Ik moet nog steeds schrijven over vorige week zaterdag; samen met twee huisgenoten en Stijn ben ik uitgeweest in Helsinki. Om de een of andere reden krijg ik maar geen verhaal uit mijn vingers, dus het duurde even voor ik er over kon bloggen.

De Royal Onnela is de grootste club in Finland, en dat heb ik geweten. We waren met een man of zeven en ik was meteen iedereen kwijt. Beneden speelde een live band; ik kwam ze na een uur ronddwalen pas tegen en het kostte me nog een uur om de rest te vinden. In de tussentijd heb ik wel lol gehad, want in elke zaal draaien ze andere muziek, doen ze andere dingen en hangt een heel ander sfeertje. Er is een soort rock-caféetje met chagrijnige en dronken Finnen, er zijn trance- en dancehallen met dronken dansende Finnen, en zo heeft elke Fin wel een stekkie. Er is zelfs een private bar (ik kwam er niet in, ook niet met mijn interessante steenkolen-Engels) en je kan er gokken. Met een croupier en al.

Halverwege de avond kwam ik Juta tegen. Een bloedmooi, blond Fins meisje, met lange benen, grote … you get the picture. Ik liep een trap af, vraag me niet welke, en we hadden oogcontact. Niet van dat oogcontact over een drukke rokerige zaal, maar we keken elkaar aan en om de een of andere reden bleven we kijken. Ik kreeg in eerste instantie iets in het Fins naar me toegeslingerd maar ik vroeg uitermate tof of ze ook Engels sprak, en dan kom je vanzelf aan het babbelen.

Ze bleek uit een of ander dorp in een uithoek van Finland te komen, toevallig hier uit te zijn, en ze was op weg naar haar vriendinnen. Uiteraard was ik helemaal de bink met mijn Engels en “I’m from Amsterdam” (tja je moet wat).

Een kwartier / twintig minuten later vond ik de rest van mijn groepje terug. Ik stelde de Finnen aan de rest voor, en vice-versa, en ik ging eventjes op zoek naar de wc. Onderweg vond ik de live band terug!

Uiteraard ben ik daar nog een half uurtje blijven hangen. Heb een tijdje staan kletsen met een paar Finnen over de band en over Lordi (die van het Eurosongfestival) en hoe leuk het is om knetterzat over de bar heen te kotsen. Voor de duidelijkheid, dat was een anekdote van een van hun, niet eentje van mij. Ik wilde er echter niet uitspringen dus ik vond het ook ontzettend leuk om zoiets een keertje te doen. Ik had alleen toevallig mijn goeie kleren aan dus niet nu, besloot ik. Uiteraard begrip alom. Gelukkig maar.

Terug bij de rest, die nog steeds in dezelfde zaal waren (goddank) nog een tijdje staan dansen. Op een gegeven moment ging ik wat drinken halen. Jammer genoeg was de barman net aan het patsen. Druk met flessen zwaaien en doen enzo. Best gaaf, maar uiteraard ben ik veel te cool voor zoiets dus ik zocht oogcontact met de barman naast de zwierezwaaier. Die was blij met een klant en gaf mij zowaar een dubbele Bacardi-cola toen ik er om vroeg. En dat is bijzonder, want dat mag niet in Finland. Serieus; ze mogen geen dubbele dingen schenken. Vraag me niet waarom. Ik betaalde € 14,50 voor deze gunst maar het was het waard.

Terug bij de rest wilde Johanna (een van de vriendinnetjes van Juta) mijn drankje wel proeven. Stom, want mijn glas was zowat leeg toen ze het terug gaf. Vooruit dan maar. Maar voor ik kon zeuren begon er een traag nummer op de dansvloer en uiteraard moest er gedanst worden. Close gedanst worden.

En daar eindigde het avontuur met de Finse meiden wel. Ik zoende Juta niet (en dat werd een beetje van me verwacht, geloof ik) en de rest had al iemand anders gevonden. Exit Juta en haar vriendinnetjes. Helaas pindakaas voor mij (of juist niet, net hoe je het bekijkt ;-) ). “Laat ik dan ook maar een andere zaal checken ook”, dacht ik bij mezelf. Maar net op het moment dat ik wilde gaan, gingen de lichten branden. Sluitingstijd!

Helaas helaas! Snel maar in de rij duiken voor de jassen. Buiten gewacht op iedereen en uitgebreid afscheid genomen van de Finnen die met ons meewaren en de Finnen die we tegen waren gekomen. Daarna richting bus, mcDonalds en naar huisje toe.

Uiteindelijk heb ik dus dikke pret gehad in Helsinki! Met de taxi zijn we die avond naar een logeeradres gereden. Een van de jongens met wie we uitwaren had zijn flat beschikbaar gesteld. De volgende dag zijn we met de bus terug naar Salo gegaan.

Kortom; feest! En morgenavond ga ik weer!

Gisteren heb ik samen met al mijn huisgenoten het appartement in de boenwas gezet. Een echte lenteschoonmaak. Ik heb geen foto’s maar het verschil met vroeger is erg groot. Behalve een boel vuil en viezigheid van voorgaande jaren (ja, echt) hebben we nog meer zooi de deur uit gedaan. Denk aan een stuk of tien scheermessen, tientallen nieuwe mesjes, talloze flessen shampoo, stukken zeep en tandenborstels (uit de badkamer). De woonkamer is ontdaan van telefoonboeken uit 2003, dode en vergeten planten, posters, theedoeken en één kapotte bank. Ook hebben we de ramen drie keer gedaan (ze zijn nog steeds vettig).

De keuken was uiteraard het meest smerig en met zijn drietjes hebben we de afzuigkap ontdaan van vet, de meeste keukenkastjes gedaan en het aanrecht gepoetst. Voor het fornuis zelf koop ik volgende week wel iets van Muscle ofzo, daar zit nog een laagje viezigheid op. De badkamer bovendien ontdaan van het vieze oude douchegordijn dat daar hing.

De grootste verrassing was uiteraard dat het sanitair in ons appartement wit is; niet beige.

Uiteraard was dit geen spontane actie; vorige week heb ik eens gepeild wat mijn huisgenoten vonden van een schoonmaakrooster en iedereen was het er mee eens. Volgende week dus meer! (al is het dan niet zo vies).