Afgelopen zaterdagavond was er een feestje in Turku. We waren min of meer uitgenodigd via-via om naar een studentenflat te komen in het “studentendorp” bij de uni. Dus wij togen erheen.

Dat begint uiteraard met een wandeling naar het station. In het weekend werd het alleen maar kouder en kouder en de thermometer stond op -6 toen we vertrokken. Uiteraard, het waaide en sneeuwde behoorlijk dus het voelde minstens 2x zo koud. In de trein konden we even opwarmen maar eenmaal in Turku was het nog wel een half uurtje lopen dus eenmaal op het feestje waren we allemaal blauw van de kou.

Uiteindelijk bleek dat niemand echt iemand kende. Aida kende één of twee meisjes van de Lapland-trip maar dat was het dan ook wel. Wij dus allemaal braaf de jarige begroeten. “Yes it is my birthday and my wedding“.

Ok wacht even, nog een keertje.

- “Is it your wedding?”
“Yes yes, go upstairs!”

Dus wij naar boven. In de gezamelijke keuken stonden keurige stoelen, een tafel deed dienst als altaar en met rood cellofaan was een mooie loper gemaakt. Achter het altaar stond een priester. Met een Bijbel. Hij keek erg serieus. Jonge knul, maar toch. En wij waren met 10 man daar, en we vonden het steeds vreemder en vreemder worden.

De keuken stroomde langzaam vol met mensen. Zowel de bruid als de bruidegom waren Spaans, en heb je weleens 50 Spanjaarden horen tetteren? Tonnie kan het zich misschien wel voorstellen, maar voor de rest: dat rappe schelle Spaans (gecombineerd met het constante geflits van cameras) gaat behoorlijk op je zenuwen werken.

En ja hoor, daar kwamen ze. Met muzikale begeleiding via YouTube kwamen de bruid en de bruidegom aanlopen. Mooie meid ook. Een hele ceremonie volgde, met “ja ik wil” en “ja ik ook”, veel gejoel en geklap en gezoen. Maar uiteindelijk waren ze getrouwd, er werd met rijst gegooid en ze liepen de ‘kerk’ weer uit. Vervolgens moest iedereen naar buiten (in de sneeuw, in de kou) om het boeket te vangen. En wij stonden erbij en keken ernaar. Getrouwd in een studentenhuis! In de keuken! Wat een feest!

Toen het nieuwe paar weg was kon het feestje pas echt beginnen. De muziek werd hard gezet, en tot een uur of 1 stonden we te dansen, te kletsen (ik heb zelfs een Nederlands meisje, uit Arnhem zelfs, ontmoet!) en gek te doen. En ondertussen voorzichtig te polsen of de bruiloft nou echt was of niet. Maargoed, het was één uur in de nacht en dat is belangrijk, want we bleken de laatste bus gemist te hebben. En het feestje was leuk, maar tot 9 uur in de morgen blijven hangen, mwoah. Kortom: we hadden een probleem. Een taxi zou ons minstens 150,- euro kosten en het enige dat er op zat, was over een uur of wat een hotelletje pakken. Tenzij we allemaal een meisje / jongen oppikten en daar zouden blijven slapen.

Na veel rondvragen en rondrennen bleek dat we nog een kansje hadden. Om half drie zou de laatste bus gaan maar dan moesten nu nu nu! vertrekken. Dus om 2 uur renden we min of meer de deur uit (noot: het was inmiddels -10 ofzo) richting de bushalte. Snel afscheid nemen van iedereen, de bruid en bruidegom nog feliciteren (de bruidegom was inmiddels knetterzat) en gaan! Een half uurtje lopen dus we moesten het wel redden. Daar kwamen we rond half drie inderdaad aan. En jawel hoor, geen bus. Wij wachten wachten, maar geen bus. En niemand bij die halte. Erg verdacht, dus we klampten een willekeurige Fin aan. Bel voor ons de busmaatschappij!

“Ja nee ze nemen niet eens op. Maarre, ik heb een feestje verderop dus kom gewoon mee en dan zien we wel“.

