Naast de sauna in de gezamelijke “gang” zit een washok. Dat washok deel je met de hele rij appartementjes. Wil je wassen, dan reserveer je een tijd en een dag en dan is het hok van jou. De wasmachine is van jou. Het stoomwalsapparaat en het drooghok en de gootsteen moet je delen en vooral het drooghok levert nog weleens irritaties op.

Het drooghok (de gang zit ondergronds) is een kleine kamer met een droogblaasapparaat. Daar hangen een aantal lijnen (meer touwen eigenlijk) en er staan een paar rekjes. Dat hok zit dus stampvol natte was. De regel is dat je je meuk erbij hangt, en de eventueel droge spullen buiten het hok opstapelt. En naarmate het drukker wordt met wassen is de was die buiten wordt opgestapelt steeds vochtiger, om plek te maken voor de rest van de spullen. Grappig om te zien, maar dat je spullen daar liggen te verspochten is minder. ‘t Is me nog niet overkomen maar ik heb ook pas 1x gewassen.

Ik had zaterdag theedoeken gekocht. Vier nieuwe hippe designtheedoeken, want iets anders is hier niet te krijgen. Dus nou ja, die dingen was je eerst want anders heb je er ook niks aan. Dus ik heb ze meegewassen met de rest van mijn spullen, afgelopen zondag. En ik ging maandag kijken of alles al droog was. Al mijn spullen hingen er nog keurig, alle sokken compleet (en droog) maar de vier theedoeken waren weg. Ik zoeken en zoeken, ook buiten het hok op de stapel, maar niks. Vier gloednieuwe theedoeken gejat.

Zonder theedoeken dus maar huiswaarts gegaan. En dan kan je eigenlijk alleen maar een briefje neerleggen. En wat doen je dan? Boos briefje voor de vermaledijde dief van mijn theedoeken? Of een lief briefje voor het lieve meisje dat per ongeluk de verkeerde hippe designerdoeken mee naar huis nam? Ik liet het maar in het midden met een grote smiley onder mijn verzoek om mijn theedoeken terug te leggen. :-)

Ik ging vanavond ff kijken bij de wasmachine, en ja! Mijn theedoeken! Terug! Joepie! Gevouwen en wel, keurig bij de rest van de droge was. Dus wie het ook was, waarom ze ook meegenomen zijn, ik heb ze iig terug. En dat is tof. Finland stijgt weer in de peilingen!

Van de week ik blog wel even hoe het dagelijks leven er hier uitziet want dat is op zich ook wel leuk. :-)

Vandaag ben ik echt begonnen met werken. Maar eerst eens even de foto’s van Helsinki laten zien, waar ik afgelopen zaterdag ben geweest:

Het stationsplein

Een kerk

Uitzicht over de stad (en diezelfde kerk)

Een stukje van de haven

Uitzicht over zee

De Russische trein naar St. Petersburg.

Het mooiste van Helsinki is dat het heel erg plat is. Gebouwen hoger dan vijf verdiepingen zijn zeldzaam, en dat geeft de stad een heel weids karakter. Je loopt je wel een ongeluk, maar het is wel mooi. Verder is Helsinki zoals elke hoofdstad. Veel overheidsgebouwen, veel auto’s en veel dure hotels. Er staan twee prachtige kerken in de stad (waaronder die witte) en er zit een ondergrondse kerk, ergens. De stad trekt veel Russische toeristen. Dat zie je aan de vele touringcars (met Russische kentekens) maar ook aan de auto’s. Als je een auto van meer dan een ton spot, en hij zit volledig onder de modder, dan is het de auto van een Rus. Voorbeelden hier, en hier.

Helsinki is best een bezoek waard, al moet je wel van te voren weten wat je wilt zien. Dat scheelt veel tijd want zoals gezegd, je loopt je een ongeluk. Als je je daarbij ook nog gaat orienteren op de hoofdwegen loop je de hele dag in de uitlaatgassen, geen goed plan. We hadden gelukkig een boekje met een leuke route, dus voor ons viel het wel mee. We hebben de route niet helemaal uitgelopen, maar het was desondanks erg mooi dat we hem hadden.

Maar terug naar werk! De eerste dag zit er op, en het wordt voornamelijk programmeren, lezen en onderzoeken. De opdracht heeft veel met Java van doen (een programmeertaal) en is nog niet heel erg concreet. Het wordt wel hip en tof, want we gaan met telecommunicatie aan de slag en providers en meer van dat soort dingen.

De school serveert, voor het minimale bedrag van € 2,35 een volledige maaltijd, dus warm eten met brood, melk, salade en soep. Het is hier dan ook de gewoonte om ‘s avonds gewoon brood te eten. Dat is wel fijn, want daardoor hou je ‘s avonds veel tijd over (om te zwemmen, of de was te doen, of wat dan ook).

Mijn werkplek

Verder is het hier zoals in Nederland, al begin ik wat vroeger. De werktijden zullen van een uur of acht à half negen tot een uurtje of vijf zijn. Tussendoor is dus de lunch, en inmiddels zijn we in het bezit van een koffiezetapparaat. De maaltijd mag dan goedkoop zijn, de koffie heeft een echte Finse prijs (90 cent per bekertje). We hebben een groot klaslokaal tot onze beschikking, en alle spullen er in zijn “van ons”. We hebben dus al bijna een server in elkaar geprutst, en morgen ga ik er nog twee bouwen. Van een oude laptop en een oude PC. Ik zie wel. Kortom, fun fun fun!

