Extra bewijsmateriaal

Als student ben ik elke dag druk bezig met het verzamelen van bewijsmateriaal. Op de HAN is het tegenwoordig zo dat je iets niet hoeft te kunnen om een 9 te halen. Je moet bewijzen dat je het kan. En geloof me, dat zijn twee héél verschillende dingen. Sterker nog, je hoeft niet eens te bewijzen dat je het kan. Je moet bewijzen dat je het bijna kan, maar weet hoe het moet. Hier heb ik al eens eerder over geschreven, dus dit is vast geen onbekend verhaal.

Vorige week kwam onze vaardighedendocent met een grapje. Een gebbetje. Nu we een opdracht hebben (zie beneden), moeten we een gesprek aan gaan met de opdrachtgever. Wat willen ze? Hoe willen ze het? Etc. etc. Nou zei onze docent voor de gein, “neem een camera mee en neem het gesprek op voor extra bewijsmateriaal“.

Jammer genoeg was het geen geintje. Ik zal niet uit het mailtje citeren, maar er stond iets als “lieve kindertjes, hebben jullie het gesprek al op camera?“. Mooi man, we motten dus echt een camera meeslepen. Morgen hebben we een gesprek met de uitgeversdirecteur himself (en nog vier anderen) en wij gaan een camera meeslepen. Met een videjoo-bandje dat god weet waar terecht komt. Met daarop een inhoudelijk gesprek over de source-code van het intranet-systeem, de beveiliging daarvan en onze plechtige belofte om het tegen niemand te zeggen. Op video. Yeah right.

En dan is het probleem niet eens dat de boel op video staat. Ik bedoel, dat gesprek is niet mega-geheim. Maar dit is mijn derde project, en het zou mijn *tigste* gesprek zijn met serieuze mensen die serieuze dingen doen en hard werken voor hun centjes en zich niet door een studentje laten bedotten. Of je voor een student aanzien, wat dat betreft. Ja ja, ik pats een beetje maar mijn punt is dit: het opnemen van de gesprekken levert “extra bewijsmateriaal” op. Extra bewijsmateriaal voor iets dat ik al twee keer eerder én talloze malen IRL heb bewezen. Extra bewijsmateriaal voor iets waar ik al meer dan voldoende bewijsmateriaal voor heb. Maar toch moeten we een camera meenemen.

Plus, ik weiger uit principe met een digitale camera van de HAN te gaan rondsjouwen, proberen dat ding tussen drie plantenbakken aan de praat te krijgen, en tijdens het gesprek het lampje, de batterijen en de focus in de gaten te houden. Als we het toch over “zorg dat je professioneel overkomt!” hebt.