Afgelopen zaterdagavond was er een feestje in Turku. We waren min of meer uitgenodigd via-via om naar een studentenflat te komen in het “studentendorp” bij de uni. Dus wij togen erheen.

Dat begint uiteraard met een wandeling naar het station. In het weekend werd het alleen maar kouder en kouder en de thermometer stond op -6 toen we vertrokken. Uiteraard, het waaide en sneeuwde behoorlijk dus het voelde minstens 2x zo koud. In de trein konden we even opwarmen maar eenmaal in Turku was het nog wel een half uurtje lopen dus eenmaal op het feestje waren we allemaal blauw van de kou.

Uiteindelijk bleek dat niemand echt iemand kende. Aida kende één of twee meisjes van de Lapland-trip maar dat was het dan ook wel. Wij dus allemaal braaf de jarige begroeten. “Yes it is my birthday and my wedding“.

Ok wacht even, nog een keertje.

- “Is it your wedding?”
“Yes yes, go upstairs!”

Dus wij naar boven. In de gezamelijke keuken stonden keurige stoelen, een tafel deed dienst als altaar en met rood cellofaan was een mooie loper gemaakt. Achter het altaar stond een priester. Met een Bijbel. Hij keek erg serieus. Jonge knul, maar toch. En wij waren met 10 man daar, en we vonden het steeds vreemder en vreemder worden.

De keuken stroomde langzaam vol met mensen. Zowel de bruid als de bruidegom waren Spaans, en heb je weleens 50 Spanjaarden horen tetteren? Tonnie kan het zich misschien wel voorstellen, maar voor de rest: dat rappe schelle Spaans (gecombineerd met het constante geflits van cameras) gaat behoorlijk op je zenuwen werken.

En ja hoor, daar kwamen ze. Met muzikale begeleiding via YouTube kwamen de bruid en de bruidegom aanlopen. Mooie meid ook. Een hele ceremonie volgde, met “ja ik wil” en “ja ik ook”, veel gejoel en geklap en gezoen. Maar uiteindelijk waren ze getrouwd, er werd met rijst gegooid en ze liepen de ‘kerk’ weer uit. Vervolgens moest iedereen naar buiten (in de sneeuw, in de kou) om het boeket te vangen. En wij stonden erbij en keken ernaar. Getrouwd in een studentenhuis! In de keuken! Wat een feest!

Toen het nieuwe paar weg was kon het feestje pas echt beginnen. De muziek werd hard gezet, en tot een uur of 1 stonden we te dansen, te kletsen (ik heb zelfs een Nederlands meisje, uit Arnhem zelfs, ontmoet!) en gek te doen. En ondertussen voorzichtig te polsen of de bruiloft nou echt was of niet. Maargoed, het was één uur in de nacht en dat is belangrijk, want we bleken de laatste bus gemist te hebben. En het feestje was leuk, maar tot 9 uur in de morgen blijven hangen, mwoah. Kortom: we hadden een probleem. Een taxi zou ons minstens 150,- euro kosten en het enige dat er op zat, was over een uur of wat een hotelletje pakken. Tenzij we allemaal een meisje / jongen oppikten en daar zouden blijven slapen.

Na veel rondvragen en rondrennen bleek dat we nog een kansje hadden. Om half drie zou de laatste bus gaan maar dan moesten nu nu nu! vertrekken. Dus om 2 uur renden we min of meer de deur uit (noot: het was inmiddels -10 ofzo) richting de bushalte. Snel afscheid nemen van iedereen, de bruid en bruidegom nog feliciteren (de bruidegom was inmiddels knetterzat) en gaan! Een half uurtje lopen dus we moesten het wel redden. Daar kwamen we rond half drie inderdaad aan. En jawel hoor, geen bus. Wij wachten wachten, maar geen bus. En niemand bij die halte. Erg verdacht, dus we klampten een willekeurige Fin aan. Bel voor ons de busmaatschappij!

“Ja nee ze nemen niet eens op. Maarre, ik heb een feestje verderop dus kom gewoon mee en dan zien we wel“.

Een leuk aanbod, maar we gingen eerst een gokje wagen. Volgens de timetable die Esther in haar portomonnee vond, ging er om drie uur een bus naar Salo. Moesten we nog een half uurtje wachten. In de kou. Maarrr, dan hadden we een bus. En omdat ik degene was die had “ontdekt” dat we de laatste bus hadden gemist was ik al de hele tijd de pineut dus ik zei maar niks. Rond drie uur echter begonnen meer mensen bij onze halte te staan. En gelukkig (lees: goddank) kwam er om 03:10 een bus die ons naar Salo bracht. Het was een uur rijden en dankzij alle stops onderweg niet veel warmer, maar we konden naar huis. Ik viel dan ook meteen in slaap. Het uitzicht in de bus, voor zover ik het nog meekreeg was erg indrukwekkend. Veel wind, veel sneeuw (en ze strooien hier niet) en een chauffeur die stoïcijns 90 rijdt door 10 centimeter sneeuw.

Uiteindelijk waren we in Salo. Iedereen had het koud, iedereen was moe, en iedereen was chagrijnig. Roel had het wel gezien, en liep direct naar huis. We werden echter verzekerd door Esther dat er zo een taxi zou komen om ons naar huis te brengen. En we stonden in het busstation, en dankzij het tunneleffect waaide het harder en voelde het kouder dan ooit. Nu begonnen we pas echt te bevriezen.

Tien minuten later, geen taxi. PF begint maar met de taxi-centrale te bellen. Conclusie, er was nooit een taxi gekomen, noch geregeld, en ze waren toch veel te druk om ons op te halen. Kortom: we stonden er voor niks. En toen had ik het ook wel gehad.

Om half vijf (zo laat was het inmiddels) ben ik naar huis gelopen. In de kou, in de sneeuw, zonder muts. Heerlijk! Ik kwam aan op het marktplein, vijfhonderd meter verderop, en ik had er al genoeg van. Maargoed, nergens een taxi te bekennen. Ik steek over, en plotseling, voor mijn neus, komt er een vrije taxi om de hoek. Score!

Ik hield de taxi aan, en een tientje later was ik thuis. Einde. Een kort en flauw einde, maar zo ging het. Nog nooit zo koud gehad, het feestje was zeer de moeite waard, maar de reistijd/feest ratio was erg matig. Volgende keer moeten we ons maar iets beter voorbereiden ;). De rest van de groep was een half uurtje later thuis. Net zo stijfbevroren, maar in ieder geval thuis.