Ongeveer elke zes à acht weken ben ik in een bui dat ik weer helemaal gezond ga doen. Niet roken, weinig drinken, niet teveel uitgeven, veel sporten. De hele mikmak.

Ook vorige week was ik in zo’n bui en sinds gisteren doe ik hard mijn best. Ik ben eindelijk weer eens gaan hardlopen, ik heb budgetjes voor boodschappen en uitgaan, en ik mag nog maar zes sigaretten per dag. Het is nu al geniaal.

Het sporten en budgetteren, dat moet eigenlijk gewoon. Ik wil van de zomer niet helemaal als een pudding in Klarenbeek liggen, plus het is wel weer fijn om een bult op te kunnen fietsen zonder puffend en hijgend halverwege af te stappen. Roken, daar zou ik eigenlijk subiet mee moeten stoppen. Het stomme is, in Tsjechië ging het zonder enig probleem. Het zal de omgeving wel zijn, want hier heb ik er een stuk meer moeite mee.

Maar nu dat ik van mezelf zes sigaretten per dag mag, heb ik er, behalve een ietsje betere gezondheid, ook een bron van vermaak bij. Ik ben met mezelf aan het onderhandelen over wanneer ik die zes dan ga oproken. “Als ik er nu eentje rook, en dan eentje na de lunch, dan heb ik er nog ééntje voor vanavond en dan zijn ze precies op!“. Of, en dat is nog veel beter: “Ik rook er nu een extra, en dan neem ik niks mee naar Nijmegen, en dan kom ik precies goed uit!“.

Veel leuker nog dan stoppen met roken is het mezelf een beetje discipline bijbrengen. Die sigaretten, dat worden er echt niet meer dan zes. Ik wil ze per sé allemaal, en wel nu. Allen Carr, de beroemde stoppen-met-roken-guru (of nou ja, ex-guru) noemde dat het nicotinemonstertje. Ik vind het nogal lafjes om dat op een monstertje af te schuiven, ik weet heus wel dat ik dat zelf ben. Maargoed.

Druk twijfelend sta ik dan naar de drie overgebleven sigaretten te kijken. Geniaal. De ene hersenhelft (nu! ALLEMAAL! YUM!) tegen de andere (bah, vies, yek, roken is bleh!). Ik voel die tandwieltjes gewoon gaan, en ik geniet ervan.

Youp van ‘t Hek zei in een show van hem zo mooi: “En als we naar Parijs wilden, dan gingen we!“. Ook veel ouders van vrienden van me schermen graag met het feit dat ze regelmatig zomaar naar Parijs scheurden om daar te ontbijten onder de een of andere toren.

Omdat die toren tegenwoordig vergeven is van de souveniers-verkopende Algarijnen en de benzine tegenwoordig duurder is dan donorbloed, is het een stuk moeilijker om “zomaar” ergens heen te gaan. Toch is het me gelukt. Samen met Sjoerd ga ik het aankomende lange weekeinde (ja, ik ben weg met Koninginnedag) naar Tsjechië. Niet zomaar, echter. Hoewel Tsjechië tegenwoordig bij de Europese Unie hoort zijn ze in de ogen van de meeste autoverhuurmaatschappijen nog een achtergesteld Oostblok-landje, zonder noemenswaardige bronnen, zoals geld of macht. Een auto huren bijvoorbeeld, was nogal een klus. Het zesde bedrijf dat Sjoerd belde kwam over de brug met een auto.

Bovendien gaan we niet helemaal zonder reden. Een vriendin van me gaat trouwen, en dat moet gevierd worden. Ik heb geen idee wat een traditionele bruiloft in Tsjechië inhoudt maar het schijnt een briljant feest te worden. Bovendien wordt het voor mij een reünie; een boel mensen die ik in Finland heb leren kennen, zullen er ook zijn.

Koninginnedag moet ik dus missen, maar dat moet dan maar. In plaats daarvan komt een fantastisch weerzien met veel oude vrienden en vriendinnen. Mijn tas is ingepakt, en alles is geregeld.

Overigens, als je dit leest zijn we al weg; het is een verrassing dat we naar de bruiloft gaan. En hoewel de bruid in kwestie geen woord Nederlands spreekt ben ik niet gek; ik publiceer dit stukje proza pas op de dag dat we vertrekken, zaterdag. Oftewel: afgelopen donderdag zijn we gegaan, en rond de tijd dat je dit leest wordt er of net het “ja”-woord gegeven, of we staan er op te wachten.