Verslagen schrijven

Jammer genoeg moet ik er in het land der duizend meren ook aan geloven! Ik heb er de tijd voor, want de straat loopt langzaam leeg. De meeste internationale studenten zijn naar huis. Niet dat ik er blij mee ben, maarja, je doet er niks aan.

Er zijn nog maar een paar mensen over, en over een paar weken, als iedereen weg is, zijn alleen wij drietjes en Bart er nog. Dan wordt het pas echt rustig hier. Gelukkig ken ik langzaam maar zeker steeds meer Finnen en kan ik me ook “zonder” mijn straatgenoten vermaken. Ik zeg “zonder”, want uiteraard gaan Roel en Stijn regelmatig, zo niet altijd mee.

Ik heb nog vijf weekenden in Finland (wat een typische manier van tellen ook eigenlijk) en ik heb de komende twee al gevuld. Aanstaande vrijdag vertrek ik met Aida naar Riga, het Parijs van het Oosten. Een stad waar ik al geweest ben maar waar ik graag nog een keertje vertoef. Het weekend daarop ga ik met Sandra naar Stockholm, mijn favoriete stad sinds ik er met Suus ben geweest. Zorgvuldig plannen moet er voor zorgen dat ik precies die delen van Stockholm bezoek die ik nog niet met Suus heb gezien.

Ondertussen gaat het werk gewoon door. Ik heb een lange todo-lijst en een redelijk wispelturige baas, dus genoeg te doen. Gisteren heb ik een deel van de website verbouwd naar zijn excentrieke eisen. Vandaag moet ik het weer verbouwen, hij had een nieuwe manier bedacht die misschien nog wel beter was. Vervelend genoeg beschreef hij precies datgene wat ik al had gemaakt voordat ik moest verbouwen. Ik was te verbaasd om er wat van te zeggen. Als ik morgen of overmorgen weer dingen moet gaan omgooien, ga ik maar eens tegengas geven.

Finland is werkelijk waar een prachtig land, maar inmiddels verlang ik wel naar huis. Ik heb heimwee. En toch weer niet, want zodra ik in het vliegtuig klim ga ik het land al missen. Maargoed, eerst nog verslagen schrijven.

*schrijf schrijf*

Lenny Kravitz in Turku

Gisteren ben ik met Stijn en vier huisgenoten naar een Lenny Kravitz concert in Turku geweest. In één woord geniaal! De muziek was perfect, de sfeer was leuk en we stonden zowat helemaal vooraan. We hadden veel concurrentie vrouwelijke Lenny Kravitz fans (ze sloegen zelfs!) maar desondanks wisten we onze mooie plek te behouden. Sfeerimpressie:

En ook nog een filmpje. De kwaliteit is niet geweldig, maar daar doe je niets aan . Kijk voor de rest van de foto’s in het album.

Ruisrock

Gisteren opgehaald: kaartjes voor Ruisrock, een groot festival in Finland. Onder andere Nightwish, Ministry en Flogging Molly komen. Tofheid!

Oh en Roel heeft gisteren gedwaald door de bureaucratische gangen van Salo… Hij was te laat met het aanvragen van een residence permit en kan nu kiezen: of terug komen met een contract, of minimaal een jaar blijven. Hij kan natuurlijk ook als “toerist” blijven hangen maar dan mag hij eigenlijk niet werken. Mocht hij deze week of volgende week gedeporteerd worden zal ik er bij zijn om foto’s te maken!

Hebben jullie trouwens tips? Ik heb al een hele poos een heule kleine camera, verschrikkelijk handig en leuk. Hij is nogal oud en de batterij is dood en nu wil ik wel een nieuwe. Iemand tips?

Spelen met huisgenoten

Gistermorgen werd ik wakker; Tobi en PF hebben al het meubulair uit de woonkamer tegen mijn slaapkamerdeur gebouwd. Twee banken, veertien stoelen (we hadden bezoek) twee tafels en een compleet bed leunden tegen mijn deur.

Vannacht heb ik Tobi en PF teruggepakt. Samen met Roel heb ik een oude kantoor-grap uitgehaald.

Eerst Tobi:

En toen PF!

Je bent te lang in Finland als…

Ik kwam deze komische lijst van “je bent te lang in Finland als…“-dingen tegen op de website van Paul Dickman, die verder zeer serieus is en werkt als “biostatistician” in Stockholm.

