Blanka, een vriendin van me, is vroedvrouw. Ze was hier tot een aantal weken geleden om te studeren, en ze is inmiddels terug in Tsjechië. Ze werkt in een ziekenhuis in Brno en heeft daar haar handen vol met (het helpen bevallen van) babies.

Ze zou een baby naar me vernoemen, grapte ze voor ze wegging. “Soms weten ouders namelijk geen naam voor hun kind, en ik wil nog weleens iets ‘verzinnen’.“. Ik moet bekennen dat ik haar niet zo serieus nam. Ouders die geen naam weten, dat kan er nog wel in. Maar elk ziekenhuis heeft toch wel ergens een babynamenboekje liggen? Ik vergat het hele verhaal bijna meteen. Ze is inmiddels al een week of zes, zeven naar huis en af en toe spreken we elkaar nog.

Zaterdag kwam ze online op Skype. Afgelopen vrijdagmiddag heeft ze Alexander ter wereld geholpen. Roepnaam: Sander. En dat vond ik toch wel erg bijzonder.