Robert 6 juli

Robert gaat weer vooruit. Vandaag was ik aanwezig bij test logopedie. Daardoor wordt duidelijk, dat Robert problemen heeft met het vinden van het juiste woord; hij omschrijft ze wel goed, maar toch wil hem het juiste woord niet te binnen schieten. Het zet Robert en mij met beide benen op de grond. Hij schat het aantal fouten op 10, het zijn er meer. Robert krijgt een oefening: een stukje hardop lezen uit de krant, daarna samenvatten in 1 tot 2 zinnen. Daarna gesprek met dr.Leijten. Hij verwacht dat Robert zonder restverschijnselen gaat herstellen. De behandeling kan het beste klinisch worden voortgezet. Dat betekent opname in Klimmendaal. Dat is wel even slikken: ik had hem het liefst mee naar huis genomen. Ik heb als eerste vraag in Klimmendaal, of dagbehandeling mogelijk is. Vanavond weer met boeken van Pratchett naar Robert; de Engelse versie is nog te lastig; Terry Pratchett verzint nieuwe woorden op iedere bladzijde, en dat maakt lezen in het Engels extra moeilijk. Daarna als vanouds goed gegeten; sudoku maken gaat hem goed af. Verpleegkundige Vanessa kent hem nog van de kaakoperatie: zij gaat vanavond pokeren als ze tijd heeft. De Spaanse gier is gearriveerd, Mario en Marlous!
Groetjes, Tonnie

Donderdag 5 juli

Robert gaat steeds beter vooruit. Hij leest veel, onthoudt dingen steeds beter en is actiever. De herinneringen van dag tot dag zijn niet perfect. Tonnie heeft een gesprek gehad met de ergotherapeut (voor zijn geheugen). Zij raadde een agenda of een schriftje aan waarin hij kan bijhouden wat er elke dag gebeurt, wie er op bezoek komt en wat hij eet.

Samen met Tonnie heeft hij nog Breinbreker gespeeld, voor de rekenkunsten die hij nu nog ontbeert. Hij leest veel en verveelt zich soms maar weet zich te vermaken met patience en een potje poker met zichzelf.

Inmiddels hangt het kettinkje van Luciënne om zijn nek. “Stoer!” was de reactie. Op dat front dus alles in orde.

Vanmiddag had ik een printje gedraaid van alle weblog-berichten en de reacties erop. Hij bleef kalm onder de verontrustende berichten; beseft hij het zich niet of doet het hem gewoon weinig? Hij is blij met alle reacties, dus laat ze maar komen!

Robert 4 juli

Roberts ochtend verloopt goed. Na de lunch gesprek met revalidatie-arts dr. Hofmeijer over gevolgen hersenvliesontsteking en revalidatie Robert. Zij geeft mij in overweging, Robert op te laten nemen in Groot-Klimmendaal. Daarna test zij in mijn aanwezigheid Robert. Hij doet het goed; alleen rekenen lukt voor geen meter. Ook Robert revalideert het liefst thuis. Ik zeg, dat ik mij daarbij aansluit. Wij kunnen een programma opstellen, waarbij tijdstip van douchen, ontbijt, wandelen, rust etc. op papier staan. Plus afspraken waar Robert zich aan moet houden. Bij het luisteren naar muziek (aanvankelijk een kwartier) reageerde Robert al rustig op de restrictie; was natuurlijk wel dolblij dat die tijdslimiet eraf ging. Zijn gedrag toen, plus voor rede vatbaar, geeft mij het vertrouwen dat hij zich aan afspraken kan houden. A.s. vrijdag heb ik een gesprek hierover met dr. Leijten.
Robert blijft goed van stemming. Waarschijnlijk a.s. vrijdag ontslag uit het ziekenhuis. Tonnie

Robert dinsdag 3 juli

Vandaag heeft Robert zelf gedoucht. Hij gaat weer vooruit: kijkt meer met twee ogen, in plaats van een oog dicht om te focussen. Is langer actief tussen de maaltijden door. Mag nu constant muziek luisteren op de mp-3, omdat hij er geen last van heeft. Hij zingt Spinvis mee: op dat punt is zijn geheugen o.k.! Vandaag op mijn aandringen de groentes gegeten vanavond: helemaal op, en dat mag in de krant. Verder geen echte bijzonderheden, behalve dan dat ik erg blij ben! Tonnie

