Je kijkt een film. Op ongeveer twee derde van de film is alles koek en ei. De bad guy is verslagen, de jongen heeft het meisje (of andersom) en de weeskinderen zijn gered uit de brandende schoolbus. Zet de aftiteling maar klaar.
Maar neen! Plots blijkt dat de weeskinderen van de regen in de drup belandden. Een oud probleem duikt de kop weer op de bad guy leeft nog! Wat een verrassing!, of de jongen en het meisje krijgen ruzie over iets compleet debiels (dat ook nog eens totaal uit de lucht komt vallen). Wat het ook is, het probleem is Onoverkoombaar.
Het laatste stuk van de film wordt gevuld met het laten zien dat het probleem toch nog opgelost kan worden dankzij de vereende krachten van de goodguys, of met behulp van de beste vrienden van de hoofdpersoon, die toch nog het meisje weet te scoren. En dan, na een half uur tenenkrommend film kijken, dan toch eindelijk de goede afloop en de aftiteling.
Hollywood, kan dat nou niet eens anders?
Nee; Het kan nog erger door de locatie waar het eind gevecht gaat plaatsvinden van te voren aan te merken zodat je kijkers het zien. Als ze het vervolgens zien in het gevecht denken ze, “oh, dat wist ik al! Goed van mij zeg.”
Anders? Ik dacht dat ze het tegenwoordig altijd in tweeën splitsten, zodat ze dubbel kunnen cashen met een {filmnaam} 2.
Filmtip: Funny Games van Michael Haneke (de engelse remake). Geen Hollywood film, in elk geval niet qua plot.