Ongeveer elke zes à acht weken ben ik in een bui dat ik weer helemaal gezond ga doen. Niet roken, weinig drinken, niet teveel uitgeven, veel sporten. De hele mikmak.

Ook vorige week was ik in zo’n bui en sinds gisteren doe ik hard mijn best. Ik ben eindelijk weer eens gaan hardlopen, ik heb budgetjes voor boodschappen en uitgaan, en ik mag nog maar zes sigaretten per dag. Het is nu al geniaal.

Het sporten en budgetteren, dat moet eigenlijk gewoon. Ik wil van de zomer niet helemaal als een pudding in Klarenbeek liggen, plus het is wel weer fijn om een bult op te kunnen fietsen zonder puffend en hijgend halverwege af te stappen. Roken, daar zou ik eigenlijk subiet mee moeten stoppen. Het stomme is, in Tsjechië ging het zonder enig probleem. Het zal de omgeving wel zijn, want hier heb ik er een stuk meer moeite mee.

Maar nu dat ik van mezelf zes sigaretten per dag mag, heb ik er, behalve een ietsje betere gezondheid, ook een bron van vermaak bij. Ik ben met mezelf aan het onderhandelen over wanneer ik die zes dan ga oproken. “Als ik er nu eentje rook, en dan eentje na de lunch, dan heb ik er nog ééntje voor vanavond en dan zijn ze precies op!“. Of, en dat is nog veel beter: “Ik rook er nu een extra, en dan neem ik niks mee naar Nijmegen, en dan kom ik precies goed uit!“.

Veel leuker nog dan stoppen met roken is het mezelf een beetje discipline bijbrengen. Die sigaretten, dat worden er echt niet meer dan zes. Ik wil ze per sé allemaal, en wel nu. Allen Carr, de beroemde stoppen-met-roken-guru (of nou ja, ex-guru) noemde dat het nicotinemonstertje. Ik vind het nogal lafjes om dat op een monstertje af te schuiven, ik weet heus wel dat ik dat zelf ben. Maargoed.

Druk twijfelend sta ik dan naar de drie overgebleven sigaretten te kijken. Geniaal. De ene hersenhelft (nu! ALLEMAAL! YUM!) tegen de andere (bah, vies, yek, roken is bleh!). Ik voel die tandwieltjes gewoon gaan, en ik geniet ervan.