Op mijn dooie akkertje loop ik richting het station. Het is spekglad, dus ik doe rustig aan. Plotseling word ik ingehaald door een jongen, die de Syntus-trein nog wil halen. Op Arnhem’s nieuwe ijsbaan, de stoep langs mijn straat, jogt hij resoluut door.

Ik roep, bang dat hij valt, “doe je voorzichtig!”. Geschrokken van mijn stem draait hij zich om… en gaat prompt onderuit. Oeps! Ik en mijn grote mond.

De hamvraag: kan ik nu bij Medium Willem op de website, of was dat ‘een beetje dom’?

Drie maanden geleden schreef ik voor het laatst één van mijn briljante (kuch kuch) weblog-stukjes. Dat is nogal een periode. Volgens mij zelfs een record. Watskeburt, lieve Sander?

Nou, Sander heeft tegenwoordig veel impulsievere en snellere methodes gevonden om zijn vriendjes en vriendinnetjes op de hoogte te houden. Het is, jawel, Twitter. Verguisd door velen, omarmd door anderen, is het een ideale methode om snel willekeurige onzin de digitale ruimte in te slingeren.

Anjo viel het al op. Ook zij blogt veel minder dan dan vroeger. Want tja, Twitter is zo heerlijk makkelijk. En toch een beetje privé, dankzij een afgeschermd profiel. Wat nu? Door Twitteren? Of toch meer bloggen? Allebei?

Voor volgend jaar weet ik nog niet wat de beste methode is. Maar ik ben eens door al mijn Twitter berichtjes van de afgelopen drie maanden heengelopen. Deze pareltjes vond ik terug:

27 september: “Rommelbakje uitruimen: 38 pennen, 8 aanstekers, 2 stressballetjes, 50 vulpotloodvullingen… maar geen vulpotlood.”

Opruimen, soms is het best relax. Kastjes, laatjes, plankjes, overal kom je spullen tegen die daar een jaar hebben gestaan, maar nooit van hun plek zijn geweest. De hamvraag: heb je ze dan wel nodig? Het antwoord is doorgaans “nee”. Dit jaar eindig ik goddank met veel minder spullen dan vorig jaar. Ook mijn klerenkast kreeg een opruimbeurt; een groot deel van al die oude, hippe, semi-grappige T-shirts zijn inmiddels naar Afrika. Misschien dat iemand daar mijn XKCD humor kan waarderen ;-).

4 oktober: “Ik ben slecht in gezichten… het zoveelste meisje dat hoi zegt, terwijl ik geen idee heb :$“

Ook zoiets. In de eerste helft van mijn bestuursjaar leerde ik een boel mensen kennen van andere besturen en andere verenigingen. Maar hoe heette hij of zij ookalweer? Zeker als iemand je enthousiast begroet. Ik heb er dit jaar al een gewoonte van gemaakt om alle namen die ik hoorde op te schrijven. Blijven doen dus!

5 oktober: “Fotoshoot gehad! Nu 622 fotos uitzoeken:p“

Ik heb de afgelopen maanden twee keer mensen op de foto mogen zetten. Joniet en Nelleke hadden allebei portfolio-foto’s nodig. Voor mij een mooie oefening. Zeker het herhalen waard ook. Benodigdheden: een camera (check), een locatie (check), en een model (check). Ik hoop dat ik er komend jaar nog veel meer mag doen!

14 november: “Vloeken in de kerk… http://yfrog.com/73o1foj“

Mijn moeder heeft een iMac. Eindelijk. Het scheelt mij veel computer-gedoe als handig zoontje zijnde. Maar nu komt het. De beveiligde verbinding die zij moet leggen naar school toe werkt alleen op Windows. En dan moet je alsnog Windows installeren op zo’n prachtige iMac. Kortom, terug bij af! Volgend jaar dus evenveel computer-dingen te doen als dit jaar. Al hoop ik dat Windows op een iMac een stuk soepeler draait.

19 november: “Voel me helemaal CSI. Vond twee schroevendraaiers in mijn berging, maar die zijn niet van mij. Technische recherche komt ze halen. #spannend“

Er werd ingebroken in de bergingen hier beneden. Alle deuren opengebroken, al mijn troep door elkaar gehaald, en bij een aantal buren was er veel meuk weg. Bij mij was niks weg; er viel ook weinig waardevols te jatten. Maar tot mijn verrassing vond ik twee schroevendraaiers. Met mijn suffe hoofd pak ik er nog eentje vast ook. Dat terwijl het meisje aan de telefoon nog zei (over vingerafdrukken): “dat doen ze niet alleen in CSI hoor”. Laat ik volgend jaar eens wat beter opletten.

2 december: “College van Bart Jacobs. Betalen met je roffeltje. Science fiction?“

De leukste colleges zijn colleges waar je wordt gepushd om eens ergens over na te denken. De colleges die ik van hem krijg zijn zo. Roffel met je vingers eens een deuntje op tafel. Onderzoek heeft al uitgewezen dat die ontzettend moeilijk na te apen zijn, terwijl je ze snel kan veranderen als iemand je roffeltje toch heeft nagemaakt. Wie weet wordt het wat als manier om je je te identificeren. De term die daarbij hoort is natuurlijk “thinking outside the box”. Hoewel ik altijd ontzettende jeuk krijg van dat vacature-modewoord is het wel een goed voornemen.