Een leuk aanbod, maar we gingen eerst een gokje wagen. Volgens de timetable die Esther in haar portomonnee vond, ging er om drie uur een bus naar Salo. Moesten we nog een half uurtje wachten. In de kou. Maarrr, dan hadden we een bus. En omdat ik degene was die had “ontdekt” dat we de laatste bus hadden gemist was ik al de hele tijd de pineut dus ik zei maar niks. Rond drie uur echter begonnen meer mensen bij onze halte te staan. En gelukkig (lees: goddank) kwam er om 03:10 een bus die ons naar Salo bracht. Het was een uur rijden en dankzij alle stops onderweg niet veel warmer, maar we konden naar huis. Ik viel dan ook meteen in slaap. Het uitzicht in de bus, voor zover ik het nog meekreeg was erg indrukwekkend. Veel wind, veel sneeuw (en ze strooien hier niet) en een chauffeur die stoïcijns 90 rijdt door 10 centimeter sneeuw.

Uiteindelijk waren we in Salo. Iedereen had het koud, iedereen was moe, en iedereen was chagrijnig. Roel had het wel gezien, en liep direct naar huis. We werden echter verzekerd door Esther dat er zo een taxi zou komen om ons naar huis te brengen. En we stonden in het busstation, en dankzij het tunneleffect waaide het harder en voelde het kouder dan ooit. Nu begonnen we pas echt te bevriezen.

Tien minuten later, geen taxi. PF begint maar met de taxi-centrale te bellen. Conclusie, er was nooit een taxi gekomen, noch geregeld, en ze waren toch veel te druk om ons op te halen. Kortom: we stonden er voor niks. En toen had ik het ook wel gehad.

Om half vijf (zo laat was het inmiddels) ben ik naar huis gelopen. In de kou, in de sneeuw, zonder muts. Heerlijk! Ik kwam aan op het marktplein, vijfhonderd meter verderop, en ik had er al genoeg van. Maargoed, nergens een taxi te bekennen. Ik steek over, en plotseling, voor mijn neus, komt er een vrije taxi om de hoek. Score!

Ik hield de taxi aan, en een tientje later was ik thuis. Einde. Een kort en flauw einde, maar zo ging het. Nog nooit zo koud gehad, het feestje was zeer de moeite waard, maar de reistijd/feest ratio was erg matig. Volgende keer moeten we ons maar iets beter voorbereiden ;). De rest van de groep was een half uurtje later thuis. Net zo stijfbevroren, maar in ieder geval thuis.

Gisterenavond was ik op visite bij “de buurtjes”, een paar Tjechische meiden een paar deuren verderop. Een van de gespreksonderwerpen was het feit dat Blanka vandaag (vanmorgen) niks te doen had, en dus maar ging schoonmaken want dat moet ook nog, bla bla bla. Toen kwamen we op het lumineuze idee, waarom maak je geen ontbijt op bed voor ons allemaal? Zdena wilde wel toast, met thee met melk, ik wilde koffie en een eitje en een croissantje en melk en sinaas en wat sneetjes toast enzovoorts. “Ja nee is goed” was het antwoord, “dan klop ik morgenochtend aan en dan heb jij je ontbijt op bed“.

Het onderwerp was snel vergeten en een uur later (en twee koppen thee, zes koekjes en drie chocolaatjes) later ging ik maar eens op huis aan.

En jawel hoor, de volgende morgen werd er op het raam geklopt. Ik naar de deur, en daar stonden Blanka en Zdena!

Ontbijt op bed! Jum!

Verbazingwekkend hoe snel je gewend bent aan “leven in Finland”… ik heb vrij weinig te vertellen. Oftewel, er gebeurt niet zoveel nieuws meer. Dat is weer niet zo heel gek, want uiteindelijk is het leven hier hetzelfde als in Nederland. Maar dan Fins. En duurder. En kouder.

Afgelopen zaterdag gaf een van mijn huisgenoten een verjaardagsfeestje. Jusa heet hij, en hij is een beetje gek. Hij praat en hij praat en hij praat en hij praat en hij vertelt dan ook nog eens alles vier keer. Ook dat zijn feestje zaterdag was bijvoorbeeld. De meeste mensen waren er dan ook. Waarschijnlijk is hij langs de deuren gegaan. Hoe dan ook, een feestje. Met taart, en drank, en een liedje zingen. En drank. Kortom, het feestje eindigde in een knallende kater op zondag, en een hele lamme maandag op werk. Uiteraard zijn er ook een boel foto’s gemaakt waarvan je achteraf zoiets hebt van “wow, was ik zo zat?!“. Uiteraard ben ik dan ook wel weer tof genoeg om ze te posten, al kan ik niet alle filmpjes laten zien, omdat Google dat niet ondersteunt. Misschien lukt het me om het op Youtube te zetten, dus stay tuned!

