Vanavond vierde ik kerstavond bij mijn moeder. Lekker gegeten. Beetje bijgekletst. Biertje gedronken. Amelie gekeken. Blijft een briljante film, overigens. Aan het eind van de avond, een uur of half elf loop ik richting de bushalte. Een beetje melancholisch sta ik te wachten. Mooie avond.

Ik stap in, samen met een meisje. 18, hooguit. Ze draagt al haar spullen in haar armen en verklaart, “Tas gescheurd”. Terwijl ze rommelt met haar spullen wisselen we wat zinnen. Ze zoekt haar buskaart, en eenmaal gevonden stempelt de chauffeur hem plichtmatig af. Willemsplein, graag.

Wat is een heer, denk ik bij mezelf, als hij haar geen nieuwe tas aanbiedt? Na het kerstcadeautjes kopen vandaag, vond ik mezelf in het bezit van veel te veel plastic tassen. Ik zoek in mijn schoudertas naar de zak van de boekenwinkel. Die moet groot genoeg zijn voor al haar spulletjes. Monter bied ik haar het ding aan. “Dit komt vast van pas.”.

“Ach” zegt ze monter, “dat is lief van u”. Ik schrik. Was dat een slip-of-the-tongue? Noemde ze me net u, maar kijkt ze ondertussen verschrikt, dat ze zich heeft vergist in het persoonlijke voornaamwoord? Maar nee. Zonder blikken of blozen wendt ze haar blik weer af. Ze rommelt verder met haar spullen. Ik ben een u. Een ‘meneer’ was ik al, maar nu noemen mensen me al ‘u’. Zie ik er zo oud uit? Het blijkt.

Ik, een illusie armer, stap een halte eerder uit. Hoflaan. Samen met mijn ouwe hoofd loop ik naar huis. Spinvis op mijn iPod.

Gisteren was ik uit eten met mijn werk. En we hebben echt asociaal veel gegeten. Dat kan je ook wel zien op deze redelijk slechte telefoonfoto. In het echt was het nog erger!

Het is weer bijna zover. Met oud en nieuw goede voornemens voornemen, om van het volgende jaar een beter, sneller, sterker jaar te maken. Ook dit jaar ga ik weer een poging wagen om zaken waarvan ik vind dat ze beter kunnen, te verbeteren. Eens zien. Lezen jullie mee?

Minder egoïstisch zijn.
Ik (kijk, de zin begint er al mee) kan het heel erg goed over mezelf hebben. Anekdotes, verhalen, of gewoon klagen over dingen die mij overkomen (vooral tegen Arjan). Eigenlijk is ook webloggen (en dit berichtje) erg egoïstisch ;). Kortom, ik kan er erg een handje van hebben om eindeloos over mezelf te ouwehoeren. En dat mag volgend jaar wel minder. Eens wat minder inbreken in gesprekken om een ‘hilarische’ anekdote van mezelf te vertellen. Misschien eens een keertje iemand helemaal uithoren als ze wat vertellen en het niet gelijk afdoen als ‘ok, leuk, next’. Lijkt me een goed plan.

Blijven stoppen met roken
Uiteraard. Soms is het verleidelijk om er aan te denken. Ik leende laatst een boodschappentas van mijn moeder. Onder de verstevigde bodem zat een nogal plat pakje shag. Was ze er vergeten uit te halen. En het eerste dat ik doe is denken, “mmm, shaggie draaien :9″. Foei Sander!

Wat gezonder gaan leven
Spreekt voor zich. Ik at vroeger nooit pizza, daarna alleen op zondag weleens, en tegenwoordig trek ik al een pizza uit het vriesvak bij de Albert Heijn als ik een keertje laat thuis ben van de universiteit. Te slecht voor woorden natuurlijk. Volgend jaar; niks geen kant-en-klare meuk meer. Ik bedoel, wanneer was de laatste keer dat ik rijst met kip heb gemaakt? Lang geleden in ieder geval!

Wat meer doen
Dat hangt een beetje samen met motivatie, naturally. Ik mag af en toe wel ietsje meer inspanning leveren om mijn werk af te krijgen. Op het MBO kwam ik er mee weg, op het HBO redelijk, maar op de uni moet ik hard aanpezen en dat doe ik dan weer niet. Kortom, ik moet weer eens echt aan de bak.

Wie biedt meer? Ik heb nog ruimte voor meer goede voornemens!