Maar evalueren op het gebied wat je echt kunt, en je het ook kunt vertellen (in een portfolio op papier, of juist mondeling tijdens een gesprek) is naar mijn mening veel beter dan een momentopname met een toets. Het enige wat wel moet gebeuren tijdens zo’n evaluatie is goede richtlijnen, dus competenties.

Ik ken het probleem, het idee nauwelijks wat gedaan te hebben een half jaar, en dan alsnog het halve jaar halen met een dikke 8. Of een project waarvan het resultaat waardeloos was, en dan alsnog een 7 halen. Echt onnodig zenuwachtig geweest toen. In mijn ogen klopt hier dan ook iets echt niet.

Ik denk dan ook dat het probleem heel ergens anders ligt op het ICA, en wellicht in het hele onderwijs. Het oude systeem had het al, het nieuwe ook. Namelijk de grens van zakken en slagen. Bij toetsen wordt de norm bepaald aan de hand van wat iedereen scoort. Bij evaluatie van competenties worden cijfers pas bekend gemaakt wanneer iedereen het gesprek gehad heeft. Daaruit is dus op te maken dat er geen norm is voor genoeg kennis voor het vak, maar adhv wat je mede studenten scoren. Is dat laag, is de kennisdrempel om het vak te halen dus ook laag. En dat vind ik op z’n zachtst gezegt apart.

Een opleiding zal dan ook nooit iedereen voor een vak laten zakken omdat ze gewoonweg niet genoeg kennis hebben. Dat is een hele geruststelling voor een student, want die hoeft alleen maar wat beter te zijn als zijn medestudenten, om het vak te halen.

Kortom, ik vind persoonlijk competentiegericht onderwijs zo slecht nog niet. Het is een betere techniek van evalueren, plus je leert het ook daadwerkelijk overbrengen dmv tekst en toelichting, in plaats van een dom toetsje. Alleen moeten de competenties wel concreter en van niveau zijn. En het niveau moet ook gewaarborgd worden, en niet variabel zijn. Of het moet echt zo zijn dat je met zo weinig kennis je HBO kunt halen, dat zou natuurlijk het doel van een HBO opleiding kunnen zijn. Ik hoop het alleen van harte van niet.