Je kan de hele lijst bekijken op zijn website maar een paar highlights (waar ik me al in herken) kan ik wel alvast verklappen:

You know you’ve been in Finland too long, when…

1. Your front door step is beginning to resemble a shoe shop.
2. You think it’s normal that 22 year olds need fake ID.
3. Your idea of unforgivable behaviour now includes walking across the street when the light is red and there is no WALK symbol, even though there are no cars in sight.
4. Hugging is reserved for sexual foreplay.
5. You accept that 80 degrees C in a sauna is chilly, but 20 degrees C outside is freaking hot.

Naar de lijst!

Stockholm

Waar zal ik beginnen? De reis? Het hotel? Of het eten, de mensen, de gebeurtenissen? Ik weet het niet, wat een luxe probleem!

Samen met Suus naar Stockholm was in ieder geval onvergetelijk. De stad is echt verschrikkelijk mooi, de mensen zijn hip en de winkels zijn leuk. Er zijn mooie musea, en je kan er heerlijk eten, en lekker wandelen. Het weer was ookal goed, het hotel gezellig, en nu we allebei lekker brak zijn van twee dagen rondsjouwen in de hoofdstad van Zweden kunnen we terugkijken op twee prachtige dagen!

Check ook onze foto’s. Uiteraard is elke foto klikbaar voor een grote versie.

Suus op de boot.

Deze kerk ligt in het diplomaten-kwartier van Stockholm; drie internationale scholen rondom het plein en veel mooie huizen.

Op weg naar het koninklijk paleis zagen we de wisseling van de wacht.

Verwarring bij het paleis; alles werd afgezet en de pers verzamelde zich. We vroegen het en het bleek de verjaardag de koning van Zweden te zijn. Reden voor een feestje; militaire bands van alledrie de takken van het Zweedse leger traden op, de wisseling van de wacht (die van buiten was maar een voorproefje) was zeer uitgebreid en de koning zelf zou langskomen. We zochten een mooi plekje aan het lint en we wachtten.

Voor het verschijnen van de koning zelf verscheen de ere-lijfwacht. De man vooraan is een onderdeel van de beveiliging; hij keek erg geconcentreerd en niets ontging hem. Er waren een stuk of wat van deze mannen in pakken.

Een deel van de familie verscheen op het bordes. Veel gezwaai en gejoel, drie hoeraatjes voor iedereen, etc. De Zweden waren erg enthousiast.

We hadden pas na een tijdje door dat deze man de koning was. Hij deed ons denken aan Sinterklaas. Veel nerveuze kinderen met bloemen, tekeningen en presentjes. Sommigen durfden niet; er kwam een collectief “aahhhhh” uit het publiek toen een meisje verlegen wegrende, het plein op.

‘s Avonds ben ik met Suus uit eten geweest. Het eten was heerlijk, ongelofelijk. Stockholm was onderweg al even mooi.

Net als mooie mensen stikt het in Stockholm van de mooie auto’s. Je komt om in de Porches, Mercedeses en Masarati’s. Lamborghini’s zijn zeldzamer, dit was de enige die ik op de foto kreeg.

Het museum voor Moderne Kunst had een uitgebreide tentoonstelling van het werk en leven van Andy Warhol. Ik mocht niet fotograferen en dit kiekje kon ik nog net maken voor ik op mijn kop kreeg van een suppoost. De zilveren ballonnen zijn van een soort folie en gevuld met helium. Ze dreven door de kamer en je mocht er vrij mee spelen. Als je maar voorzichtig was.

In 1628 zonk in de haven van Stockholm de Vasa. In twee jaar gebouwd, en bij het te water laten bleek de ballast te licht; het schip kapseisde en zonk. In 1960 werd het schip gevonden, opgetakeld en gerestaureerd. Het museum dat er omheen werd gebouwd laat een mooi stuk geschiedenis zien van die periode. Lastig fotograferen; het schip was subtiel verlicht.

Op 1 mei ook in Stockholm veel protest-marsen. We kwamen er tijdens het winkelen eentje tegen.

Op weg naar het schip. We hadden onze boarding-passes al van te voren gehaald, dat scheelde lange rijen bij het inchecken. Zonder controle konden we het schip op.

Op de terugweg naar Turku hebben we bijna alleen maar geslapen; we hadden twee hele volle dagen. Het is me overigens nog gelukt om een kort filmpje te maken van een van de bands die optraden voor de koning.

Om half 10 waren we terug in Salo; met de trein en de taxi (en een volle tas!) terug naar mijn hokje.

Suus was jarig!

