Ik heb weer een goede daad gedaan! Net als bij Yorick, die laatst ook bloed heeft gegeven, zal mijn bloed worden gebruikt voor wetenschappelijk onderzoek, voor bij ongelukken en, gezien de tijd van het jaar, voor het redden van vuurwerkslachtoffers.
Iets anders. Ik ben aan het experimenteren met het uiterlijk van m’n weblog. Wat vinden van jullie dit nieuwe jasje? Hot or not?
Vanavond vierde ik kerstavond bij mijn moeder. Lekker gegeten. Beetje bijgekletst. Biertje gedronken. Amelie gekeken. Blijft een briljante film, overigens. Aan het eind van de avond, een uur of half elf loop ik richting de bushalte. Een beetje melancholisch sta ik te wachten. Mooie avond.
Ik stap in, samen met een meisje. 18, hooguit. Ze draagt al haar spullen in haar armen en verklaart, “Tas gescheurd”. Terwijl ze rommelt met haar spullen wisselen we wat zinnen. Ze zoekt haar buskaart, en eenmaal gevonden stempelt de chauffeur hem plichtmatig af. Willemsplein, graag.
Wat is een heer, denk ik bij mezelf, als hij haar geen nieuwe tas aanbiedt? Na het kerstcadeautjes kopen vandaag, vond ik mezelf in het bezit van veel te veel plastic tassen. Ik zoek in mijn schoudertas naar de zak van de boekenwinkel. Die moet groot genoeg zijn voor al haar spulletjes. Monter bied ik haar het ding aan. “Dit komt vast van pas.”.
“Ach” zegt ze monter, “dat is lief van u”. Ik schrik. Was dat een slip-of-the-tongue? Noemde ze me net u, maar kijkt ze ondertussen verschrikt, dat ze zich heeft vergist in het persoonlijke voornaamwoord? Maar nee. Zonder blikken of blozen wendt ze haar blik weer af. Ze rommelt verder met haar spullen. Ik ben een u. Een ‘meneer’ was ik al, maar nu noemen mensen me al ‘u’. Zie ik er zo oud uit? Het blijkt.
Ik, een illusie armer, stap een halte eerder uit. Hoflaan. Samen met mijn ouwe hoofd loop ik naar huis. Spinvis op mijn iPod.
Gisteren was ik uit eten met mijn werk. En we hebben echt asociaal veel gegeten. Dat kan je ook wel zien op deze redelijk slechte telefoonfoto. In het echt was het nog erger!
Het is weer bijna zover. Met oud en nieuw goede voornemens voornemen, om van het volgende jaar een beter, sneller, sterker jaar te maken. Ook dit jaar ga ik weer een poging wagen om zaken waarvan ik vind dat ze beter kunnen, te verbeteren. Eens zien. Lezen jullie mee?
Minder egoïstisch zijn.
Ik (kijk, de zin begint er al mee) kan het heel erg goed over mezelf hebben. Anekdotes, verhalen, of gewoon klagen over dingen die mij overkomen (vooral tegen Arjan). Eigenlijk is ook webloggen (en dit berichtje) erg egoïstisch ;). Kortom, ik kan er erg een handje van hebben om eindeloos over mezelf te ouwehoeren. En dat mag volgend jaar wel minder. Eens wat minder inbreken in gesprekken om een ‘hilarische’ anekdote van mezelf te vertellen. Misschien eens een keertje iemand helemaal uithoren als ze wat vertellen en het niet gelijk afdoen als ‘ok, leuk, next’. Lijkt me een goed plan.
Blijven stoppen met roken
Uiteraard. Soms is het verleidelijk om er aan te denken. Ik leende laatst een boodschappentas van mijn moeder. Onder de verstevigde bodem zat een nogal plat pakje shag. Was ze er vergeten uit te halen. En het eerste dat ik doe is denken, “mmm, shaggie draaien :9″. Foei Sander!
Wat gezonder gaan leven
Spreekt voor zich. Ik at vroeger nooit pizza, daarna alleen op zondag weleens, en tegenwoordig trek ik al een pizza uit het vriesvak bij de Albert Heijn als ik een keertje laat thuis ben van de universiteit. Te slecht voor woorden natuurlijk. Volgend jaar; niks geen kant-en-klare meuk meer. Ik bedoel, wanneer was de laatste keer dat ik rijst met kip heb gemaakt? Lang geleden in ieder geval!
Wat meer doen
Dat hangt een beetje samen met motivatie, naturally. Ik mag af en toe wel ietsje meer inspanning leveren om mijn werk af te krijgen. Op het MBO kwam ik er mee weg, op het HBO redelijk, maar op de uni moet ik hard aanpezen en dat doe ik dan weer niet. Kortom, ik moet weer eens echt aan de bak.
Wie biedt meer? Ik heb nog ruimte voor meer goede voornemens!
