Tien jaar geleden kreeg mijn ouderlijk huis een harde duw de 21e eeuw in. Mijn vader legde in alle kamers televisie, internet en telefoon aan. Vanaf dat moment konden we vanaf onze kamers internetten, televisie kijken en met vriendjes en vriendinnetjes bellen. Ook de voorkamer en de achterkamer op de begane grond kregen extra aansluitingen. Onder de vloer werd een web aan kabels geweven, om al die digitale signalen door te geven. Het werkte allemaal prima.
Vandaag de dag kan alles wel draadloos. Op zolder woont niemand meer, dus daar gaan we geen TV kijken. Laat staan bellen. Na verloop van tijd werden de kabels minder belangrijk. Mijn zusje ging op kamers, daarna ging ik op kamers en de klad kwam een beetje in het destijds uitgevoerde werk te zitten. Immers, een losse kabel is niet zo erg, als er toch niks aan de andere kant zit.
Iets meer dan vier jaar geleden, toen mijn vader overleed, haalde ik een groot deel van de netwerkkabels weg. Ongebruikt lagen ze toch in de weg. Zeker in de kelder, waar alles samen kwam. Mijn moeder kocht een maand geleden een iMac, ik hing er een Airport Expres voor in de kelder, en alles draaide keurig netjes door. Opgelost.
Tot vorige maand. De website van mijn moeders school was slecht te bereiken. Ze werkt via die website aan documenten, dus de verbinding moest vlekkeloos zijn. Het draadloze netwerk kon weleens de figuurlijke kink in de kabel zijn. Dus ik toog met mijn broertje aan de slag. Eerst de laatste oude troep van onder de vloer vandaan vissen. Netwerk- en telefoonkabels die daar al jaren met pensioen lagen, werden ruw uit hun winterslaap gewekt en opgerold in de container gegooid. Daarna op zoek naar een route voor de nieuwe kabel, onder de vloer door.
Mijn vader was van de oude stempel, en bouwt zaken voor de eeuwigheid. Kasten, banken (hij was timmerman van oorsprong) en ook digitale netwerken. Tussen vloer en fundering geperst rapporteerde mijn broertje “er zit hier een muurtje!“. En natuurlijk moesten wij àchter dat muurtje zijn. Er liepen zelfs nog restanten van kabels door het cement heen. Na al ons geklim en gesjouw om de kabel te leggen zoals we hem wilden kwamen we een obstakel tegen waar we gewoon niet omheen konden. Als er een andere weg was, geen probleem. Die is er niet.
Beter natuurlijk hadden we alle oude meuk moeten laten liggen. Pep zo’n netwerkkabel een beetje op en hij doet het prima. Maargoed, eigenwijze ik. Moest het weer zelf doen. De oplossing is om voorlopig toch via het draadloze netwerk te werken. Internetten over de kabel zit er even niet in. We weten de oplossing niet, en de man die alle hoekjes en gaatjes van dat huis kende, die kunnen we het niet meer vragen.