Vanavond was ik bij Robert op bezoek. Hij is klaarwakker en blij dat ik er ben. Hij zegt dat’ie het zo saai vind; dat ene schilderij aan de muur doet ‘m niets, en zijn reactie is er ook naar. Hij heeft een stressballetje waar hij mee speelt, en wat volgens zeggen niet kapot kan. Even later is het stuk. Logisch, als je niks beters te doen hebt. Hij heeft gegeten; toen ik m eenmaal had laten proeven bleek dat’ie toch wel zin had in wat vlees en groente.
Robert zei dat’ie het heel fijn vind als er bezoek is, maar het duurt allemaal zo lang er tussendoor! Overigens is het ook te merken dat het bezoek na een tijdje wel vermoeiend is.
Verder vielen me een paar dingen op; hij is inderdaad erg ongeremd in wat hij zegt, en hij kan zijn concentratie maar bij één ding tegelijk houden. Als mam en ik hem een strip geven en hij leest die, hoort hij ons totaal niet als we tegelijk ook praten. Robert wil eigenlijk naar huis, zodat’ie zich niet zo verveelt, want tv kijken en dergelijke mag niet en lezen is nog wel lastig.
Het is superfijn om ‘m zo goed bij te zien en zonder veel moeite met ons te zien praten.
Morgen weer op bezoek!
Miriam