Oh oh oh, wat ben ik een lekker ding! Ik wist dat natuurlijk allang, narcist die ik ben, maar sinds kort is dat ook “wetenschappelijk” bewezen. De afgelopen weken heb ik namelijk meegedaan met een onderzoek naar dopamine aan het F.C. Donderscentrum in Nijmegen. Een onderdeel van elk bezoek was een fMRI-scan van ongeveer anderhalf uur. Van die scans heb ik vandaag een CD’tje gekregen.
En, sta ik er niet mooi op?
Ik heb al een paar weken ‘last’ van de aankomende winter. Het is niet echt een winterdepressie maar het is wel irritant. Eens kijken of jullie deze symptomen herkennen, want ik ben vast niet de enige die dit heeft.
Ik ben hangerig. Lijkt me een duidelijk symptoom. Normaalgesproken, als ik de hele dag binnen zit (te leren) wil ik aan het eind van de dag toch wel ff naar buiten. Even eruit, een frisse neus halen. Maar afgelopen maandag bijvoorbeeld heb ik de hele dag binnen gezeten. Ik had nog eten in huis dus ik hoefde nergens heen. Ik ben niet eens gaat fitnessen! En zo zit ik steeds langer en steeds vaker lekker niks te doen. En ik vind het heerlijk!
Ik eet teveel. Het staat in contrast met mijn voorgaande punt want ja, al dat stilzitten vreet natuurlijk absoluut geen calorieën. En toch eet ik me ongans. Vooral hartige dingen. Dan heb ik ‘s ochtends lekker ontbeten, ga ik naar school, niks aan de hand. Maar om 11 uur heb ik alweer honger. Eet ik een Twix ofzo. En om half 1 lunch ik gewoon. En dan om een uur of 3, half 4 gooi ik er een appelflap in of haal ik een broodje. En na het avondeten moet ik mezelf bedwingen om niet naar de Albert Heijn te rennen om wat lekkers te halen. Nog even en ook mijn ‘gereedschap’ hangt onder een afdakje. En dat moeten we niet hebben!
Ik ben ongemotiveerd. Zie ook hangerig. Ik heb echt nergens zin in. Behalve film kijken, of bed opmaken of andere makkelijke (dit is belangrijk) klusjes. Verder doe ik niks. Niet erg handig natuurlijk want de tentamens gaan gewoon door. Sterker nog, morgen heb ik een tentamen en ik zit dit stukje te schrijven!
Ik ben afwezig. Afgelopen dinsdag sprak ik Karin over de middelbare-schoolreunie die zaterdag was. Na een minuut of 10 gingen we ieder onze weg en zei Karin “Tot zaterdag!”. En ik vroeg verbaasd: “wat is er dan zaterdag?”. Kortom, als ik niet oplet ben ik er niet helemaal bij! En dat is niet handig, in het verkeer bijvoorbeeld kan je maar beter opletten!
En het is allemaal wel erg mild hoor, dus wat ik hier schets is een beetje overdreven. Toch valt het me zoveel op dat ik er over besloot te bloggen. Valt het jullie ook op (bij jezelf natuurlijk) of ben ik echt de enige met deze klachten?
Eventjes klagen hoor! Mijn computer is er gisteren mee opgehouden. Doet he-le-maal niks meer. De afgelopen weken had-ie al kuren. Dan viel het hele systeem ineens uit. Geen blauw scherm, geen foutmelding, niks. Gewoon, *poef*. En tegelijkertijd protesteerde de versterker met een grote knal omdat het signaal ineens wegviel.
Dat was me dus al een aantal keer overkomen, en ik dacht er niet zo bij na. Het apparaat zal wel warm geworden zijn ofzo, dacht ik bij mezelf. Nou, niet dus. Gisteravond overkwam het me weer, en daarna deed-ie helemaal niks meer. Zelfs het blauwe lampje op de voorkant, dat anders zo geruststellend de kamer in schijnt, deed niets meer!
Vandaag heb ik het ding in handen van Paradigit gegeven. Met een beetje pech (dit soort dingen gebeuren namelijk altijd buiten de garantieperiode) kost het me aardig wat centjes, maar ik hoop dat ze me een mooie deal kunnen aanbieden. Zo niet, wordt het de rest van de maand boterhammen met pindakaas eten.
Misschien ken je het wel, al studeer je helemaal niet. In plaats van [vervelende taak] ga je maar iets anders doen. Liefst iets dat op de korte termijn wel iets oplevert, zoals de afwas doen, stofzuigen of je kamer opruimen. Ik heb voor de herfstvakantie een boel huiswerk opgespaard, en ondanks mijn goede voornemens verviel ook ik in studie-ontwijkend gedrag.