8 december: “Op naar de Travel Clinic van het Radboud voor een arm vol naalden.“

In maart ga ik tien dagen met studiegenoten naar China. We doen onderzoek naar outsourcing, en daar is China het ideale land voor. Nou heb ik geen naaldenangst, goddank, al zijn de spuiten die je daar krijgt niet zo groot. Maar de voorlichting over alle enge ziektes die je daar kon oplopen was wel even slikken. Voorzichtig aan dus, straks!

11 december: “Duidelijk kwam ik voorheen alleen op onorthodoxe tijden buiten. Wat doet al dat volk in de stad/op de weg/voor mijn neus/hier?“

Ik werk niet meer in de winkel in de stad waar ik altijd mijn schamele centjes verdiende. In plaats daarvan werk ik bij een nieuw bedrijf (Google me maar ;-). Maar nu kom ik dus ook eens buiten op zaterdagmiddag; iets dat ik voorheen nooit deed. Ik stond er serieus van te kijken hoeveel mensen er rond sjouwden. Dat zag ik normaalgesproken helemaal nooit als ik ergens liep. Volgend jaar dus maar eens op wat “gewonere” tijden naar buiten. Of gewoon vaker?

18 december: “Een aangetekende brief van vier kantjes. Sms dan gewoon nee ;-)“

Jaren geleden liep ik stage bij de overheid. Daarvoor moest ik door een streng onderzoek heen. Inmiddels is het meer dan vijf jaar geleden dat dat onderzoek heeft plaatsgevonden en mag ik een kopie van mijn dossier opvragen. Een brief naar de instantie in kwestie was zo geschreven, het antwoord liet even op zich wachten. Gisteren, bijna drie maanden na het versturen van die brief kreeg ik antwoord. Ik mag een klein, gecensureerd deel van mijn dossier inzien. Binnenkort valt het op de mat. Ik ben erg benieuwd! Ze zullen veel over me te weten zijn gekomen. Voorzichtiger aan komend jaar?

Er valt dus genoeg voor te nemen volgend jaar. Hoe we het er vanaf gaan brengen, dat weet ik nog niet. Dat zien we eind 2011 wel!

Tien jaar geleden kreeg mijn ouderlijk huis een harde duw de 21^e eeuw in. Mijn vader legde in alle kamers televisie, internet en telefoon aan. Vanaf dat moment konden we vanaf onze kamers internetten, televisie kijken en met vriendjes en vriendinnetjes bellen. Ook de voorkamer en de achterkamer op de begane grond kregen extra aansluitingen. Onder de vloer werd een web aan kabels geweven, om al die digitale signalen door te geven. Het werkte allemaal prima.

Vandaag de dag kan alles wel draadloos. Op zolder woont niemand meer, dus daar gaan we geen TV kijken. Laat staan bellen. Na verloop van tijd werden de kabels minder belangrijk. Mijn zusje ging op kamers, daarna ging ik op kamers en de klad kwam een beetje in het destijds uitgevoerde werk te zitten. Immers, een losse kabel is niet zo erg, als er toch niks aan de andere kant zit.

Iets meer dan vier jaar geleden, toen mijn vader overleed, haalde ik een groot deel van de netwerkkabels weg. Ongebruikt lagen ze toch in de weg. Zeker in de kelder, waar alles samen kwam. Mijn moeder kocht een maand geleden een iMac, ik hing er een Airport Expres voor in de kelder, en alles draaide keurig netjes door. Opgelost.

Tot vorige maand. De website van mijn moeders school was slecht te bereiken. Ze werkt via die website aan documenten, dus de verbinding moest vlekkeloos zijn. Het draadloze netwerk kon weleens de figuurlijke kink in de kabel zijn. Dus ik toog met mijn broertje aan de slag. Eerst de laatste oude troep van onder de vloer vandaan vissen. Netwerk- en telefoonkabels die daar al jaren met pensioen lagen, werden ruw uit hun winterslaap gewekt en opgerold in de container gegooid. Daarna op zoek naar een route voor de nieuwe kabel, onder de vloer door.

Mijn vader was van de oude stempel, en bouwt zaken voor de eeuwigheid. Kasten, banken (hij was timmerman van oorsprong) en ook digitale netwerken. Tussen vloer en fundering geperst rapporteerde mijn broertje “er zit hier een muurtje!“. En natuurlijk moesten wij àchter dat muurtje zijn. Er liepen zelfs nog restanten van kabels door het cement heen. Na al ons geklim en gesjouw om de kabel te leggen zoals we hem wilden kwamen we een obstakel tegen waar we gewoon niet omheen konden. Als er een andere weg was, geen probleem. Die is er niet.

Beter natuurlijk hadden we alle oude meuk moeten laten liggen. Pep zo’n netwerkkabel een beetje op en hij doet het prima. Maargoed, eigenwijze ik. Moest het weer zelf doen. De oplossing is om voorlopig toch via het draadloze netwerk te werken. Internetten over de kabel zit er even niet in. We weten de oplossing niet, en de man die alle hoekjes en gaatjes van dat huis kende, die kunnen we het niet meer vragen.