Vrijdagmorgen. Met een nog lege kassa voor mijn neus sta ik op mijn werk. Het is rustig, en er zijn maar weinig klanten. Rond een uur of elf komt er een vrouw binnen. Ze had iets besteld, en komt het ophalen. Ze wilt afrekenen met een briefje van € 500,-. Da’s geen probleem, maar wel onpraktisch. We hebben nog maar nèt genoeg wisselgeld voor haar. Maar het lukt, we kunnen wisselen voor haar. Met haar vertrek de winkel uit is de kas leeg, op een briefje van € 500,- na.

Om dat probleem op te lossen vertrek ik een paar minuten later richting de bank (dé bank). Ik ga het briefje wisselen voor kleiner geld. Ik sta krap 35 minuten in de rij als ik aan de beurt ben aan het loket. Jammer genoeg kan ik niet wisselen aan het loket. Snibbig krijg ik naar me toe dat ik “daar natuurlijk voor bij de automaat moet zijn“. Daar moet ik het geld op mijn eigen rekening storten, en vervolgens weer pinnen. En nee, ze kan geen uitzondering maken. Dat ik zojuist ruim een half uur heb staan wachten maakt niet uit. Ik moet maar gewoon naar de automaat. “Ok” denk ik, “vooruit dan maar“. Het is niet erg handig om dit te doen met geld van de zaak, maar er zit niks anders op. Ik stort het geld op mijn eigen rekening, en ik pin het weer vanaf. Ik krijg het terug in briefjes van 50,-, 20,- en 10,-. Kortom, mijn hele portomonnee propvol. Drie kwartier na mijn vertrek naar de bank ben ik weer terug op mijn werk. “Even” wisselen.

Diezelfde avond sta ik bij een geldautomaat. Ik heb een date, dus ik heb geld nodig. En ik ben al aan de late kant. Zonder op te letten begin ik met pinnen. Als mijn pas naar buiten komt wacht ik geduldig op mijn geld. Er komt geen geld. Een beetje pissig bel ik het storingsnummer. “De automaat heeft mijn geld zelf gehouden! Mijn date, wat doe je! Rotapparaat!” Het meisje legt de hele procedure uit (het geld krijg je toch wel terug, zo blijkt). Ondertussen ga ik pinnen bij een apparaat verderop. Dáár let ik wel op wat er gebeurd. En wat blijkt? Mijn daglimiet is overschreden! Dankzij die ontzettend klantvriendelijke manier van wisselen die de ABN-AMRO me opdrong vanmorgen, kan ik nu niet pinnen. Wéér bel ik de ABN. “Mijn daglimiet is opperdepop! Mijn date, wat doe je! Rotprocedures!” Na tien minuten moeilijk doen is mijn daglimiet aangepast, live in de studio, van 500 naar 550 euro. Meer dan genoeg voor een avondje bios en wat drinken. Het meisje aan de telefoon wenst me nog succes. Wel weer lief van d’r.

Ik hoor het de vrouw achter het loket nog zeggen. “Nee meneer, via de automaat. Dat is handiger en sneller!“. Nou, gelukkig ging de date wèl goed. Want van dé bank hoef je het niet te hebben.