In het verleden woonde ik in een flatje in Arnhem-Zuid, naast het zwembad. Ik had een keuken, een douche en toilet, een wasmachine, en zelfs een kapotte kachel, die de oom van RJ nog heeft gerepareerd. Jammer alleen dat de flat zelf uit het jaar 0 kwam; enkelglas, burenruzies en vies oranje geverfd.
Daar kwam verandering in toen ik verhuisde naar mijn huidige stekje. Ik kreeg leuke en lieve buren, centrale verwarming, en mooie witte muren. Toch deed ik een stapje terug. Ik had geen wasmachine meer. De nieuwe flat ontbeerde een aansluiting en de oeroude wasmachine die ik had in Arnhem-Zuid heb ik gedoneerd aan Stephan, die hem volgens mij nog steeds in de kelderbox van zijn oude flat heeft staan.
Om te wassen moest ik dus zoals zoveel studenten elk weekend heen en weer naar mama. Met een weekendtas vol vuile spullen sprong ik op de fiets om mijn vieze goed daar te gaan wassen. Dat moest ik namelijk wel zelf doen (en dat is maar goed ook). Geen ideale situatie dus. Desondanks hield ik dat meer dan drie jaar vol.
Vandaag is namelijk een eind gekomen aan die periode. Ik heb een wasmachineaansluiting! Vanmorgen vroeg zijn drie monteurs van Volkshuisvesting in de weer geweest om mij te voorzien van een mooi stel buizen en stekkers waarop een wasmachine aangesloten kan worden. Dat was trouwens een klus die nog heel wat voeten in de aarde had; er moest een nieuwe groep komen, en kabelgootjes, en buisjes ombuigen en weet ik al wat niet. Maar eind goed al goed, de aansluiting is er.
Als ik nou ook nog binnen drie jaar een wasmachine weet aan te schaffen ben ik echt weer zelfstandig. Net zoals vroeger in Arnhem-Zuid. Maar dan zonder de ontberingen die ik daar moest doorstaan. Hiep-hoi!