De woensdag voor de verjaardag ben ik wezen bowlen met diezelfde groep mensen. Net als de vorige keer, maar nu heb ik wat meer foto’s, namelijk meer dan 0.

Verder gaat alles hier eigenlijk wel goed. Wat betreft werk, we worden erg in het diepe gegooid qua technieken en opdrachten, dus we moeten maar zien wat er uitkomt. Donderdag hebben we een gesprek met de opdrachtgever en hopelijk wordt eea dan een stukje duidelijker. We prutsen nu wat heen en weer met allerlei technieken maar er komt nog weinig concreets uit. Ik hoop dat we donderdag wat meer duidelijkheid en support kunnen krijgen. We bouwen in Java, maar we mogen het platform grotendeels zelf bepalen. Of het platform het beste platform is voor het probleem is nog maar de vraag. Wat we ook nog niet zeker weten is of dit wel de precieze invulling gaat worden van de opdracht. Mijn baas springt nogal van de hak op de tak af en toe. Hij oppert constant nieuwe ideeën en plannen en je krijgt snel de neiging om overal maar achteraan te rennen. Best lastig zo nu en dan.

Ik moet nog wel wennen aan het dag/nacht ritme van mijn medebewoners. Chris en Tobi zijn meestal tot een uur of twaalf wel wakker (en je hoort ze dus ook), en Jusa is meestal tot een uur of elf in de weer. Dat betekent in zijn geval dat hij tot een uur of 11 zijn “happy beat” draait; foute trance met het volume op maximaal. Denk aan de Venga Boys en nummers als “sex on the beach” en “sni-sna-snappie” enzo. De anderen hebben ook zulke slaaptijden. Ik ben meestal om 11 uur wel klaar met mijn dag en als je dan nog eerst een uur naar “the world is love” moet luisteren word je chagrijnig wakker ;-). Een oplossing is gelukkig al voorhanden; ik sta gewoon later op en ik ga later naar bed.

De sportfaciliteiten zijn hier overigens perfect. De school heeft een gratis fitness-zaal, zwemmen kost twee euro en alle andere sportfaciliteiten zijn dichtbij en praktisch gratis. Ideaal, want nu kom ik eindelijk toe aan een beetje sportief gedrag. Ik ga nu twee of drie keer per week zwemmen en dat is best een leuke hobby.

Dat is dus echt alles dat ik te melden heb. Het sneeuwt hier overigens nog steeds, al is het inmiddels natte sneeuw geworden.

Inmiddels sneeuwt het niet meer, en is alles eigenlijk wel gesmolten. Alleen de meest hardnekkige bulten sneeuw blijven liggen, maar daar houdt het ook wel mee op.

De afgelopen week ben ik twee keer uitgeweest in Finland, en het is eigenlijk niet veel anders dan in Nederland. De prijzen zijn anders, in negatieve zin, maar verder? Mwoah.

_{Chocoladefondue met huisgenoten, buren en anderen}

Een typische Finse karaktertrek is geslotenheid. De meeste Finnen (en het is niet zo’n stereotype als je denkt) zijn redelijk op zichzelf in het openbaar. En dat zie je terug in het uitgaan. Ik stond woensdag gek te doen in een club met PF (een van mijn huisgenoten) en je bent je verzekert van alle aandacht. Het was dan wel rustig, maar zaterdag deden we precies hetzelfde en dan gebeurt het je ook. Zowel van mannen als van vrouwen trouwens. De mannen vinden je maar gek, de vrouwen vinden je geweldig. Maar die zijn dan ook weer verlegen. En als je dan geen move maakt is het ook weer gek… de subtiele regels van het Finse uitgaan heb ik nog niet onder de knie, maar ik heb genoeg lol dus het maakt ook niks uit ook.

Alcohol is erg duur, een rondje kost je een euro of 30. Zo ging ik voor drie mensen drinken halen, en moest ik € 18 neerleggen voor ik het meekreeg. Dat betekent dat je een stuk minder drinkt. Het houdt de Finnen echter niet tegen om zich helemaal knetterzat te zuipen, “kännissä”. Het woord betekent “knetterzat” maar staat ook voor de Finse ‘traditie’ waarbij je drinkt om dronken te worden / zijn, niet voor de gezelligheid. Dat heb ik er in ieder geval van begrepen. Ik heb het nog niet onder de knie. Een gevolg van de dure alcohol is bijvoorbeeld ook dat je je eigen alcohol meeneemt naar een feestje (en niet deelt). Hier een paar huisjes verderop zijn twee Nederlandse studentes aangekomen (ze doen verpleging en zitten in het ziekenhuis bovenaan de bult). Om ze toch een beetje welkom te heten had ik een fles wodka meegenomen. Allebei een shot wodka, of een mixje ofzo. Gewoon, gezellig. En de rest ook, waarom ook niet. Maar delen is vrij uniek dus op zich kan ik bij de rest van de bewoners daar al niet meer stuk. Een dure manier van populair worden, maar het werkt goed.

