Nou, niet echt. Ik goochel maar wat aan. Dit weekend had ik een stel vrienden over de vloer. In het hotel zou ik wel even vragen waar ze konden parkeren. Met mijn stein-Keulen Duits. Vriendelijk werd ik verbeterd. Heerlijk.

Je kent de grap vast wel van Herman Finkers. “Ik ken überhaupt maar één woord Duits”. Dat is mijn taalkennis in een notendop. Een gebrek aan naamvallen en een woordenschat van een kind van vier. Een Duits kind welteverstaan.

De afgelopen weken sprak ik voornamelijk Engels. Dat is net wat vertrouwder en daar kom ik mee weg. Engels kan ik wel. Een collega maakte daar een opmerking over. “Beter ga je gewoon Duits praten. Ons boeien de foutjes niet.“. Nou, ik twijfelde nog. “Als jij Engels blijft praten is het netto effect dat jij geen Duits leert, en wij beter Engels gaan praten.“. Daar had-ie wel een punt.

Ik ga deze week dus maar eens hard mijn best doen. Ik begon dit weekend al, in de kroeg. Tussen de dronken karaokezangers stond een vent in een “de wolf uit Roodkapje”-pak. Hij was met twee Roodkapjes de stad in. Lage decolletés en leuke rokjes. Niet vervelend om naar te kijken. Het pak moet erg warm zijn geweest. Maar eerst een anekdote.

Een paar jaar geleden stond ik met een stel vrienden in Frankrijk op de Tour de France te wachten. We wisten niet wanneer-ie voorbij zou komen. Ik zou dat wel eens even aan oom agent gaan vragen. Ik er heen, om in mijn steenkolen-Frans aan le Gendarme te vragen “a quelle heure c’est le tour de franse ce que passé que?”. Dat de beste man er wat van kon maken, verbaast me nog steeds.

Daar stond ik dan. De agent hield een monoloog van minstens vijf minuten. Ik knikte maar wat mee, gokkend op de toon van zijn stem en de twee woordjes die ik wèl verstond. Vervolgens terug naar mijn vrienden.

“Wat zei hij?”
- “Gééén idee!”

Zo gaat dat dus met mij en vreemde talen. Maar terug naar de wolf. Ik vroeg iets van “of het niet bloedje heet was in dat pak“. “Dat was het zeker” vertelde hij. Gisteren had-ie er ookal acht uur in rondgesjouwd. “Dan hebben de Roodkapjes het toch beter” was mijn droge opmerking terug. Niet dat-ie dat verstond. Maar hij begreep wat ik bedoelde. Wij lachen. Soms maakt het niks uit dat je elkaar niet verstaat.

Sinds vorige week donderdag woont mijn prachtige stalen ros hier in Düsseldorf. Erg fijn, het scheelt me hele einden lopen en ook de stad is dichterbij. Echt optimaal is het echter niet. Dat ligt niet aan mij. Ik kan na al die jaren zonder zijwieltjes erg goed fietsen. Het is alleen zo jammer dat de meeste mensen hier totaal niet gewend zijn aan fietsers.

Sowieso fietspaden. Meestal fiets je op de weg, maar op veel plaatsen zijn met dikke witte lijnen fietspaden aangegeven. Die lijnen zijn echter getrokken door een gemeentemedewerker met de motoriek van een kind van drie. Het slingert maar wat aan. Heen en weer over de stoep dus.

Niemand is er aan gewend dat er daadwerkelijk mensen tussen die lijnen door fietsen. Ze steken over, voor je neus, zonder te kijken. Worden ze boos als je hard belt en boos kijkt.

Gisteren, ook zoiets. Ik voelde me de koning te rijk. Lekker weer, ik had er de vaart in, en een fijn liedje op mijn koptelefoon. Ik roffel op mijn bovenbenen met het deuntje mee. Iedereen staarde me na.

De polizei agent die me honderd meter verderop van de weg plukte (gewoon, door zijn BMW station dwars over de stoep te gooien) legde uit waarom dat was. Je mag niet met losse handen fietsen. Nee, ook niet met één hand. Verboten. Dikke boete. Gelukkig wist ik hem er van te overtuigen dat ik dat niet wist. Mijn Niederlandische mondje slecht Duits hielp goed. Ik mocht doorfietsen. Maar, handjes aan het stuur!

Automobilisten weten ook niet zo goed wat ze met een fietser aanmoeten. Of ze geven je twee banen de ruimte bij het passeren, of ze passeren veiligheidshalve maar gewoon helemaal niet. Sukkelen ze in de tweede versnelling een beetje achter je aan. Ik verwachtte bijna dat me een bidon zou worden aangereikt.

Het fietstempo ligt ook niet heel hoog. Tien, vijftien kilometer per uur redden de meeste fietsers maar net. Als je dan met dertig (heuvel af, kom gauw) voorbij komt razen kijken ze alsof je zojuist hoogstpersoonlijk de lichtsnelheid hebt gebroken.