Robert maandag 2 juli

Robert ontbijt goed. Hij verveelt zich tussendoor; mag nog niet computeren, of spelletjes op een gameboy. Luncht met Miriam. Krijgt inspirerend bezoek van Rene en Tim. De reuzeballon vrolijkt de hele kamer op. Robert vertelt, dat jullie hebben zitten kaarten. Bij het avondeten rond vijf uur neem ik de mp3-speler mee. Robert mag een kwartier luisteren. Hij zit te swingen in zijn bed tot het eten komt. Ook na het eten mag hij weer een kwartier lusiteren, omdat hij er geen hoofdpijn van heeft gekregen de eerste keer. Robert gaat goed vooruit. Vanaf morgen geen infusen e.d. meer aan zijn lijf; nog meer vrij man. Robert begint steeds mobieler te worden. Morgen weer fysiotherapie. Alle bezoek is welkom tussen 14 en 20 uur. Tussen 5 en zes is niet zo handig, want dan eet hij. (Het kan wel!) Bedankt voor jullie reacties: de muur tegenover zijn bed hangt vol kaartjes. Groetjes, ook van Robert! Tonnie

Robert zondag 1 juli

Robert zit aan tafel voor zijn ontbijt als ik om 9 uur arriveer. Chris(verpleegkundige) heeft hem al gewassen en aangekleed. Robert eet anderhalve boterham zelf. Weer een stap verder. Hij hoeft geen antibiotica meer. Hij heeft geen pijn meer. Robert wil naar huis. Ik leg hem uit dat dat nog niet kan. Na het ontbijt gaat hij weer in bed liggen. Hij wil het liefst computeren. Dat kan nog niet, omdat dat een te grote belasting is. Hij leest nu strips tussendoor.Miriam is om 11 uur in het ziekenhuis. Robert slaapt vooral, en om kwart voor twaalf vertrekt Miriam weer.
Om half vijf ben ik terug in het ziekenhuis na een lange wandeling bij Boxtel met mijn broer Ben. Robert staat op het punt om te gaan eten. Aangekleed en wel eet hij het voorafje: een groot bord patat. Het gaat erin als koek. Daarna komt de warme maaltijd: schnitzel, aardappelen, worteltjes, appelmoes en als toetje een mix van vers zomerfruit. Alhoewel hij zegt geen honger te hebben, eet hij de schnitzel helemaal, een paar worteltjes en wat appelmoes. Echt Robert: nooit een groenteliefhebber geweest. Robert vraagt wanneer hij naar huis kan. Uitgelegd, dat zijn hersens als het ware op standby hebben gestaan, en dat de programmering nog niet helemaal klaar is. Als voorbeeld gebruik ik hoe hij kijkt en leest: vaak met een oog dichtgeknepen. Hij vindt het niet leuk om te horen, maar blijft er wel rustig onder. Zijn snelle boosheid is nagenoeg weg: vandaag niet gemerkt dat hij er nog last van heeft. Hij weet dat hij in een ziekenhuis ligt(Rijnstate?). Ja, zeg ik in het Rijnstate. Plaats en tijd moeten nog doordringen.
Al met al een dag met vooruitgang: uit bed, zittend aan tafel aan het eten, erg helder als hij wakker is. Herhaalt minder hetzelfde dan gisteren.
Tot morgen! Tonnie

Robert in het ziekenhuis

Vanavond was ik bij Robert op bezoek. Hij is klaarwakker en blij dat ik er ben. Hij zegt dat’ie het zo saai vind; dat ene schilderij aan de muur doet ‘m niets, en zijn reactie is er ook naar. Hij heeft een stressballetje waar hij mee speelt, en wat volgens zeggen niet kapot kan. Even later is het stuk. Logisch, als je niks beters te doen hebt. Hij heeft gegeten; toen ik m eenmaal had laten proeven bleek dat’ie toch wel zin had in wat vlees en groente.
Robert zei dat’ie het heel fijn vind als er bezoek is, maar het duurt allemaal zo lang er tussendoor! Overigens is het ook te merken dat het bezoek na een tijdje wel vermoeiend is.
Verder vielen me een paar dingen op; hij is inderdaad erg ongeremd in wat hij zegt, en hij kan zijn concentratie maar bij één ding tegelijk houden. Als mam en ik hem een strip geven en hij leest die, hoort hij ons totaal niet als we tegelijk ook praten. Robert wil eigenlijk naar huis, zodat’ie zich niet zo verveelt, want tv kijken en dergelijke mag niet en lezen is nog wel lastig.
Het is superfijn om ‘m zo goed bij te zien en zonder veel moeite met ons te zien praten.
Morgen weer op bezoek!
Miriam

