25 graden. Licht tot 11 uur (en dan wordt het schemerig). De ideale condities om lekker te gaan zwemmen. Gisteren zijn we met zijn allen (Bart, Roel, Stijn, Blanka en Veronica) gaan zwemmen aan het strand van Salo. Dat is niet bepaald een Zandvoort strand; dankzij alle eilandjes en riviertjes is er nauwelijks golfslag of uitzicht.

De zwembroek voor het ongeluk

Mag de pret niet drukken natuurlijk, en we hadden veel lol. Op een gegeven moment besloten Bart en ik dan ook een geintje uit te halen. Tot je middel in het water staan, zwembroek uittrekken, en er mee zwaaien. Haha, leuk geintje natuurlijk. Tot dat Bart mijn zwembroek afpakte. En na wat gestoei heen en weer had ik geen zwembroek meer. Maar hij had hem ook niet. Oftewel: zwembroek weg. En met die fijne stroming (en hij dreef niet) was het onmogelijk om hem terug te vinden.

Kortom, ik kon op een vol strand (met dat koude water) in mijn blote pielemuisje terug lopen naar de rest. Niemand die mij even een handdoek of een boxershort toegooit, nééé.

En het ergste is nog wel dat ik nu mijn favoriete (lees: enige) zwembroek kwijt ben.

Eén groot geniaal feest. Veel mensen, veel gezelligheid, veel muziek.

Samen met Stijn, Mari en Samuli ben ik vrijdag en zaterdag naar Ruisrock geweest, een groot rockfestival in Turku. Veel grote namen kwamen optreden en er waren een boel activiteiten op het terrein. We gingen eigenlijk voor één band, die trad vrijdagavond op. De rest van de tijd hebben we hier-en-daar een optreden meegepikt (Flogging Molly!) en allerlei Finse bandjes zien en horen optreden.

Zoals alle festivals, feesten, concerten en andere gelegenheden in Finland was het op Ruisrock verboden om eigen alcohol mee te nemen. Op zich is dat logisch; maar op Ruisrock waren meer beperkende maatregelen ingesteld. Er waren drie of vier grote “beergardens” waar je bier kon scoren en mocht drinken. Daarbuiten, alleen water of cola. Bovendien kostte een biertje maarliefst vijf euro. En dan moet je ook nog twee euro lappen voor de plasticbeker (statiegeld). Dat betekent natuurlijk maar één ding: smokkelen!

• Draag een grote bh, of een boxershort met strakke pijpen.
• Koop van die kleine vloeistofdichte zakjes.
• Vul ze met van te voren gekochte drank en laat de lucht er uit.
• Vul de respectievelijke plaats(en).
• Hoop dat het niet klotst als je wordt gefouilleerd.

Neem tevens een gesloten fles cola mee (dat mag namelijk wel). Ben je eenmaal door de (verschrikkelijk lakse) beveiliging heen, zoek je een hoekje en giet je de zakjes in de cola fles. Het resultaat? Een fles Bacardi-cola voor jou en je vrienden.

Ruisrock was op een natuurgebied in the middle of nowhere. We moesten dus een half uur lopen om bij het terrein aangekomen. Dat is erg handig, want onderweg is er genoeg gelegenheid om de alcohol te verstoppen, en de rest op te drinken. Het terrein waar je dan uiteindelijk uitkomt ligt vlak langs het water en dat levert mooie plaatjes op; Viking Line en Silja Line komen er vlak langs met hun gigantische boten.

Toen we er eenmaal waren hebben we ons twee dagen wel met hetzelfde bezig gehouden. Bier drinken, “cola” drinken, muziek luisteren en plezier hebben. Check ook deze foto’s!

Voor een beetje meer sfeerimpressie hier nog wat foto’s!

En de rest natuurlijk in het album!

Vorige week vrijdag was Stijn jarig, en we vierden het op donderdagavond in de kroeg. Moon, mijn nieuwe Koreaanse huisgenoot was ook mee en we keken de wedstrijd en deelden cadeautjes uit. Het was gezellig! En Duitsland won, en dat vond Roel niet leuk, maar ik kon juichen, want ik had Sandra beloofd om voor Duitsland te zijn en tegen Portugal.

“Stijn, je moet je haar kort doen!”
“Ja, alles er af!”
“Doe gewoon kort!”
“Hop! Tondeuse!”

