Bij de voordeur van mijn flat hangt een rij bellen. Iedere bewoner heeft een belletje, met daarnaast een naamplaatje. Druk je op het belletje, dan krijg je (als) vanzelf contact met de bewoner in kwestie en wordt de deur voor je opengezoemd. Als je tenminste naar binnen mag.

Door het verloop in de flat zijn er altijd wel lege, of foute naamplaatjes. Zo ook die van mij. Toen ik hier kwam wonen hing het bordje van de vorige bewoner er nog. Overigens stond hij ook nog ingeschreven op mijn adres, maar dat is een heel ander verhaal. Maar, binnen twee à drie weken wordt mijn nieuwe bordje geplaatst. Dacht ik.

Drie maanden later plakte ik er zelf maar met schilderstape mijn naam overheen. Een belletje naar Volkshuisvesting Arnhem (mijn verhuurder) mocht niet baten. “Uw bordje is onderweg hoor!” werd me verzekerd.

Nog eens drie maanden later was mijn tapeje zover omgekruld dat het niet meer leesbaar was. Wederom belde ik ff. Weer niks. Toen trok ik het hele tapeje er maar af, en liet het er maar eventjes bij zitten.

Vier maanden later, in februari, vertrok ik voor een half jaar naar Finland. Nog steeds geen naambordje, ondanks herhaaldelijk bellen.

Terug uit Finland. Nog steeds geen bordje. Toch maar weer eens bellen. Volgens het vrouwtje aan de telefoon was mijn bordje allang geplaatst. Het probleem was allang opgelost. Maar waarom had ik dan geen bordje? Tja, dat wist ze ook niet. Maar, een nieuw bordje zou besteld worden. Dat is nu een jaar geleden.

Inmiddels zijn we twee jaar verder sinds ik hier voor het eerst ging wonen. Van de week kwam ik thuis, en zie daar! Een naambordje op mijn voordeur!

Dat ik het nog heb mogen meemaken :’(