Vooruitgang is maar moeilijk te zien. Meestal veranderen dingen maar langzaam, en merk je er niks van. Soms echter, valt het je ineens op…

Al jaren heb ik MSN. En nu ook Google Talk. Vroeger had ik ICQ, en daarvoor (maar ook daarna trouwens) zat ik op IRC. Voor de mensen die ICQ en IRC niet kennen: IRC wordt tegenwoordig alleen nog maar gebruikt voor DDoS-aanvallen, en ICQ was een soort MSN, maar dan anders.

In al die jaren chatte ik met iedereen en alles. Maar vooral met klasgenoten en vrienden. Aan het eind van de dag (op school, op werk, of waar dan ook) ga ik doorgaans naar huis, en het gesprek eindigde dan ongeveer zo:

Sander: Ik ga maar eens naar huis, dus ik ben AFK
Arjan: Ok, cya!

Ik was dus Away From Keyboard, offline, niet te bereiken, of hoe je het ook noemen wilt. Laten we zeggen dat het bovenstaande citaat uit 2005 komt. Eens kijken naar 2007:

Sander: Ik ga naar huis, AFK!
Arjan: Later jo!

Of neem eens 2009. Dat was nog eens een jaartje:

Sander: Ik ben AFK, naar huis
Arjan: Spreek je later!

Nu is het 2011. Het jaar van de toekomst!

Sander: Ik ga naar huis, dus ik ben AFK
Sander: Wacht ik heb een smartphone
Sander: Dus ik kan gewoon doorchatten

Zie daar! Er is… vooruitgang!

Een leuk stukje op het NRC-Next weblog trok mijn aandacht. Over de ‘druk’ van sociale netwerken. Dat je altijd de schijn moet ophouden, alsof elke dag een feestje is. Nou, fuck die shit _{(foei Sander!)}. Deze maand vind ik altijd een beetje een vervelende maand. Eerlijk is eerlijk, en als ik daar over wil bloggen, dan doe ik dat lekker.

Mijn vader overleed in januari, nu vijf jaar geleden. In de aanloop naar zijn sterfdag sta ik daar nog best wel veel bij stil. Ergens is dat goed, maar ook een beetje deprimerend. Het doet geen wonderen voor je humeur in ieder geval. Je gaat herinneringen ophalen, zowel leuke als minder leuke, en om de een of andere reden blijven de minder leuke altijd wat langer in mijn hoofd plakken dan de leuke.

Vanzelfsprekend worden Kerst en Sinterklaas ook minder leuk. Je viert het niet meer met zijn allen. Er is er altijd eentje niet, en dat wordt er altijd (altijd) ingewreven als je kijkt naar wie er nog meer aan tafel zit. Iemand mist.

Langzaam maar zeker, de afgelopen jaren, werd dat beter. Vincent is weg, maar we laten ons niet op de kop zitten. Elk jaar wordt Kerst leuker en leuker. Nooit super, maar wel fijn. We zijn met zijn viertjes en dat is goed.

Januari is altijd een suffe maand. Er gebeurt niks, het geld is op door de cadeautjes en feestjes, en het is rotweer. De sneeuw vond ik stiekem super tof, al ben ik een keer goed gevallen dankzij de ijsbanen die dat oplevert. Maar ook de sneeuw ging weg en nu hebben we alleen maar druilerige regen in de aanloop naar 24 januari, de sterfdag van mijn vader.

Doorgaans ben ik bij mijn moeder op dat soort dagen. Ook weer met zijn viertjes, mijn broertje en zusje zijn er dan ook. We rouwen niet echt, maar het is ook geen feestje. We halen wat herinneringen op en soms gaan we naar zijn graf. Meestal is het toch een dag die we elk “alleen” doorbrengen.

Dit jaar laat ik me door januari niet zo op mijn kop zitten. Ik ging 2010 niet heel fantastisch uit, maar er zijn wel degelijk lichtpuntjes. Daar zal ik jullie niet uitgebreid over vervelen. Dit stukje is al lang genoeg. Maar weet, dat ik de sterfdag van mijn vader dit jaar niet alleen (noch ‘together alone’) ga doorbrengen. Weet ook dat een goede vriendin van me mij een spiegel voorhield, en dat ik keek. Goed keek. Weet ook dat ik mijn tentamenperiode in ga, en er vertrouwen in heb. Weet ook dat ik de mensen om mij heen steeds beter leer kennen. Zij leren mij ook beter kennen, en dat is fijn. Maar weet vooral, dat ik een bladzijde om heb geslagen, en ik er zin in heb.

2011 wordt een goed jaar.