Fietsendiefstal is ook niet zo’n punt. De meeste fietsen staan wel vast hoor, maar dat lijkt een beetje symbolisch. Ik bedoel, wie maakt zijn fiets nou vast aan zo’n laag paaltje? Daar schuif je het slot zo vanaf. Als fietsen al goed aan een stevig hek zitten, is dat met een slot zo dik als waslijn. Daar kom ik met mijn nagelschaartje nog doorheen!

Vorig weekend sliep mijn fiets bij station Düsseldorf. Ik was niet heel bang dat hem zou overkomen. Ik heb er een slot op zitten dat in Nederland wordt gebruikt om kernafvalopslagplaatsen veilig te stellen, en de gietijzeren lantaarnpaal waar-ie aan vast zat gaat ook nergens heen. Daarbij, hij werd omringd door slechter beveiligde krotten. Die van mij is heul mooi, zeker vergeleken bij die krengen. Toen ik weer hier was, stond-ie er inderdaad nog.

Ik zal de flauwe fahrradgrapjes maar achterwege laten, al waagde ik wel een “ich habe es nicht gewusst” toen de agent over het fietsen met losse handen begon. Hij kon er nog om lachen ook.

Volgens mij is iedereen wel een beetje een gewoontedier. Je hebt elke dag hetzelfde ochtendritueel, je loopt dezelfde route naar school/huis/werk, en een vrije dag begin je altijd hetzelfde, door (al dan niet) uit te slapen.

Ik ben zeker een gewoontedier. Daar kwam ik gister weer achter. Stukje historie: Mijn ouders kochten jaren en jaren terug een nieuw koffiezetapparaat. Da’s niet heel spannend verder. Het was een zwarte, een Braun ofzo. Het ding ging jaren mee. Er brak weleens een plasticje af, maar mijn vader repareerde dat a la MacGyver met een beetje ducttape of een schroefje. Toen het apparaat echt stuk ging kwam er een nieuwe. Omdat dit model zo goed beviel, kochten ze gewoon precies dezelfde weer.

Toen ik op kamers ging (weer een aantal jaar later) moest ik ook een koffiezetapparaat hebben. Het was praktisch mijn eerste aanschaf. Ik dook de Blokker in en zie daar! Het apparaat dat ook bij mijn moeder in de keuken staat. Kostte drie tientjes, dus hoppetee, gekocht. Had ik precies hetzelfde apparaat als waar ik altijd al koffie uit dronk. Ik vond het heerlijk.

Een paar jaar (en een verhuizing) later kreeg ik het voor elkaar de kan te slopen. Die was van stevig glas, maar overleefde mijn lompe moves helaas niet. Op de website van Braun is het mogelijk een nieuwe kan te bestellen, maar die moet zowat twee keer de prijs van een nieuw apparaat kosten. Dat gingen we dus mooi niet doen. In plaats daarvan ging ik terug naar de Blokker, en ik kocht precies hetzelfde apparaat weer. Nou, dat is wel een beetje een gewoonte.

Slaan we weer een periode over. Hier in Düsseldorf zette ik nog old-skool koffie. De eerste drie weken ging dat prima. Pannetje water op het vuur, koffie in zo’n campingfilter, en voorzichtig gieten. Het ging niet altijd goed (koffieprut in je koffie) en het duurde heel lang. Maar ik sta vroeg op, dus ik heb er de tijd voor.

Gisteren had ik daar toch echt wel genoeg van. Ik was toevallig met mijn stagebegeleider in de Media Markt en ik dacht, “vanavond kom ik terug en koop ik een koffiezetapparaat”.

Welke denk je dat ik heb gekocht?

Precies diezelfde zwarte van Braun!

Niet alleen is het apparaat al minstens vijftien jaar ongewijzigd op de markt, ik ben zo’n gewoontedier dat ik de (destijds vast verschrikkelijk triviale) keuze van mijn ouders niet los kan laten, maar gewoon precies hetzelfde doe.

Eerlijk is eerlijk, het enige goede alternatief voor de Braun was een Jura van vierduizend euro. Want ja, zo goed vind ik de koffie uit mijn eigen, bekende apparaat ;-).

Inmiddels ben ik een beetje gesettled hier. Dat was de eerste dagen niet. Het was een beetje rommelig, een beetje viezig, en mijn flatje is duidelijk “geleefd”; alles is een beetje shabby. Maar ach. Het is tijdelijk dus ik overleef het wel.

De zaterdag dat ik hier kwam deed ik samen met mijn huisbaas een rondje. Even alle kamers af (wel twee!). Hier een lampje stuk, daar mist een dingetje, en er stond nog een oude bank op mijn balkon. Bovendien was mijn bed niet meer dan twee schuimmatrassen op een crappy bed. Nou is dat bed nog steeds crappy, maar hij beloofde in ieder geval wat matrashoezen. Nieuwe lampjes in de woonkamer, een salontafel, alles dat maar mistte, zou worden aangevuld of gerepareerd. Hoera!

Nou belde hij vorige week. Of ik thuis was. Dat was ik niet, immers, ik zit hier niet voor niets. Maar hij vroeg of hij binnen mocht komen. Ik zeg sure, doe je ding. Kom ik thuis, ligt er een mooie molton op mijn bed. Hoera!

