Wie doet wie?

Al jaren circuleert er een GIF-plaatje in mijn vriendengroep. Er staan al onze namen op (nou ja, bijna alle namen) met streepjes ertussen wie met wie ‘iets’ gedaan heeft. In het begin was dat nog een soort running gag, maar de lijntjes kruisen nu, jaren later, opvallend vaak.

Ik had het er laatst met Yorick over en we zijn er eens wat serieuzer over na gaan denken. We kwamen op het idee van “wie doet wie?”. Een website waar je de namen van je vrienden kan invullen en kan aangeven wie met wat iets heeft. Een echte hippe Web 2.0 site natuurlijk, gekoppeld aan Hyves voor de namenlijst. Je hoeft dan niet meer zelf te painten en je kan ook nog eens flexibeler met de gegevens omgaan. Ideaal dus.

Vorige week heb ik een envelopje op de bus gedaan en sinds gisteren is wiedoetwie.nl van mij.

Vandaag of morgen moet ik maar eens wat op papier gaan zetten. Ik heb al wat ideetjes!

Geplaatst in /me

Terug in Nederland

Gisteravond rond een uur of zes ben ik geland in Nederland. Met 39(!) kilo bagage, waar ik gelukkig niks extra’s voor hoefde te betalen.

Inmiddels heb ik bijna alles uitgepakt, en ben ik bij Tonnie de was aan het doen. Ik heb geen internet thuis, maar dankzij mijn nieuwe hippe telefoon en een flat-fee internet abbo ben ik toch nog online.

Zaterdag mee naar Touché? Ik ben als vanouds weer aanwezig.

Zwemmen

25 graden. Licht tot 11 uur (en dan wordt het schemerig). De ideale condities om lekker te gaan zwemmen. Gisteren zijn we met zijn allen (Bart, Roel, Stijn, Blanka en Veronica) gaan zwemmen aan het strand van Salo. Dat is niet bepaald een Zandvoort strand; dankzij alle eilandjes en riviertjes is er nauwelijks golfslag of uitzicht.

DSCF2341.JPG
De zwembroek voor het ongeluk

Mag de pret niet drukken natuurlijk, en we hadden veel lol. Op een gegeven moment besloten Bart en ik dan ook een geintje uit te halen. Tot je middel in het water staan, zwembroek uittrekken, en er mee zwaaien. Haha, leuk geintje natuurlijk. Tot dat Bart mijn zwembroek afpakte. En na wat gestoei heen en weer had ik geen zwembroek meer. Maar hij had hem ook niet. Oftewel: zwembroek weg. En met die fijne stroming (en hij dreef niet) was het onmogelijk om hem terug te vinden.

Kortom, ik kon op een vol strand (met dat koude water) in mijn blote pielemuisje terug lopen naar de rest. Niemand die mij even een handdoek of een boxershort toegooit, nééé.

En het ergste is nog wel dat ik nu mijn favoriete (lees: enige) zwembroek kwijt ben.

Alexander

Blanka, een vriendin van me, is vroedvrouw. Ze was hier tot een aantal weken geleden om te studeren, en ze is inmiddels terug in Tsjechië. Ze werkt in een ziekenhuis in Brno en heeft daar haar handen vol met (het helpen bevallen van) babies.

Ze zou een baby naar me vernoemen, grapte ze voor ze wegging. “Soms weten ouders namelijk geen naam voor hun kind, en ik wil nog weleens iets ‘verzinnen’.“. Ik moet bekennen dat ik haar niet zo serieus nam. Ouders die geen naam weten, dat kan er nog wel in. Maar elk ziekenhuis heeft toch wel ergens een babynamenboekje liggen? Ik vergat het hele verhaal bijna meteen. Ze is inmiddels al een week of zes, zeven naar huis en af en toe spreken we elkaar nog.

Zaterdag kwam ze online op Skype. Afgelopen vrijdagmiddag heeft ze Alexander ter wereld geholpen. Roepnaam: Sander. En dat vond ik toch wel erg bijzonder.

Geplaatst in /me

Ruisrock 2008

Eén groot geniaal feest. Veel mensen, veel gezelligheid, veel muziek.

Samen met Stijn, Mari en Samuli ben ik vrijdag en zaterdag naar Ruisrock geweest, een groot rockfestival in Turku. Veel grote namen kwamen optreden en er waren een boel activiteiten op het terrein. We gingen eigenlijk voor één band, die trad vrijdagavond op. De rest van de tijd hebben we hier-en-daar een optreden meegepikt (Flogging Molly!) en allerlei Finse bandjes zien en horen optreden.

Zoals alle festivals, feesten, concerten en andere gelegenheden in Finland was het op Ruisrock verboden om eigen alcohol mee te nemen. Op zich is dat logisch; maar op Ruisrock waren meer beperkende maatregelen ingesteld. Er waren drie of vier grote “beergardens” waar je bier kon scoren en mocht drinken. Daarbuiten, alleen water of cola. Bovendien kostte een biertje maarliefst vijf euro. En dan moet je ook nog twee euro lappen voor de plasticbeker (statiegeld). Dat betekent natuurlijk maar één ding: smokkelen!

  • Draag een grote bh, of een boxershort met strakke pijpen.
  • Koop van die kleine vloeistofdichte zakjes.
  • Vul ze met van te voren gekochte drank en laat de lucht er uit.
  • Vul de respectievelijke plaats(en).
  • Hoop dat het niet klotst als je wordt gefouilleerd.

Neem tevens een gesloten fles cola mee (dat mag namelijk wel). Ben je eenmaal door de (verschrikkelijk lakse) beveiliging heen, zoek je een hoekje en giet je de zakjes in de cola fles. Het resultaat? Een fles Bacardi-cola voor jou en je vrienden.

DSCF5464.JPG

Ruisrock was op een natuurgebied in the middle of nowhere. We moesten dus een half uur lopen om bij het terrein aangekomen. Dat is erg handig, want onderweg is er genoeg gelegenheid om de alcohol te verstoppen, en de rest op te drinken. Het terrein waar je dan uiteindelijk uitkomt ligt vlak langs het water en dat levert mooie plaatjes op; Viking Line en Silja Line komen er vlak langs met hun gigantische boten.

DSCF5487.JPG

Toen we er eenmaal waren hebben we ons twee dagen wel met hetzelfde bezig gehouden. Bier drinken, “cola” drinken, muziek luisteren en plezier hebben. Check ook deze foto’s!

Voor een beetje meer sfeerimpressie hier nog wat foto’s!

DSCF5603.JPG

DSCF5624.JPG

DSCF5671.JPG

En de rest natuurlijk in het album!

Bijna naar huis.

En nu begint het toch wel door te dringen dat mijn tijd hier bijna voorbij is. Nog een festival aankomende vrijdag (Ruisrock!), dan nog één weekend en dan is het alweer bijna woensdag en moet ik toch echt naar huis. Ik ben nog niet begonnen met inpakken maar gisteren bedacht ik me ineens hoe dichtbij het nou wel niet komt.

Hamvraag is natuurlijk, wil ik wel naar huis? Nou, aan de ene kant wel, maar ik vermaak me hier prima. Het werk is niet geweldig, maar de omgeving is erg tof en de mensen idem dito. En uiteraard, sauna! Dat is in ieder geval iets waar ik de komende twee weken nog vaak van ga genieten voor dat ik terug vlieg.

Kortom, het aftellen is begonnen, maar ik tel lekker langzaam. De tijd gaat toch veel sneller dan je denkt.

Geplaatst in /me