Sinterklaas is er bijna, en Kerst komt eraan. Alhoewel. Overal hangen al kerstlampjes en pepernoten kan je al sinds augustus krijgen. Eigenlijk zijn ze er allang. Ik heb er niet zoveel moeite mee.

Tot een paar jaar terug had ik dat wel. Maar toen was het ook “in” om tegen de feestdagen te zijn, en al helemaal tegen de commercie ervan. Toen was je pas een bink als je met Kerst en Sinterklaas pontificaal thuis ging zitten internetten, ondertussen luid klagend dat het zo verplicht gezellig was. De ironie is natuurlijk dat mensen dat samen gingen doen, en dat ondertussen hardstikke gezellig vonden. Maar dat moet je maar niet zeggen.

Heden ten dage is het een verplicht nummer om te klagen over Kerst en Sinterklaas. Het gevolg is dat niemand het meer doet. Zo zijn we toch een beetje kuddedieren allemaal. We proberen zo hard niet op elkaar te lijken dat we het toch allemaal doen.

Dit jaar moet ik werken met Sinterklaas. Vooruit. We vieren het niet echt meer bij ons thuis en surprises zijn voor mij vooral veel stressen. Gedichtjes kan ik er nog wel uit persen. Afgelopen Valentijn nog schreef ik een prachtig (al zeg ik het zelf ;) ) gedicht voor op de kaart voor mijn bovenbuurmeisje. Die anekdote vertel ik nog weleens. Misschien met Valentijnsdag!

Maar surprises? Veel geknoei met ducttape, cadeaupapier en plakkaatverf. Een paar jaar geleden stond ik bijna op het punt de surpriseservice in te schakelen. Vijftig knutselgrage jongeren met gevoel voor een snel centje wilden mijn surprise wel even in elkaar zetten. Ik heb het toch maar niet gedaan, en zelf wat moois gebouwd.

Met Kerst ben ik wel vrij. Maar volgens mij gaan we dit jaar niet zoveel doen thuis. Cadeautjes en een gedichtje, en dat is niet heel moeilijk.

Eigenlijk vind ik het wel leuk, al die feestdagen. Het is bij ons thuis met Kerst namelijk niet “verplicht gezellig”. Bij ons thuis heeft niemand zin om verplicht gezellig te doen. Wij doen al sinds jaar en dag gewoon gezellig. We doen zeg maar net zo lang gezellig, tot we er geen zin meer in hebben. Daarna gaan we een film kijken of een boek lezen op de bank. Eigenlijk net zoals elke avond die we met zijn viertjes doorbrengen.

Heerlijk.

In de categorie “ik ben een nerd” de volgende mededeling: Ik heb thuis eindelijk weer internet! Sinds vorige week zat ik geduldig te wachten tot het lampje op mijn nieuwe Telfort-modem zou gaan branden. Vanochtend was het zover, en na wat ongeduldig instellen doet de hele boel het weer.

Dat betekent dat ik eindelijk een beetje vlug internet heb, én ik hoef niet meer gebruik te maken van het internet van de buurman. Of van wie het ook was. Ik had in mijn flatje precies genoeg ontvangst om een onbeveiligd draadloos netwerk op te pikken. Dat was allemaal niet zo snel en het levert natuurlijk ook risico’s op. Maargoed, eind goed al goed.

En nu ga ik weer downloaden!

Ik rook altijd buiten. Zo van “als ik dan toch moet roken, dan wel in de kou. Lekker puh mezelf!”. Mijn flat heeft een gezamelijk balkonnetje en meestal sta ik daar te paffen.

Vorige week stond ik nogal raar te kijken toen daar een kattenkooitje stond. Je weet wel, zo’n dierenarts-ding. Met daarin, tot mijn grote verbazing, een slaperige en nogal rillerige fret. Het was dan ook nogal koud buiten. Omdat het arme beest nogal stonk ben ik maar beneden gaan staan (ja roken stinkt nog meer!) en ik ben het hele geval vergeten.

Vanochtend stond het kooitje er weer. Met tot mijn verbazing, twee fretten! Allebei rillerig, allebei slaperig. Maar wie oh wie in mijn flat zou in godsnaam twee fretten willen houden, en ze vervolgens ‘s nachts op het balkonnetje dumpen?

Vraag twee: wat moet ik er in godsnaam mee? Ik vind het eigenlijk wel zielig.

Dankzij de noeste arbeid van mij, Suus en haar vader ligt er sinds gisteren een prachtige laminaatvloer in mijn nieuwe flatje:

Credits gaan uiteraard ook naar Steph en RJ, die met vereende krachten al die pakken laminaat drie trappen op sjouwden. Dank!

Mijn browser vult het zelfs voor me aan want jawel, ik ga alweer verhuizen.

Na de koude kille flat in het verre Arnhem-Zuid ga ik een dezer dagen (als de Volkshuisvesting alles rond heeft gemaakt) verhuizen naar een zelfstandig appartement in het gezellige Arnhem-Noord. 200 meter van het centrum, dichtbij school en dichtbij ouders. Kortom: ideaal. Bovendien is het een relatief modern gebouw (een jaar of 20, 30 oud) en dus een stuk warmer dan mijn huidige flat. En de huur is lager, en de voorzieningen moderner. En bovendien loont het om een kledder verf op de muren te smeren. Immers, dit pand staat er nog wel even!

Alleen maar voordelen dus! En nu verhuizen dus, en dat is nogal wat geregel. Ik heb geen plek voor de helft van mijn meubelen, er moet een nieuwe koelkast in, een nieuw bed en nieuwe vloerbedekking. Ik moet internet verhuizen, de telefoonlijn verhuizen en ga zo maar door. En het leukste is is dat ik er net achter kwam dat ik al deze tijd niet heb betaald voor mijn water. Gelijk de eerste dag dat ik op mijn huidige flat woonde kreeg ik een stevige rekening van het Waterschap Rivierenland. “Oh” dacht ik, “dat gaat weer wel vanzelf!“. Vrolijk betaalde ik en vergat helemaal dat er ook zoiets is als Vitens, die normaal gesproken centjes int voor het gebruik van de kraan. Ik zie wel een rekening verschijnen dus.

Meer nieuws; ik ga binnenkort misschien over naar burningCat, de geniale software van Knut en rickmans. Ik heb ze laatst flink afgezeken tijdens een lokale installatie van het hele pakket (om te testen) maar stiekem vind ik het prachtig spul. Er zitten nog genoeg bugs in en dus heb ik wat te zeuren; Serendipity is zo geweldig dat het haast niet beter kan. Ik ben benieuwd of het wat is!

En nog wat anders. Spam treft ook mijn weblog weer. Check maar eens dit plaatje. Het wordt automatisch geupdate. Zoals je kan zien heb ik hem vier dagen (op het moment van schrijven) geleden nog gereset. En nu al bijna 5000 spamberichten!

Uiteraard worden ze automatisch gefilterd, maar irritant is het wel!