Afgelopen zondag was het Suus’ verjaardag. Daar hoort natuurlijk een mooi cadeautje bij en omdat we elkaar al zo lang niet meer gezien hadden besloot ik iets speciaals te doen. Ik wilde haar mee uit eten nemen. Dat klinkt misschien niet zo origineel, maar ik ging er vanuit dat dat niet het probleem zou zijn.

Ik ben eens gaan Googlen naar een goed restaraunt. Dat is altijd lastig, maar er zijn verrassend veel sites met reviews en meningen over zelfs de meest obscure restaurants. Ik kwam tenslotte uit bij “Vassa Eggen“, een restaurant dat volgens diverse sites “cutting-edge cuisine and advanced crossover styles” aanbiedt. Volgens de review-site zat het wel snor daar, en het klonk allemaal goed. Vassa Eggen had nog wel een tafeltje vrij voor ons dus mijn cadeautje was geregeld. Dacht ik.

Het restaurant.

Ik had echter een probleem. Het restaurant dat ik had gekozen lag niet in Salo. Laat staan in Finland. Vassa Eggen bevindt zich op één van de zeven eilanden waar Stockholm uit bestaat. Oftewel, we gaan naar Sweden. Joah!

Salo en Stockholm liggen hemelsbreed ongeveer 300 kilometer uit elkaar. Een flink eind, en er zit ook nog eens een zee tussen (de Oostzee / Botnische golf). We moesten met de boot, anders zou het allemaal niets worden. Ik had gelukkig Viking Lines zover gekregen om voor ons een cabine te reserveren. Het kostte me slechts een paar mailtjes om voor ons tweeën een mooie cabine te regelen. Voor de heen én terugreis, uiteraard.

Een mooie cabine

Daarna hoefde ik nog maar één ding te doen, en dat was een hotel regelen. Immers, een romantisch diner eindigt niet in een nacht in de goot. Dit was nog het lastigste, want terwijl ik met het hotel contact had (duur over de telefoon!) had Viking Lines ookal lucht gekregen van mijn plannen om in Freys hotel te overnachten. Ze hadden al een kamer voor mij geregeld en het kostte me veel steenkolen-Engels om duidelijk te krijgen wat er gebeurt was. Erg lief van Viking Lines, maar wel lastig.

Onze kamer

Uiteindelijk kwam alles goed natuurlijk. Ik heb nu een mooi restaurant om lekker te eten, er is een mooie boot die ons er heen brengt en een prachtig hotel om te blijven slapen. Of het daadwerkelijk zo’n perfect cadeautje is geworden als ik hoop kan ik nog niet beschrijven; ik heb dit stukje tekst ver voor haar verjaardag al geschreven. Ik had nogal wat dingen te regelen .

Bij deze dan ook: gefeliciteerd Suus!

Helsinki

Ik moet nog steeds schrijven over vorige week zaterdag; samen met twee huisgenoten en Stijn ben ik uitgeweest in Helsinki. Om de een of andere reden krijg ik maar geen verhaal uit mijn vingers, dus het duurde even voor ik er over kon bloggen.

De Royal Onnela is de grootste club in Finland, en dat heb ik geweten. We waren met een man of zeven en ik was meteen iedereen kwijt. Beneden speelde een live band; ik kwam ze na een uur ronddwalen pas tegen en het kostte me nog een uur om de rest te vinden. In de tussentijd heb ik wel lol gehad, want in elke zaal draaien ze andere muziek, doen ze andere dingen en hangt een heel ander sfeertje. Er is een soort rock-caféetje met chagrijnige en dronken Finnen, er zijn trance- en dancehallen met dronken dansende Finnen, en zo heeft elke Fin wel een stekkie. Er is zelfs een private bar (ik kwam er niet in, ook niet met mijn interessante steenkolen-Engels) en je kan er gokken. Met een croupier en al.

Halverwege de avond kwam ik Juta tegen. Een bloedmooi, blond Fins meisje, met lange benen, grote … you get the picture. Ik liep een trap af, vraag me niet welke, en we hadden oogcontact. Niet van dat oogcontact over een drukke rokerige zaal, maar we keken elkaar aan en om de een of andere reden bleven we kijken. Ik kreeg in eerste instantie iets in het Fins naar me toegeslingerd maar ik vroeg uitermate tof of ze ook Engels sprak, en dan kom je vanzelf aan het babbelen.

Ze bleek uit een of ander dorp in een uithoek van Finland te komen, toevallig hier uit te zijn, en ze was op weg naar haar vriendinnen. Uiteraard was ik helemaal de bink met mijn Engels en “I’m from Amsterdam” (tja je moet wat).