De rest van de week, en afgelopen week, ben ik een paar keer thuis gekomen, en was er iemand in mijn woning geweest. Ik weet zeker dat er iemand was. Er lagen spullen anders, de bezem stond in de woonkamer (die staat normaal verstopt in een inbouwkast), en mijn geïmproviseerde waslijn hing ineens heel ergens anders. Of ik liep binnen, en mijn inmiddels droge overhemden hingen niet meer aan diezelfde waslijn, maar lagen op bed. Vreemd.

Het is altijd mijn huisbaas. Dat weet ik zeker. Immers, er mist niks (erg fijn), maar er is juist wat bij. Nieuwe lampjes. De ouwe bank op het balkon is weg. Een matrashoes over het àndere bed. Er liggen GAMMA-verpakkingen in de prullenbak en er (ja echt) is geveegd. Mijn flatje wordt stilletjes aan gepimpt.

Ik zal vandaag of morgen eens even foto’s uploaden. Eerst even de bierflesjes inleveren, en een beetje opruimen. Want dat is ook zoiets. Ik hou het hier best netjes. Ik vind het wel zo fijn om thuis te komen na een dag werken, dat het dan netjes is. Dus, altijd even de troep weg en dat ene bord dat ik vies maak, even afwassen. Er is een warme lunch op mijn werk, elke dag wat anders, voor het fenomenale bedrag van 2,20 euro. Die kost mij 2,80, want ik ben de enige idioot die er melk bij drinkt in plaats van cola (rare jongens, die Hollanders), en melk is duur. ‘s Avonds smeer ik boterhammen met jam en dan vind ik het wel weer goed. Dat kost niet heel veel afwas.

Maar wat ik zeggen wilde: elke keer als het hier een puinzooi is, komt mijn huisbaas stiekem over de vloer. Wat moet hij wel niet denken, zo’n vieze student in zijn mooie flat?

Of nou ja, in Düsseldorf…

Het is apart hoe groot sommige verschillen zijn, tussen Nederland en Duitsland, ondanks het feit dat het zo dichtbij is. Sterker nog, Düsseldorf ligt niet heel veel verder van Arnhem, dan Amsterdam er vandaan ligt. Je merkt echter meteen dat je in Duitsland bent. Nee, niet omdat iedereen Duits spreekt. Niet alleen daarom.

Is het voetgangerslicht rood? Dan wacht je. Iedereen wacht. Ook als de straat leeg is. Sta je daar. Verder is iedereen Herr [naam] of Frau [naam], zeker als je iemand noemt in een gesprek. Ik hoorde twee collega’s naar mij refereren als Herr Sander.

Uiteraard is het hier “jasje-dasje”. Ik heb mijn das meestal niet om (mijn begeleider heeft hem meestal niet om, dus hoef ik dat ook niet), maar bij vergaderingen en ontmoetingen is dat wel verplicht. Zeker als daar een meerdere bij is.

Duitsers (zonder ze gelijk allemaal over één kam te scheren) zijn wat netter en punctueler dan wij. Niemand waardeert het als je niet op een afspraak komt opdagen, en dat gebeurt hier ook absoluut niet. Maar als je een kop koffie hebt gepakt, wie loopt er direct naar de afwasmachine om zijn kopje weg te zetten?

Het is ook vrij normaal om andere mensen aan te spreken op hun fouten. Zeker in het openbaar. Ik zat in de tram, krijgt een vrouw tegenover mij op d’r kop van iemand omdat ze met haar voeten te ver in het gangpad zat. Die vrouw heeft vervolgens niet zoiets van “optiefen, ouwe graftak!” maar gaat keurig wat rechter zitten.

Verder? Ik ben redelijk gewend, en aan de slag hier. Ik moet zeggen dat de afgelopen dagen het tempo wat lager lag. Er is een netwerkbron waar ik bij moet, maar de rechten krijg ik maar niet. Hoeveel ik ook zeur bij de helpdesk, het duurt maar en duurt maar. Dat is vervelend, want het houdt een keer op met wat ik kan doen, zonder bij de relevante documenten te kunnen.

In mijn nieuwe stekkie is alles wel ingericht en neergezet. Dit weekend ging ik weer met twee volle sporttassen naar Dusseldorf voor de laatste spullen: kleren, kabeltjes, wat boeken. Het is bijna echt een huisje nu.

De internationale treinen zijn dan wel weer dramatisch. Men wacht niet op elkaar, treinen sluiten sowieso slecht aan en het duurt maar en het duurt maar. Veolia is wat dat betreft nog het meest verschrikkelijk. Die rijden rustig weg, ook als ze een man of veertig het perron zien oprennen om de trein te halen. Zelfs de ICE is niet perfect. Ik had deze zondag een rit met de ICE geboekt dus ik zou zonder overstappen kunnen gaan. Jammer genoeg moest ik bij Oberhausen een andere trein in; er was ergens panne dus werden we eruit geknikkert zodat onze trein als reserve ingezet kon worden. Gedoe, gedoe.

Nu, back to work!