Afgesloten met een ‘zeer competent’, oftewel een 9. Score!
-edit-
‘Zeer competent’ is een 8, hoor ik net van RJ. Had ik een 9 gehad, was ik ‘excellent’ geweest.
Afgesloten met een ‘zeer competent’, oftewel een 9. Score!
-edit-
‘Zeer competent’ is een 8, hoor ik net van RJ. Had ik een 9 gehad, was ik ‘excellent’ geweest.
Zo’n vakantiemaand kan nog vlug gaan. Ik kwam terug uit Finland, en alles ging zijn gemoedelijke gangetje. Nu echter, een maandje of anderhalf verder, valt pas op hoe vol zo’n maand toch kan zijn.
De afgelopen 10 dagen heb ik meegedraaid op de introductie van de Radboud universiteit. En dat was echt ‘helemaal baas’. Ik heb er een stuk of twintig nieuwe stopwoordjes bij (het bewijs dat je mensen goed leert kennen); ik heb mezelf weer compleet voor lul kunnen zetten en ik ken een heleboel nieuwe mensen. En nog veel meer nieuwe gezichten, want zo goed ben ik niet met namen.
Nu heb ik nog heel eventjes vakantie. Mijn stage rond ik morgen af met de stagepresentatie die we met drie man gaan geven. Die fase is dan helemaal afgerond, en ik kan aan de slag op de uni. Met een valse start weliswaar, want ik heb mijn HBO papiertjes nog niet eens. Dat zit zo: Als HBO student moet ik een minor doen, een vrij deel waarin ik zelf mag weten wat ik doe. Dertig studiepunten, dat is de enige eis van de Hogeschool. Ik gebruik het halve jaar dat ik daar de tijd voor heb, om vakken te volgen op de universiteit. Ik wil namelijk mijn Master gaan halen, over een jaar of twee. Voordat ik daar bij kan instromen echter, moet ik een aantal schakelvakken volgen om het kennisgat tussen de uni en de HAN te vullen. Die schakelvakken kan ik nu al doen; ik heb de examencommissie van de HAN zover gekregen dat ze me dit toestaan!
Dat scheelt collegegeld, en tijd. Ideaal dus. De rest van de maand heb ik gebruikt om weer te wennen aan Nederland, lekker uit te gaan en allemaal van die andere gezellige dingen. Die tijd is bijna om, dus ik moet er nog ff snel gebruik van maken. Straks zit ik in de college-banken…
In de categorie “ik ben een nerd” de volgende mededeling: Ik heb thuis eindelijk weer internet! Sinds vorige week zat ik geduldig te wachten tot het lampje op mijn nieuwe Telfort-modem zou gaan branden. Vanochtend was het zover, en na wat ongeduldig instellen doet de hele boel het weer.
Dat betekent dat ik eindelijk een beetje vlug internet heb, én ik hoef niet meer gebruik te maken van het internet van de buurman. Of van wie het ook was. Ik had in mijn flatje precies genoeg ontvangst om een onbeveiligd draadloos netwerk op te pikken. Dat was allemaal niet zo snel en het levert natuurlijk ook risico’s op. Maargoed, eind goed al goed.
En nu ga ik weer downloaden!
Iedereen kent dat gevoel wel. Je wisselt een blik met iemand, hopende dat de ander begint met iets waar je allebei naar verlangt, maar waar je zelf niet mee wilt beginnen. Hint: vaak met iemand van het andere geslacht. Een beetje het “wie zoent het eerst”-gevoel.
Mocht je dat gevoel nou willen beschrijven in de een of andere anekdote, hoef je maar één woord te kennen: Mamihlapinatapai.