Ik heb gisteren mijn kamer eens een grote beurt gegeven. Het ging me niet zo zeer om het schoonmaken, maar om de spullen. Dat zit zo. Ik heb een nieuw bovenbuurmeisje met heel weinig spullen. Dat bedoel ik niet negatief; ze heeft haar flatje (dat verder precies hetzelfde is als de mijne) net iets anders ingericht. Veel strakker, veel minder rommelig en veel.. klassieker. Als ik dan mijn eigen kamer zie valt me pas op wat een puinzooi het is, ook als het opgeruimd is. Daar komt nog bij dat ik echt een hamster ben soms. Ik gooi alles maar in laatjes, op stapels en als ik dan een keer moet opruimen, schuif ik de stapels hooguit op alfabetische volgorde. Niet erg tactisch en vast heel slecht voor je aura.
Gisteren was het dus feest. Per kast / hoek van mijn kamer heb ik een vaste procedure aangehouden om de boel weg te krijgen. Eerst heb ik alles op mijn bed gegooid. Alle laatjes, alle losse CD’tjes, alle kabeltjes en andere losse troep. Hupsakee. Vervolgens heb ik met een doekje de ergste stoflagen weggeboend. Daarna ben ik heel erg streng gaan filteren. Zodra iets ook maar een beetje “niet-nuttig” meer was, gooide ik het in een vuilniszak. De rest ging terug de kast in. Opgerold, opgevouwen, ingeklapt en netjes naast elkaar. Op die manier heb ik structureel mijn hele kamer gedaan. Wel drie volle vuilniszakken gingen de ondergrondse container in. Opgeruimd staat netjes. Ik ben de hele dag bezig geweest. Daarna heb ik even vlug gestofzuigd en ben ik nog snel even met een lapje langs alle deurposten en vensterbanken gegaan. De kamer glimde me werkelijk tegemoet!
Mijn huiswerk echter, ligt nog steeds op me te wachten.
Inmiddels alweer twee weken geleden zat ik in Tsjechië, voor een korte vakantie. Dat ik dat beloofd had en zulks had ik aleens uitgelegd, maar ik had nog niks over de vakantie zelf geschreven. En het was echt heel erg tof. Ik ben in Praag geweest, Pardubice, en nog een boel kleine en grote steden waarvan ik de namen vergeten ben.
In het begin van de week ben ik voornamelijk cultureel geweest. Na mijn aankomst op dinsdag morgen zijn we Brno ingedoken voor een tocht langs musea, het stadhuis, kerken en andere bezienswaardigheden. En Brno is toch eigenlijk best een gave stad. Het oude centrum is erg goed onderhouden.
De volgende dag ben ik met Veronika en Blanka naar Lednice geweest, om het kasteel daar te bekijken. Gaver dan het kasteel was de minaret die er “romantisch” uitzichtpunt bij was gebouwd. 300 treden omhoog de toren in vond ik zelf niet erg romantisch, maar de kasteelheer uit die tijd vond het het einde. Blanka vond de grote hoogte ook niet erg fijn.
Diezelfde avond heb ik ook Zdena weer gezien en hebben we cadeautjes uitgewisseld. We bleven slapen bij Kate. Die is niet zo lang, en als gast mocht ik in haar bed slapen (zonder haar erbij, har har). Ik stak er bijna tot mijn knieën uit. De dag erop heb ik het Tsjechische onderwijssysteem van dichtbij gezien. Erg goed, maar zeer bureaucratisch. Voor elk wissewasje worden grote boeken en mappen geraadpleegd, en erg flexibel is het allemaal niet. Ik huppelde ondertussen door het gebouw rond om foto’s te maken. Tussen vijfhonderd verpleegsters viel ik wel op met mijn camera. Uiteindelijk heb ik maar een paar foto’s gemaakt, waaronder eentje van Zdena’s rookhok.
Zondag en maandag gingen we naar Praag. Prachtige stad, uiteraard, maar erg toeristisch. We konden de kosten echter drukken omdat we (dankzij de ouders van Blanka) op een militaire school konden blijven overnachten. De “transit”-room zou voor ons beschikbaar worden gesteld. De kosten? Eén hele euro!
Door Praag heen lopen met Tsjechen maakt de stad nog eens extra interessant. Niet alleen zijn bepaalde zaken stomweg goedkoper, je leert ook nog eens echt verhalen over de stad en de tradities die erbij horen. Zo is het op 1 mei Grote Kersenbloesemdag (ik weet de precieze naam niet) en iedereen gaat naar het gigantische stadspark om romantisch te doen onder kersenbomen. En dat staat weer niet in de foldertjes. Natuurlijk hebben we ook de “gewone” toeristendingen gezien, zoals de oude stad, de Karelsbrug en het regeringspaleis. Uiteraard hebben we ook het nationaal museum en alle straten daar omheen bekeken. En dankzij Blanka’s stadskennis konden we iets buiten het centrum erg goedkoop eten. Jum!
De avond van de tweede dag in Praag betekende ook het einde van mijn verblijf in Tsjechië. We zijn naar het station gegaan, en ik heb afscheid genomen van Blanka en Kate. Veertien lange uren later stond ik weer op het druilerige Arnhem Centraal. Jammer!
Zodra ik weer kan gaan, zou ik zo gaan in ieder geval. Het was erg leuk :).