Zaterdag Rijnstate

Robert is klaarwakker! Om 10 uur hoor ik, dat de voedingssonde echt niet meer wil. Dus moet hij zelf eten, maar dat vertikt hij. Hij is opstandig (hoort erbij, maar toch). Dus eet hij niet. Wel voor het eerst zelf zijn tanden gepoetst. Leest jullie kaarten met interesse: deels felicitaties, deels beterschapskaarten, soms beide. Kan soms handschriften niet lezen, gedrukte letters wel. Robert vertelt samenhangend en goed. Wil wel naar huis. Dat hij ernstig ziek is geweest, beseft hij eigenlijk niet.
Vanavond ga ik weer op bezoek. Robert mag bezoek van 14.00 tot 20.00 uur. Hij ligt op de jongerenafdeling op de eerste verdieping (B1, achter de kinderafdeling). Hij is ongeremd in zijn uitingen ( tegen mij zei hij gisteren dat ik stonk, b.v.). Hij is niet agressief, maar supereerlijk. De normale beleefdheid is er niet. Kan dus rustig lachend zeggen dat je lelijk bent, of lelijk gekleed. Niet persoonlijk bedoeld, wel even wennen! Verder geniet hij van bezoek. Kijk maar of je een keer meegaat, of zelf gaat.
Groetjes, ook van Robert! Tonnie.

Robert verhuist naar Rijnstate

Vanmiddag vrijdag 29 juni met Tim naar Nijmegen om kwart voor 2. Na drie kilometer file nog tijd om even thee te drinken. Robert is af en toe goed wakker. Praat met Tim. Als Tim zegt dat hij met hem naar McDonalds wil als hij beter is, bijt Robert hem zacht in zijn hand. Even schrikken! Soms is Robert het zat, en dan knijpt hij superhard in mijn hand. Ik zeg hem dat hij veel post heeft, en Robert leest zelf de kaart van Tim en Annie Hendrikx. Dat gaat hem redelijk af: gedrukte letters gaan goed, geschreven tekst kost veel moeite. Omdat de verpleegster komt zeggen dat Robert naar Rijnstate mag, vertrekt Tim weer. De ambulance laat op zich wachten tot ruim 5 uur (file). Als ik in het ziekenhuis kom, zijn Miriam en “haar”Robert al op bezoek. Robert herkende de vriend van Miriam meteen; praat in hele zinnen. Weer beter dan vanmiddag Tim! Je hebt hem echt opgekikkerd. Nu ben ik thuis; Robert ligt op de jongerenafdeling B1. De bezoektijden zijn erg ruim. Ik zal ze morgen op deze site zetten. Volgens mij gaat hij in vliegende vaart opknappen. Hij moet nog enkele dagen antibiotica. Robert zegt geen pijn meer te hebben. Wel valt hij nog vaak in slaap. Ik ben erg blij en zeer moe. De spanning begint van me af te vallen nu. Tot mails of tot ziens, Tonnie

Nog meer goed nieuws

Ik ben net terug van een bezoek aan Robert, samen met Miriam. Als ik vraag of hij Miriams nieuwe vest heeft gezien, draait hij naar haar toe. Hij kijkt over haar heen. Als zij de mouw voor zijn gezicht houdt, noemt hij de kleur eerst zwart. Als ik vraag: “Hoe vind je het model? “geeft hij geen duidelijk antwoord. Wat voor kleur? Groen. Wij weer blij want zwart was niet goed, groen wel. Bij het bloedprikken is hij onrustig en angstig. Daarna vraag ik na een slaapje van Robert van 5 minuten: Doe je ogen eens open. Hoe zie ik er uit? Ik zie jou.. weard. Ver… Bedoel je vervormd? Ja, ik vind jou vervormd. En je hebt gele, lelijke tanden”Ik ben nog nooit zo blij geweest met een rotopmerking over mijn gebit! Hij bevestigt nog eens dat hij ons niet goed ziet, anders. Het lijkt hem te beangstigen. Ik stel hem gerust, en zeg dat dat wel goed komt. Hij laat zich graag en snel geruststellen.
Opvallend is, dat hij langer en vaker bij bewustzijn is en echte volzinnen spreekt. Toen ik zei wie ik de groeten moest terugdoen via de mail zei hij: Allemaal, zijn ze wellief”Zoiets. Dus allemaal de groetjes terug van Robert. Tot morgen. Het was natuurlijk een dag die niet meer kapot kan!