_{Zelfs de rivier is gesmolten}

Werk is gewoon werk zoals in Nederland. Rond half 9, 9 uur aanwezig en een uur of half zes weer naar huis. Daar wat boterhammen eten, socializen met de rest, en dat is de gemiddelde dag wel. De uni hier is erg mooi, goeie kantine. Dat maakt het werken weer goed ;).

Oh en Dagmar, het is gek, maar zelfs met 10 centimeter sneeuw zie je hier niemand met sneeuw gooien, of een sneeuwpop maken of wat dan ook. Ze zijn het gewend, denk ik. Het stomme is, ik heb zelf ook niks met sneeuw gedaan. Nauwelijks gegooid of wat. Ja, ik ben uitgegleden laatst, dat is het wel :D.

Naast de sauna in de gezamelijke “gang” zit een washok. Dat washok deel je met de hele rij appartementjes. Wil je wassen, dan reserveer je een tijd en een dag en dan is het hok van jou. De wasmachine is van jou. Het stoomwalsapparaat en het drooghok en de gootsteen moet je delen en vooral het drooghok levert nog weleens irritaties op.

Het drooghok (de gang zit ondergronds) is een kleine kamer met een droogblaasapparaat. Daar hangen een aantal lijnen (meer touwen eigenlijk) en er staan een paar rekjes. Dat hok zit dus stampvol natte was. De regel is dat je je meuk erbij hangt, en de eventueel droge spullen buiten het hok opstapelt. En naarmate het drukker wordt met wassen is de was die buiten wordt opgestapelt steeds vochtiger, om plek te maken voor de rest van de spullen. Grappig om te zien, maar dat je spullen daar liggen te verspochten is minder. ‘t Is me nog niet overkomen maar ik heb ook pas 1x gewassen.

Ik had zaterdag theedoeken gekocht. Vier nieuwe hippe designtheedoeken, want iets anders is hier niet te krijgen. Dus nou ja, die dingen was je eerst want anders heb je er ook niks aan. Dus ik heb ze meegewassen met de rest van mijn spullen, afgelopen zondag. En ik ging maandag kijken of alles al droog was. Al mijn spullen hingen er nog keurig, alle sokken compleet (en droog) maar de vier theedoeken waren weg. Ik zoeken en zoeken, ook buiten het hok op de stapel, maar niks. Vier gloednieuwe theedoeken gejat.

Zonder theedoeken dus maar huiswaarts gegaan. En dan kan je eigenlijk alleen maar een briefje neerleggen. En wat doen je dan? Boos briefje voor de vermaledijde dief van mijn theedoeken? Of een lief briefje voor het lieve meisje dat per ongeluk de verkeerde hippe designerdoeken mee naar huis nam? Ik liet het maar in het midden met een grote smiley onder mijn verzoek om mijn theedoeken terug te leggen. :-)

Ik ging vanavond ff kijken bij de wasmachine, en ja! Mijn theedoeken! Terug! Joepie! Gevouwen en wel, keurig bij de rest van de droge was. Dus wie het ook was, waarom ze ook meegenomen zijn, ik heb ze iig terug. En dat is tof. Finland stijgt weer in de peilingen!

Van de week ik blog wel even hoe het dagelijks leven er hier uitziet want dat is op zich ook wel leuk. :-)

Vandaag ben ik echt begonnen met werken. Maar eerst eens even de foto’s van Helsinki laten zien, waar ik afgelopen zaterdag ben geweest:

Het stationsplein

Een kerk

Uitzicht over de stad (en diezelfde kerk)

Een stukje van de haven

Uitzicht over zee

De Russische trein naar St. Petersburg.

Het mooiste van Helsinki is dat het heel erg plat is. Gebouwen hoger dan vijf verdiepingen zijn zeldzaam, en dat geeft de stad een heel weids karakter. Je loopt je wel een ongeluk, maar het is wel mooi. Verder is Helsinki zoals elke hoofdstad. Veel overheidsgebouwen, veel auto’s en veel dure hotels. Er staan twee prachtige kerken in de stad (waaronder die witte) en er zit een ondergrondse kerk, ergens. De stad trekt veel Russische toeristen. Dat zie je aan de vele touringcars (met Russische kentekens) maar ook aan de auto’s. Als je een auto van meer dan een ton spot, en hij zit volledig onder de modder, dan is het de auto van een Rus. Voorbeelden hier, en hier.

