Naar Riga

Maar ik was dit weekend dus weer naar Riga, waar ik een aantal weken geleden ook ben geweest. Dit keer ben ik samen met Aida door “het Parijs van het oosten” wezen wandelen. We hebben een heleboel gezien, en gedaan (ik ben zelfs gaan bungee jumpen!) en we zijn weer een boel mooie verhalen rijker.

Het filmpje van het bungee jumpen heb je vast al gezien, maar de zenuwslopende uitleg is ook gaaf om te zien. Bovendien heb ik de nieuwe auto van BMW, de X6, in het wild gespot.

Wat nog wel het gaafste was van onze tocht was de radio- en TV-toren van Riga. Gebouwd in de Sovjet tijd en ongeveer 360 meter hoog. Vanaf de toren wordt vanalles uitgezonden, van radio en TV tot mobiele telefonie, militaire dingen, en de politieradio. We zijn er met zijn tweeën heen gegaan.

Om bij de toren te komen moet je met de bus. Net als in Arnhem rijden er trolley-bussen door Riga. Sommigen gloednieuw, anderen verschrikkelijk oud. We namen lijn 19 naar het eiland toe. Althans, eerst namen we de bus de verkeerde kant op. Onze map was nogal onduidelijk. We zijn bij het eindstation blijven zitten en we gingen weer terug richting het centrum. Eenmaal bij de goede halte konden we richting de toren lopen. De toren is lastig te bereiken; het is ongeveer twintig minuten lopen over een behoorlijk verwilderd eiland. Er is een verharde weg, maar die is erg slecht en het voetpad zit vol met gaten. Niet erg gastvrij!

In en rond de toren heeft de tijd stilgestaan. De techniek in de top van de toren houdt gewoon pas met de tijd, maar het interieur van de ontvangsthal is erg ouderwets. Aida en ik waren de enige bezoekers. Het terrein was verlaten op de enkele honden-uitlaters en vissers na.

Aangekomen bij de toren zelf wachtte ons slechts een hek met een intercom. Aarzelend belden we aan en er werd snel opgenomen. Ons werd in rap Lets gevraagd wat we kwamen doen. Ik riep in mijn vrolijkste Engels terug dat we graag de toren wilden bezichtigen. Na een minuut wachten ging het hek open en spoedden we ons het terrein op. We werden uiteindelijk ontvangen door een stevig gebouwde politie-agent (met aggresieve herder) die ons onmiddellijk doorstuurde naar de receptie in de verlaten hal. Daar werden we opgewacht door een meisje dat ons de tickets verkocht en ons begeleidde naar de liften. Ze pakte een sjaal (“tegen de kou boven”) en liep voor ons uit met een dikke bos sleutels.

Boven aangekomen legde ze ons in verlegen Engels uit wat er allemaal te zien was. Vanuit elke hoek van de driehoekige ruimte was wel iets te zien. Ook vertelde ze iets over de historie van de toren. Het rook een beetje vreemd boven en het was er stoffig. Het leek wel alsof er al een tijdje niemand was geweest. Vieze ramen en oude meubels. Het uitzicht was prachtig. Samen met Aida heb ik een boel foto’s gemaakt van de omgeving.

Uiteraard wilden we nog wel met zijn tweetjes op de foto. Dat duurde wel een half uurtje, want we moesten eerst de camera aan het meisje uitleggen en vervolgens lang proberen om een foto te maken die een beetje goed was. Dat lukte uiteindelijk wel, maar ik kan hem nog niet laten zien.

Vervolgens gingen we weer naar beneden. De pilaren van de toren (die gebouwd is om de komende 250 jaar te blijven staan) zijn krom, en de oude lift zucht en steunt zich een weg naar beneden. Het meisje legde ons uit dat twee van de drie pilaren een lift hebben. De derde pilaar heeft een trappenhuis. Beneden aangekomen liet ze ons een kaart zien met allerlei TV-torens en zagen we een lijst met andere torens, om te vergelijken. Toen we uitgekeken waren, werden we uitgelaten door dezelfde stugge politieagent.

Vervolgens konden we met de bus weer terug naar het centrum om een hapje te eten.