De laatste keer dat ik écht klaagde op mijn weblog is toch alweer een tijdje terug. Natuurlijk, ik piep weleens over fietsen, Duitsers, werk en de uni, maar dat tèlt toch niet helemaal. Het zijn van die first world problems, het heerlijke verschijnsel dat het beste valt te beschrijven als “problemen van verwende Westerlingen”. Of het volgende ook als een “first world problem” gezien kan worden weet ik niet, maar het moet me toch even van het hart.

De afkorting SOPA komt je misschien wel bekend voor. De Stop Online Privacy Act is een poging van Amerikaanse mediabedrijven om software- en muziekpiraterij tegen te gaan. Het grootste kritiekpunt is het wegsnijden van de rechterlijke macht uit het proces: een wijzend vingertje is onder deze wet is genoeg om websites compleet plat te leggen en te laten verdwijnen uit zoekmachines.

Dat heeft niet alleen invloed op het voor velen zo bekende concept van “freedom of speech”, het is je reinste internetcensuur. Tim Cuijk, de baas van Brein, lijkt me iemand die maar wat blij zou zijn als een dergelijke wet er ook in ons landje zou komen. Niks trias politica. Bovendien zijn de maatregelen uiterst zinloos. Behalve de (makkelijk) te omzeilen technische maatregelen (dankzij de open natuur van het internet) is de wanhopige poging van de entertainmentindustrie om hun verlopen verdienmodel in de lucht te houden gedoemd te mislukken. Net als destijds de video, het cassettebandje en de grammofoonplaat hoeft het internet echt geen einde te betekenen voor geld verdienen met media. De opbrengsten van de film Avatar bijvoorbeeld brachten genoeg geld in het laatje om Harry Potter 7.1 én 7.2 meer dan vier keer te filmen. Ondanks het feit dat die films flink gedownload werden, bleef er nog een aardig zakcentje over. Daarnaast kennen we de Amazon, Apple en Google markten, waar je voor een kleine bijdrage muziek kan aanschaffen. Dan is daar ook nog Spotify, waar je zelfs gratis naar al je lieverlingsmuziek kan luisteren.

Die censuur is niet mijn probleem met SOPA. Maddox zegt het beter dan ik. Het slacktivism stuit me ook tegen de borst: kom, we tekenen een petitie en trekken onze website plat, dat zal helpen! Verder doen we niks. Eerlijk is eerlijk, de publieke opinie rondom SOPA is veranderd, ten goede, maar gaan we elk jaar websites platgooien en volksvertegenwoordigers bellen? Nu over twee jaar zijn er nog drie pogingen gedaan om een wet (zoals) SOPA door te drukken, en tegen die tijd is iedereen het protesteren wel moe. Je kan maar zoveel internetpetities tekenen voordat zelfs dat (ultiem luie) gebaar je teveel wordt.

Erger vind ik de hypocrisie van partijen die zich tegen SOPA hebben uitgesproken. Het is censuur! Het internet is vrij! Zelfs Sergey Brin, een van de oprichters van Google, vergeleek SOPA met de internetcensuur van China. Gek toch, terwijl Google in China actief meewerkt aan de censuur die de overheid toepast op hun staatsburgers. Niet alleen in China zijn ze actief. Google News trok een heel rijtje sites uit hun zoek-index nadat ze materiaal gelekt via Wikileaks op hun website plaatsten. Later kostte één van de betreffende sites dat ook hun YouTube kanaal, ondanks het feit dat het materiaal elders ook gewoon op YouTube stond.

Met als beste argument “for the children” blokkeert Apple routinematig pornografische applicaties uit haar App Store. Het Duitse blad Stern kreeg haar applicatie niet door de censuur heen, het zou toch ietsje te sexy zijn. Gek toch, want het blad kent geen leeftijdsgrens. Een applicatie met kritische cartoons kwam pas door de censuur heen toen de tekenaar een Pullitzer won. Maar ook de Dalai Lama applicatie haalde de virtuele schappen nooit, op verzoek van de Chinese overheid. Een Palestijnse applicatie mocht niet van de Israëlische overheid, en werd derhalve geblokkeerd. Elke dag honoreert Google takedown verzoeken van de Amerikaanse overheid vanwege filmpjes die kritisch zijn over de overheid. Het zijn niet alleen muziekvideo’s die geblokkeerd worden.