Een kwartier / twintig minuten later vond ik de rest van mijn groepje terug. Ik stelde de Finnen aan de rest voor, en vice-versa, en ik ging eventjes op zoek naar de wc. Onderweg vond ik de live band terug!

Uiteraard ben ik daar nog een half uurtje blijven hangen. Heb een tijdje staan kletsen met een paar Finnen over de band en over Lordi (die van het Eurosongfestival) en hoe leuk het is om knetterzat over de bar heen te kotsen. Voor de duidelijkheid, dat was een anekdote van een van hun, niet eentje van mij. Ik wilde er echter niet uitspringen dus ik vond het ook ontzettend leuk om zoiets een keertje te doen. Ik had alleen toevallig mijn goeie kleren aan dus niet nu, besloot ik. Uiteraard begrip alom. Gelukkig maar.

Terug bij de rest, die nog steeds in dezelfde zaal waren (goddank) nog een tijdje staan dansen. Op een gegeven moment ging ik wat drinken halen. Jammer genoeg was de barman net aan het patsen. Druk met flessen zwaaien en doen enzo. Best gaaf, maar uiteraard ben ik veel te cool voor zoiets dus ik zocht oogcontact met de barman naast de zwierezwaaier. Die was blij met een klant en gaf mij zowaar een dubbele Bacardi-cola toen ik er om vroeg. En dat is bijzonder, want dat mag niet in Finland. Serieus; ze mogen geen dubbele dingen schenken. Vraag me niet waarom. Ik betaalde € 14,50 voor deze gunst maar het was het waard.

Terug bij de rest wilde Johanna (een van de vriendinnetjes van Juta) mijn drankje wel proeven. Stom, want mijn glas was zowat leeg toen ze het terug gaf. Vooruit dan maar. Maar voor ik kon zeuren begon er een traag nummer op de dansvloer en uiteraard moest er gedanst worden. Close gedanst worden.

En daar eindigde het avontuur met de Finse meiden wel. Ik zoende Juta niet (en dat werd een beetje van me verwacht, geloof ik) en de rest had al iemand anders gevonden. Exit Juta en haar vriendinnetjes. Helaas pindakaas voor mij (of juist niet, net hoe je het bekijkt ). “Laat ik dan ook maar een andere zaal checken ook”, dacht ik bij mezelf. Maar net op het moment dat ik wilde gaan, gingen de lichten branden. Sluitingstijd!

Helaas helaas! Snel maar in de rij duiken voor de jassen. Buiten gewacht op iedereen en uitgebreid afscheid genomen van de Finnen die met ons meewaren en de Finnen die we tegen waren gekomen. Daarna richting bus, mcDonalds en naar huisje toe.

Uiteindelijk heb ik dus dikke pret gehad in Helsinki! Met de taxi zijn we die avond naar een logeeradres gereden. Een van de jongens met wie we uitwaren had zijn flat beschikbaar gesteld. De volgende dag zijn we met de bus terug naar Salo gegaan.

Kortom; feest! En morgenavond ga ik weer!

Grote schoonmaak!

Gisteren heb ik samen met al mijn huisgenoten het appartement in de boenwas gezet. Een echte lenteschoonmaak. Ik heb geen foto’s maar het verschil met vroeger is erg groot. Behalve een boel vuil en viezigheid van voorgaande jaren (ja, echt) hebben we nog meer zooi de deur uit gedaan. Denk aan een stuk of tien scheermessen, tientallen nieuwe mesjes, talloze flessen shampoo, stukken zeep en tandenborstels (uit de badkamer). De woonkamer is ontdaan van telefoonboeken uit 2003, dode en vergeten planten, posters, theedoeken en één kapotte bank. Ook hebben we de ramen drie keer gedaan (ze zijn nog steeds vettig).

De keuken was uiteraard het meest smerig en met zijn drietjes hebben we de afzuigkap ontdaan van vet, de meeste keukenkastjes gedaan en het aanrecht gepoetst. Voor het fornuis zelf koop ik volgende week wel iets van Muscle ofzo, daar zit nog een laagje viezigheid op. De badkamer bovendien ontdaan van het vieze oude douchegordijn dat daar hing.

De grootste verrassing was uiteraard dat het sanitair in ons appartement wit is; niet beige.

Uiteraard was dit geen spontane actie; vorige week heb ik eens gepeild wat mijn huisgenoten vonden van een schoonmaakrooster en iedereen was het er mee eens. Volgende week dus meer! (al is het dan niet zo vies).

Meer sneeuwfilmpjes

Beloofd is beloofd!

#1, #2, #3 en #4.