. Als ik vraag of hij Miriams nieuwe vest heeft gezien, draait hij naar haar toe. Hij kijkt over haar heen. Als zij de mouw voor zijn gezicht houdt, noemt hij de kleur eerst zwart. Als ik vraag: “Hoe vind je het model? “geeft hij geen duidelijk antwoord. Wat voor kleur? Groen. Wij weer blij want zwart was niet goed, groen wel. Bij het bloedprikken is hij onrustig en angstig. Daarna vraag ik na een slaapje van Robert van 5 minuten: Doe je ogen eens open. Hoe zie ik er uit? Ik zie jou.. weard. Ver… Bedoel je vervormd? Ja, ik vind jou vervormd. En je hebt gele, lelijke tanden”Ik ben nog nooit zo blij geweest met een rotopmerking over mijn gebit! Hij bevestigt nog eens dat hij ons niet goed ziet, anders. Het lijkt hem te beangstigen. Ik stel hem gerust, en zeg dat dat wel goed komt. Hij laat zich graag en snel geruststellen.
Opvallend is, dat hij langer en vaker bij bewustzijn is en echte volzinnen spreekt. Toen ik zei wie ik de groeten moest terugdoen via de mail zei hij: Allemaal, zijn ze wellief”Zoiets. Dus allemaal de groetjes terug van Robert. Tot morgen. Het was natuurlijk een dag die niet meer kapot kan!