Een tijdje terug had ik met een vriend van me een “discussie” over een meisje dat we allebei kennen. Dat is een nogal knap meisje, en het ging erover of ze nou expres arrogant doet, of gewoon onzeker is. Of onbekende optie nummer drie. Mijn buurmeisje zei ooit tegen me “arrogante mensen zijn eigenlijk gewoon onzeker” en ik denk dat daar wel een kern van waarheid in zit. Dan blijven er dus maar twee opties over.

Toch ging ik een beetje voor onbekende optie nummer drie. Waarom wist ik niet heel erg goed te benoemen totdat Jochem me uit de brand hielp met de oplossing: de Amnesty International-verkoper.

Je kent ze vast wel. Ze sjouwen door de stad heen en vallen je lastig met politieke gevangenen en brieven schrijven. Of die gasten van Greenpeace. Walvissen en het milieu. Daarnaast heb je ook nog folderuitdelers, die vent van het draaiorgel, sommige zwervers en enthousiaste marktlui. Allerlei volk dat je constant lastig valt zonder dat je daar om hebt gevraagd.

Om de een of andere reden spreken ze mij altijd aan. Ik loop nog geen 20 meter of daar is er alweer eentje. Ik weet niet wat het is. Soms maak ik per ongeluk oogcontact. Eigen schuld dikke bult. Maar meestal komen ze op mij af en zit ik te luisteren naar een eindeloos verhaal over dode zeehondjes. Of dat ik moet doneren om de kindertjes in Afrika te redden. Ik kwam ook altijd thuis met zakken vol foldertjes.

Tegenwoordig is dat niet meer zo. Ik heb het geheim ontdekt. Ik doe bot en vervelend. Ik zit altijd net ‘toevallig’ met mijn telefoon te spelen. Ik kijk strak voor me uit. Ik ben druk in gesprek met de persoon naast me. Of het toffe stukje is net begonnen op mijn mp3-speler. Maar meestal negeer ik ze gewoon straal. Werkt verrassend goed.

Een nadeel is dat ik gewone mensen ook negeer. Ik ben er namelijk een paar keer ingestonken dat een doodnormale jongen me aansprak. “Mag ik je wat vragen?“. Ach, dacht ik, die wilt vast de weg weten. Maar hij stak vervolgens af met een verhaal over EnergieDirect. Nou daar trap ik dus ook niet meer in. Het gevolg is is dat als er een oud omaatje naar me toeloopt ik automatisch iets zeg uit het rijtje “geen kleingeld bij me/nee/geen belangstelling“, afhankelijk waarvan ik denk dat ze me mee gaat vervelen. Maar meestal willen die mensen echt de weg weten. De oplossing schiet het doel dus een beetje voorbij.

Maar om terug te komen op dat knappe meisje. Ik denk dat wij mannen gewoon amnestyverkopers zijn. De meelezende vrouwen kunnen het vast beamen. Je gaat de stad in met een vriendin, om even wat te drinken. Vervolgens word je de ganse avond lastig gevallen. Door kerels met de meest slechte openingszinnen, vieze voorstellen of grote snorren. De amnestyverkopers van het uitgaansleven. Vervelend, niet weg te slaan en als je van de ene af bent komt de volgende er weer aan. Ook niet eventjes hè. Van ‘s avonds laat tot diep in de nacht.

En hoe kom je er vanaf? In een kroeg kan je niet altijd (let op, vaak wel) bot “nee” zeggen. Je hebt geen MP3-speler bij de hand. En in een gesprek met je telefoon gaan spelen is misschien wel een beetje lomp. Om de originele vraag dus te beantwoorden: volgens mij doet ze afstandelijk om de kerels een beetje van zich af te houden. Immers als je ze weg weet te jagen met een afstandelijke blik kan je namelijk gauw weer verder met je eigen gesprek.

Of het echt zo is weet ik natuurlijk niet zeker. Ze kijkt altijd zo afstandelijk, ik durf het niet te vragen :@.