Vandaag is mijn derde, of twee-en-een-halfste dag in Finland. En uiteraard vandaag weer een boel gezien en gedaan. Maar eerst maar eens een foto van mijn huisje!

De meeste dingen zijn eigenlijk wel net zoals in Nederland. Behalve het eten, dat is twee keer zo duur als hier. De meeste dingen zijn een stuk duurder overigens, want het kost veel meer om het hier allemaal te krijgen.

De Finnen zelf zijn wel tof. De meesten spreken een woordje Engels, zoals in Nederland. Voornamelijk jongeren eigenlijk, de rest spreekt geen woord Engels en negeert je maar een beetje als je ze iets vraagt in het Engels. Tenzij je in een winkel iets vraagt aan personeel, dan wordt je meegesjouwd naar een of ander meisje of een jongen die toevallig wel Engels spreekt. Komisch om te zien, dat wel.

_{(De rivier is nog bevroren)}

Het huisje begint best te wennen. Ik ben vandaag thuisgebleven (de andere twee gingen naar Turku). Gisteravond heb ik bijgekletst met de twee Duitse jongens onder het genot van een bakje ijs, en dus ga ik vanavond ook naar Turku. Als ik de trein kan uitvogelen en de rest nog wel gaat, uiteraard. Een van de problemen die je hebt als je met acht nationaliteiten uitgaat (Fins, Duits, Spaans, Kameroens, Tsjaad’s (?), Nederlands, Pools en Grieks) is dat iedereen een ander idee heeft van punctualiteit. De Duitsers staan stip acht uur voor de deur, de Finnen en de Hollanders zijn fasionably late, de Afrikanen zijn meestal op tijd en de rest komt een uur of twee later aankakken. En een week later heeft iedereen zijn lesje geleerd (althans, van elkaar) en komen de Spanjaarden op tijd, de Duitsers te laat… je snapt het idee.

Het enige verschil dat me vandaag geïrriteerd heeft is het feit dat Finnen verdiepingen anders tellen; de begane grond is gewoon de eerste verdieping. En als je dat niet in de smiezen hebt, zoek je je rot!

Overigens, ik zocht me rot in dit gebouw in de verte, de uni waar ik ga werken. Binnenkort meer foto’s!

Geen onverstandige keuze gezien de weersomstandigheden… ik vind de implementatie van de Finnen alleen een beetje primitief…

Overigens heb ik vanavond vis met rijst en bonen op zijn Kamaroens gegeten. Jum!

Ik ben er!

Met behulp van Finnair, een stel bussen en een boel geduld ben ik vandaag aangekomen in Salo, Finland, Europa, Aarde. Dus. Hieronder een paar foto’s.

Helsinki Airport is saai en troosteloos.

Het platteland van Finland bestaat voornamelijk uit bevroren meren (in het echt zijn ze echt tien keer zo indrukwekkend).

Mijn kamer!

Het was erg gezellig gisteravond in Touché! De opkomst was hoog en de cadeautjes waren leuk én praktisch. Er staan teveel leuke tekeningen in het boekje dus er zijn geen duidelijke winnaars.. ik stuur gewoon iedereen een kaartje! Hopla!

Het kan eigenlijk niet meer mis gaan in Finland. Ik kom fris voor de dag en dankzij de prisma (dat is Fins voor miniwoordenboek) kan ik me overal verstäänbaar maken. Høøp ik.

Om af te sluiten de rekening; we hebben uiteraard weer een record gebroken!

Ik ga vaker een half jaar naar het buitenland denk ik. Dit is iets dat ik wel vaker wil doen!

Biep biep bup bup biep bup biep bup bup biep biep bup bup biep biep bup.

Zo, het nummer ingetoetst. Ik bel namelijk met de politie van Salo. Ik moet mezelf straks registreren voor een residence permit. Ze willen me op papier hebben. En het gesprek was een drama.

Ze spraken bij het politiebureau nauwelijks Engels. Ik werd drie keer doorverbonden en ik kreeg uiteindelijk een vrouw aan de lijn die mijn vraag probeerde te beantwoorden: “wat voor een papieren moet ik allemaal meenemen voor die permit?” En uiteraard krijg je Engels met Fins er doorheen en een Fins accent terug. Dat boeit overigens niet wat ik heb een verschrikkelijk Nederlands accent. Mijn Engels klonk iig in mijn hoofd een stuk beter!

Maar dat maakte uiteindelijk niet uit. Ik wist namelijk wel redelijke volzinnen te produceren, maar dat werd te ingewikkeld, voor zowel haar als voor mij. We snapten elkaar voor geen meter, veel eehhhs en ehhhmms, en geen duidelijk antwoord. Maar de oplossing? Steenkolenengels!

- I need permit. Wat documents should I bring?
- You bring passport. And photo.
- Ok. Thanks and nice day!
- Nice day!

Kortom, een productief gesprek voor slechts 77 cent per minuut! Finland, here I cøme!

Het is alweer twee februari. Ik vlieg de achttiende, en dat is ineens een stuk dichterbij als het ook daadwerkelijk dezelfde maand is. Nu wordt het wel spannend!