Terwijl Anne een verdieping boven mijn flatje ligt te snotteren (^beterschap!) zit ik bij mijn afstudeerbedrijf een eind weg te programmeren en te ontwerpen. Ik zit spannende nerd-dingen te doen. Leuk als je er wat vanaf weet, maar stiekem niet zo interessant als je niet zo technisch bent. Dus daar zal ik niet over uitweiden verder.

Maar geloof het of niet, soms heb ook ik daar genoeg van. En dan ga ik andere dingen doen. Vanochtend ben ik bezig geweest met mijn financiële huishouding. Hoeveel geld komt er in? Hoeveel geld gaat er uit? En waar gaat dat geld dan heen? Allemaal van die vragen die vervelend zijn om te beantwoorden (want: confronterend) maar wel erg belangrijk als je wilt weten wat er met je geld gebeurd.

Al een hele poos ben ik er braaf op aan het letten waar mijn geld heen gaat. Ik ben niet bijzonder hard aan het bezuinigen, ik kijk het gewoon aan. En wat blijkt? Dat is al genoeg om er financieel een stuk beter voor te gaan staan.

In september bijvoorbeeld maakte ik ‘verlies’. Ik gaf meer geld uit dan dat er in kwam. En dan kan je dingen roepen als “dure maand“, “ik kreeg nog geen stagevergoeding” en meer van dat soort dingen maar dat verandert natuurlijk niks aan het feit dat je dieper in de rode cijfers duikt. In mijn geval kwam ik € 230,- tekort en dat klets je er niet bij door te klagen over de spullen die je toch echt zelf hebt aangeschaft.

Voor oktober heb ik mezelf dus beterschap beloofd. Elke paar dagen (en je kan er een vaste dag voor prikken als je dat wilt) koekeloer ik op internetbankieren om te zien hoe ik er aan toe ben. Met behulp van een programmaatje hou ik bij hoe-en-waar mijn geld blijft. Dat resulteert weer in mooie overzichtelijke grafiekjes zoals deze:

En nou ja, als je goed kijkt zie je het al in het plaatje hierboven. Het blauwe balkje is uitgegeven geld. Het groene balkje is inkomend geld (salaris, toeslagen, etc). In oktober ging het al een stuk voorspoediger. Nog niet zo goed om het gat van september te dichten maar… het komt in de buurt! Hetzelfde geldt voor november. De maand is nog niet voorbij maar so far so good. Ik hoef nog maar een weekje te doen, zonder grote uitgaven voor de boeg. En er moet nog salaris gestort worden! Het zit dus wel snor voor november :7.

Stiekem kan ik het iedereen aanraden, al is het in het begin nogal confronterend. Ik bedoel, ondanks deze positieve berichten slaat mijn bankrekening nog steeds dieprood uit. En dat is niet fijn om naar te kijken. Maar het lucht wel een beetje op als je weet dat het elke maand wat minder erg wordt.

Sjoerd en Walter hebben al jaren een servertje. Staat ergens in een gangkast. Hij heeft als nickname dan ook Harry. Daar gooien ze muziek op _foei! en hosten ze hun websites. Ook de bèta-versie van wiedoetwie staat er op. Erg cool allemaal. Je eigen Linux server is leuk om op te prutsen, te oefenen en een beetje de serverbeheerder uit te hangen.

Er zit natuurlijk wel een groot nerd-aspect aan dit verhaal. Ik bedoel, hoeveel mensen hebben nou een servertje thuis staan? En dan nog ééntje met Debian erop, geen scherm aangesloten of toetsenbord. Gewoon een computer ergens in de hoek met een internetkabel er aan. Nerd nerd nerd!

Maargoed, waar was ik. Oh ja. Al een paar weken stond er op de planning om de harde schijf een keer om te ruilen. De huidige is namelijk niet zo groot en best oud. Voor je het weet crast-ie en dan zijn we nog verder van huis.

En zo geschiedde. Na wat heen-en-weer gemail waren we eruit wat betreft de technische specificaties en konden we gaan plannen. We prikten een leuke zondagmiddag en togen aan de slag.

