Props voor de overheid

Afgelopen zaterdag kreeg ik een gewichtige envelop. Overheidslogootje erop, keurig mijn adres achter een venstertje. Ondanks de ruwe behandeling van de postbode kwam de envelop nogal onkreukbaar op me over.

Verbaasd trok ik hem open. Van het Ministerie van Dit-en-dat. Team huppeldepup, taskforce Salariëring. De molens der ambtenarij (waar ik nu zelf ook onderdeel van ben) hebben mijn stagevergoeding uitgerekend en beloven namens de Koningin plechtig dat ze het een dezer dagen op mijn rekening overmaken.

Weer iets om aan te wennen: zelfs ordinaire loonstrookjes zien er uit als de sollicitatiebrief van een topdiplomaat. Zou mijn jaaropgaaf straks ook echt goud op snee zijn?

Wakker worden…

Het is dinsdagmorgen, 9 uur. Ik sta in het koffieautomaat/printerhok te keuvelen als twee collega’s aan komen lopen. Elk van een andere kant, want ze werken op compleet andere afdelingen.

Ze hebben allebei een mailtje uitgedraaid en zijn op weg naar de printer. Als ze hun documentje pakken gaan ze in de rij staan voor een kop koffie. Ondertussen lezen ze elk hun emailtje. Ze lezen allebei met een blik van “Mmm, interessant. Maar werkt het ook in theorie?“.

Het duurt zeker een volle minuut voordat ze door hebben dat ze elkaars mailtje aan het lezen zijn. Wat bedremmeld wisselen ze hun epistels uit en lezen verder.

Ik ondertussen, lig met een lachstuip in een hoekje.

Met de bus naar Apeldoorn

Nu ik deze post over het openbaar vervoer in Nederland aan het typen ben, schieten me twee dingen te binnen.

Ten eerste dat wij hier in Nederland maar gelukkig moeten zijn met alle voorzieningen die we hebben. Ik noem een zorgverzekering, vers stromend water en openbaar vervoer. Zelfs in landen als de Verenigde Staten is goed openbaar vervoer niet vanzelfsprekend. Vraag maar aan RJ.

Het tweede is dat dit zeurblogje (want je weet vast al wat er gaat komen) een beetje een herhaling is. Immers, elke keer als ik stage ga lopen ergens in dit land moet ik met het OV. Elke keer valt er wel wat te mekkeren. It makes you think.

Bij deze dus mijn klaagstukje over het OV. De busreis naar Apeldoorn is lang, altijd vertraging, ik mis altijd mijn aansluiting, yak yak yak. Voor een reis waarvan 9292 zegt dat ie 54 minuten duurt ben ik ruim anderhalf uur onderweg. Dat is nogal vervelend.

Overigens, over 9292 gesproken, wat voor een oneindige prutsers zijn dat. Diezelfde gasten die bandbreedte gingen besparen met een zwart-witte website (ja, echt!) en vervolgens hun site volpleurden met advertenties. Nou die gasten hebben de meest klantonvriendelijke mobiele site aller tijden geproduceerd. Mên mên mên wat een gedrocht is dàt zeg! Je kan nog beter met postduiven de weg gaan vragen aan een Zuid-Afrikaan met een kaart van Oeganda. Zelfs dat is sneller dan een routebeschrijving van 9292ov.nl. En het was nog niet zo erg geweest, als die site zulke ongelofelijk oenige suggesties gaf. Ik type in: “john f kennedylaan“. De website suggereert: “Bedoelde u ‘john f kennedylaan’?“. Ja! Dat bedoel ik!

Tijd voor een diepe zucht. Gauw maar weer aan het werk. Ik heb genoeg te doen om het gestress van het OV even te kunnen vergeten .

Airborne herdenking in Arnhem

Erg indrukwekkend. De foto zegt genoeg denk ik.

Vijfentwintig

Een kwart eeuw oud alweer. Afgerond dertig (en bedankt, Sjoerd ). Gefeliciteerd mezelf!

Aan de bak

Vandaag ben ik begonnen met mijn derde week afstuderen. Het begon gelijk goed; ik vergat mijn toegangspasje, mistte mijn bus en kwam dus een half uur te laat binnen. Gelukkig was het niet zo erg. De sfeer is leuk, de collega’s gezellig en het werk interessant.

Morgen is het prinsjesdag en dan gaan we met zijn allen teambuilden. Ik mag mee! Ik zag op de website van het bedrijf al vette dingen zoals paintballen, jeepracen en meer van die stoere-mannendingen. Gezien het budget zal wel niet zoiets worden, maar het beloofd genoeg in ieder geval!

Gisteren had ik een familiereunie. Ik was royaal te laat, maar ik was er lang genoeg om deze prachtige foto te schieten van twee nichtjes en een neefje. En die ga ik mooi eens met jullie delen.

In november gaan we (Sjoerd, RJ, Treur en de rest) naar York om Margreet op te zoeken, die daar aan het afstuderen is. Na het gesteggel met het boeken van de reis (alleen vier complete IT-nerds krijgen het voor elkaar om er twee uur over te doen om een reis te boeken) zijn we inmiddels aangekomen bij het gesteggel met wie in welke kamer slaapt. Als ik nieuws heb van dat oorlogsfront, laat ik het weten!

Dat was hem weer. Over en sluiten