Zo zaten wij de afgelopen weken Stijn te plagen dat hij zijn veel te lange haar nou eindelijk weleens kort mocht doen. En vandaag gingen we met zijn tweeën naar de kapper; om Stijn überhaubt over te halen te gaan moest ik er zelf ook aan geloven. En dus ben ik ook maar ‘onder het mes’ gegaan:

Ik vind het zelf niet lelijk maar ik moet nog wel wennen! Oh en Stockholm dit weekend was erg tof, maar ik heb nog niet alle foto’s compleet. Dat komt snel!

Maar ik was dit weekend dus weer naar Riga, waar ik een aantal weken geleden ook ben geweest. Dit keer ben ik samen met Aida door “het Parijs van het oosten” wezen wandelen. We hebben een heleboel gezien, en gedaan (ik ben zelfs gaan bungee jumpen!) en we zijn weer een boel mooie verhalen rijker.

Het filmpje van het bungee jumpen heb je vast al gezien, maar de zenuwslopende uitleg is ook gaaf om te zien. Bovendien heb ik de nieuwe auto van BMW, de X6, in het wild gespot.

Wat nog wel het gaafste was van onze tocht was de radio- en TV-toren van Riga. Gebouwd in de Sovjet tijd en ongeveer 360 meter hoog. Vanaf de toren wordt vanalles uitgezonden, van radio en TV tot mobiele telefonie, militaire dingen, en de politieradio. We zijn er met zijn tweeën heen gegaan.

Om bij de toren te komen moet je met de bus. Net als in Arnhem rijden er trolley-bussen door Riga. Sommigen gloednieuw, anderen verschrikkelijk oud. We namen lijn 19 naar het eiland toe. Althans, eerst namen we de bus de verkeerde kant op. Onze map was nogal onduidelijk. We zijn bij het eindstation blijven zitten en we gingen weer terug richting het centrum. Eenmaal bij de goede halte konden we richting de toren lopen. De toren is lastig te bereiken; het is ongeveer twintig minuten lopen over een behoorlijk verwilderd eiland. Er is een verharde weg, maar die is erg slecht en het voetpad zit vol met gaten. Niet erg gastvrij!

In en rond de toren heeft de tijd stilgestaan. De techniek in de top van de toren houdt gewoon pas met de tijd, maar het interieur van de ontvangsthal is erg ouderwets. Aida en ik waren de enige bezoekers. Het terrein was verlaten op de enkele honden-uitlaters en vissers na.

Aangekomen bij de toren zelf wachtte ons slechts een hek met een intercom. Aarzelend belden we aan en er werd snel opgenomen. Ons werd in rap Lets gevraagd wat we kwamen doen. Ik riep in mijn vrolijkste Engels terug dat we graag de toren wilden bezichtigen. Na een minuut wachten ging het hek open en spoedden we ons het terrein op. We werden uiteindelijk ontvangen door een stevig gebouwde politie-agent (met aggresieve herder) die ons onmiddellijk doorstuurde naar de receptie in de verlaten hal. Daar werden we opgewacht door een meisje dat ons de tickets verkocht en ons begeleidde naar de liften. Ze pakte een sjaal (“tegen de kou boven”) en liep voor ons uit met een dikke bos sleutels.

Boven aangekomen legde ze ons in verlegen Engels uit wat er allemaal te zien was. Vanuit elke hoek van de driehoekige ruimte was wel iets te zien. Ook vertelde ze iets over de historie van de toren. Het rook een beetje vreemd boven en het was er stoffig. Het leek wel alsof er al een tijdje niemand was geweest. Vieze ramen en oude meubels. Het uitzicht was prachtig. Samen met Aida heb ik een boel foto’s gemaakt van de omgeving.

Uiteraard wilden we nog wel met zijn tweetjes op de foto. Dat duurde wel een half uurtje, want we moesten eerst de camera aan het meisje uitleggen en vervolgens lang proberen om een foto te maken die een beetje goed was. Dat lukte uiteindelijk wel, maar ik kan hem nog niet laten zien.

Vervolgens gingen we weer naar beneden. De pilaren van de toren (die gebouwd is om de komende 250 jaar te blijven staan) zijn krom, en de oude lift zucht en steunt zich een weg naar beneden. Het meisje legde ons uit dat twee van de drie pilaren een lift hebben. De derde pilaar heeft een trappenhuis. Beneden aangekomen liet ze ons een kaart zien met allerlei TV-torens en zagen we een lijst met andere torens, om te vergelijken. Toen we uitgekeken waren, werden we uitgelaten door dezelfde stugge politieagent.

Vervolgens konden we met de bus weer terug naar het centrum om een hapje te eten.