(Aangezien de meeste mensen nu compleet afhaken ga ik het technische verhaal eventjes overslaan ;) )

Het briljantste is nog wel dat het maar twintig minuten kostte om de harde schijf om te ruilen. Ook het overzetten van de gegevens kostte niet super veel tijd. We spraken om 13:00 af en we gingen rond 18:30 weer naar huis. En als je je afvraagt waar die tijd heen is gegaan…

• Terug naar mijn huis met de auto omdat ik de nieuwe harde schijf was vergeten.
• Gelijk even langs Sjoerd om een kabeltje op te halen waar we niet aan hadden gedacht.
• Met Walter weer langs Sjoerd’s huis om een dvdspeler op te halen.
• De server uit de gangkast sjouwen en aansluiten op een computerscherm.
• De machine weer in elkaar schroeven en proberen te booten
• Allerlei kleine dingen instellen
• Eten

Effectief gewerkt: drie kwartier. Iets anders zitten doen: ruim vier uur. Geslaagde middag? Jazeker!

Een tijdje terug had ik met een vriend van me een “discussie” over een meisje dat we allebei kennen. Dat is een nogal knap meisje, en het ging erover of ze nou expres arrogant doet, of gewoon onzeker is. Of onbekende optie nummer drie. Mijn buurmeisje zei ooit tegen me “arrogante mensen zijn eigenlijk gewoon onzeker” en ik denk dat daar wel een kern van waarheid in zit. Dan blijven er dus maar twee opties over.

Toch ging ik een beetje voor onbekende optie nummer drie. Waarom wist ik niet heel erg goed te benoemen totdat Jochem me uit de brand hielp met de oplossing: de Amnesty International-verkoper.

Je kent ze vast wel. Ze sjouwen door de stad heen en vallen je lastig met politieke gevangenen en brieven schrijven. Of die gasten van Greenpeace. Walvissen en het milieu. Daarnaast heb je ook nog folderuitdelers, die vent van het draaiorgel, sommige zwervers en enthousiaste marktlui. Allerlei volk dat je constant lastig valt zonder dat je daar om hebt gevraagd.

Om de een of andere reden spreken ze mij altijd aan. Ik loop nog geen 20 meter of daar is er alweer eentje. Ik weet niet wat het is. Soms maak ik per ongeluk oogcontact. Eigen schuld dikke bult. Maar meestal komen ze op mij af en zit ik te luisteren naar een eindeloos verhaal over dode zeehondjes. Of dat ik moet doneren om de kindertjes in Afrika te redden. Ik kwam ook altijd thuis met zakken vol foldertjes.

Tegenwoordig is dat niet meer zo. Ik heb het geheim ontdekt. Ik doe bot en vervelend. Ik zit altijd net ‘toevallig’ met mijn telefoon te spelen. Ik kijk strak voor me uit. Ik ben druk in gesprek met de persoon naast me. Of het toffe stukje is net begonnen op mijn mp3-speler. Maar meestal negeer ik ze gewoon straal. Werkt verrassend goed.

Een nadeel is dat ik gewone mensen ook negeer. Ik ben er namelijk een paar keer ingestonken dat een doodnormale jongen me aansprak. “Mag ik je wat vragen?“. Ach, dacht ik, die wilt vast de weg weten. Maar hij stak vervolgens af met een verhaal over EnergieDirect. Nou daar trap ik dus ook niet meer in. Het gevolg is is dat als er een oud omaatje naar me toeloopt ik automatisch iets zeg uit het rijtje “geen kleingeld bij me/nee/geen belangstelling“, afhankelijk waarvan ik denk dat ze me mee gaat vervelen. Maar meestal willen die mensen echt de weg weten. De oplossing schiet het doel dus een beetje voorbij.

Maar om terug te komen op dat knappe meisje. Ik denk dat wij mannen gewoon amnestyverkopers zijn. De meelezende vrouwen kunnen het vast beamen. Je gaat de stad in met een vriendin, om even wat te drinken. Vervolgens word je de ganse avond lastig gevallen. Door kerels met de meest slechte openingszinnen, vieze voorstellen of grote snorren. De amnestyverkopers van het uitgaansleven. Vervelend, niet weg te slaan en als je van de ene af bent komt de volgende er weer aan. Ook niet eventjes hè. Van ‘s avonds laat tot diep in de nacht.

En hoe kom je er vanaf? In een kroeg kan je niet altijd (let op, vaak wel) bot “nee” zeggen. Je hebt geen MP3-speler bij de hand. En in een gesprek met je telefoon gaan spelen is misschien wel een beetje lomp. Om de originele vraag dus te beantwoorden: volgens mij doet ze afstandelijk om de kerels een beetje van zich af te houden. Immers als je ze weg weet te jagen met een afstandelijke blik kan je namelijk gauw weer verder met je eigen gesprek.

Of het echt zo is weet ik natuurlijk niet zeker. Ze kijkt altijd zo afstandelijk, ik durf het niet te vragen :@.