Helsinki is best een bezoek waard, al moet je wel van te voren weten wat je wilt zien. Dat scheelt veel tijd want zoals gezegd, je loopt je een ongeluk. Als je je daarbij ook nog gaat orienteren op de hoofdwegen loop je de hele dag in de uitlaatgassen, geen goed plan. We hadden gelukkig een boekje met een leuke route, dus voor ons viel het wel mee. We hebben de route niet helemaal uitgelopen, maar het was desondanks erg mooi dat we hem hadden.

Maar terug naar werk! De eerste dag zit er op, en het wordt voornamelijk programmeren, lezen en onderzoeken. De opdracht heeft veel met Java van doen (een programmeertaal) en is nog niet heel erg concreet. Het wordt wel hip en tof, want we gaan met telecommunicatie aan de slag en providers en meer van dat soort dingen.

De school serveert, voor het minimale bedrag van € 2,35 een volledige maaltijd, dus warm eten met brood, melk, salade en soep. Het is hier dan ook de gewoonte om ‘s avonds gewoon brood te eten. Dat is wel fijn, want daardoor hou je ‘s avonds veel tijd over (om te zwemmen, of de was te doen, of wat dan ook).

Mijn werkplek

Verder is het hier zoals in Nederland, al begin ik wat vroeger. De werktijden zullen van een uur of acht à half negen tot een uurtje of vijf zijn. Tussendoor is dus de lunch, en inmiddels zijn we in het bezit van een koffiezetapparaat. De maaltijd mag dan goedkoop zijn, de koffie heeft een echte Finse prijs (90 cent per bekertje). We hebben een groot klaslokaal tot onze beschikking, en alle spullen er in zijn “van ons”. We hebben dus al bijna een server in elkaar geprutst, en morgen ga ik er nog twee bouwen. Van een oude laptop en een oude PC. Ik zie wel. Kortom, fun fun fun!

Vandaag is mijn derde, of twee-en-een-halfste dag in Finland. En uiteraard vandaag weer een boel gezien en gedaan. Maar eerst maar eens een foto van mijn huisje!

De meeste dingen zijn eigenlijk wel net zoals in Nederland. Behalve het eten, dat is twee keer zo duur als hier. De meeste dingen zijn een stuk duurder overigens, want het kost veel meer om het hier allemaal te krijgen.

De Finnen zelf zijn wel tof. De meesten spreken een woordje Engels, zoals in Nederland. Voornamelijk jongeren eigenlijk, de rest spreekt geen woord Engels en negeert je maar een beetje als je ze iets vraagt in het Engels. Tenzij je in een winkel iets vraagt aan personeel, dan wordt je meegesjouwd naar een of ander meisje of een jongen die toevallig wel Engels spreekt. Komisch om te zien, dat wel.

_{(De rivier is nog bevroren)}

Het huisje begint best te wennen. Ik ben vandaag thuisgebleven (de andere twee gingen naar Turku). Gisteravond heb ik bijgekletst met de twee Duitse jongens onder het genot van een bakje ijs, en dus ga ik vanavond ook naar Turku. Als ik de trein kan uitvogelen en de rest nog wel gaat, uiteraard. Een van de problemen die je hebt als je met acht nationaliteiten uitgaat (Fins, Duits, Spaans, Kameroens, Tsjaad’s (?), Nederlands, Pools en Grieks) is dat iedereen een ander idee heeft van punctualiteit. De Duitsers staan stip acht uur voor de deur, de Finnen en de Hollanders zijn fasionably late, de Afrikanen zijn meestal op tijd en de rest komt een uur of twee later aankakken. En een week later heeft iedereen zijn lesje geleerd (althans, van elkaar) en komen de Spanjaarden op tijd, de Duitsers te laat… je snapt het idee.

Het enige verschil dat me vandaag geïrriteerd heeft is het feit dat Finnen verdiepingen anders tellen; de begane grond is gewoon de eerste verdieping. En als je dat niet in de smiezen hebt, zoek je je rot!

Overigens, ik zocht me rot in dit gebouw in de verte, de uni waar ik ga werken. Binnenkort meer foto’s!