Het Amerikaanse Department of Homeland Security haalt nu al sites van het internet als ze te kritisch zijn. Kijk maar naar MegaUpload. Die is sinds een dag of wat verdwenen vanwege “piraterij”. Wanneer de duizenden betalende klanten weer bij hun documenten kunnen is nog maar de vraag. Die zijn inmiddels in handen van de overheid. Fijn! VeriSign, die onder andere grote DNS servers draait, heeft in het verleden sites van het web gehaald zonder dat daar een rechter bij kwam kijken.

Terwijl het kantoor van de Amerikaanse president zich uitspreekt tegen SOPA, Google een mooie gecensureerde website laat zien en vele sites en organisaties hun websites uit protest uit de lucht halen, zijn dergelijke censuurpraktijken al jaren aan de gang. Facebook blokkeert links naar The Pirate Bay, omdat het “unsafe” zou zijn. Een link naar Astalavista kan dan weer wel, en die site staat pas echt vol porno en spyware. Google maakt je zoektermen niet eens af, als je muziek wilt downloaden. VISA en MasterCard blokkeerden het betaalverkeer van Wikileaks, terwijl de organisatie nergens om was veroordeeld, laat staan dat er een aanklacht was. Digg kreeg een takedown notice (en ging er in mee) toen slimme jongens de code plaatsen waarmee je DVD’s kan ontcijferen.

Waarom zijn we zo kritisch op overheidscensuur (hier in Nederland: via Brein) terwijl grote bedrijven diezelfde praktijken al jaren toepassen zonder dat er een haan naar kraait?

Addendum: Toen ik dit schreef waren zowel SOPA als PIPA nog niet afgeschoten. Inmiddels is dat wel zo. Echter, ik vermoed dat ze onder een andere naam binnenkort terug komen.

Ik heb geen TV. Al jaren niet meer. Heerlijk. Je mist er echt niks aan. Films kan je downloaden, leuke series kijk je via Uitzending Gemist (of die download je ook) en het nieuws pik je via internet mee. Sneller en nog relevanter ook.

Af en toe levert dat grappige situaties op. Ik zat laatst ergens TV mee te kijken, en er kwam een briljante reclame voorbij. Ik lag in een scheur! De andere keken me wat meewarig aan. “Die is al weken op TV hoor.“. Tja, wist ik veel.

Vroeger, als wij thuis TV keken, ging tijdens de reclames het geluid uit. Een verademing. Vooral omdat het geluid tijdens reclames veel harder lijkt. Dat is overigens niet zo, dankzij wat trucjes lijkt het geluid uit je speakers te brullen. Maargoed, geluid uit dus. Dat zie ik tegenwoordig niemand doen. Elke keer als ik een keertje met mensen mee-zap, blijft die herrie doorlopen. Vaak blijven ze nog kijken ook. Bij ons ging het geluid uit, er ging er eens ééntje naar de WC en ondertussen babbelden we wat of bladerden we door de TV-gids. Dat zie je echt nergens meer. Het is net als stroopsoldaatjes, of in je blootje in het opblaaszwembad in de achtertuin. Relikwieën uit mijn jeugd.

Ik gok dat zo’n 90% van mijn lieve lezers TV kijkt. Ik kan ze dus niet al te hard affakkelen. Ik bedoel, een beetje ranten is leuk, maar als je zelf het slachtoffer bent? Mwoah. Ik zal dus maar niet doorgaan. Duidelijk mag zijn, dat ik er niet bij kan met mijn hoofd. Negentig procent van de reclames is nog ontzettend slecht ook. Wie wil dáár nou vrijwillig naar luisteren? Kijken is al erg genoeg.

Doe jezelf nou eens een plezier. Flikker dan niet die TV het raam uit (daar was-ie toch al veel te duur voor), maar zet het geluid eens wat vaker uit. Negeer het gewauwel van de gebotoxte reclame-hoofden eens. Pak een boek, check je email, strek je benen of ga eens lekker anders zitten.

Wedden dat TV kijken dan toch nog iets ontspannends wordt?

De laatste dagen heb ik vrij regelmatig met T-Mobile aan de lijn gehangen. Niks bijzonders. Nieuwe telefoon (want mijn huidige is echt aan het overlijden), een vergeten betaling (hunnerzijds ;) ), dat soort dingen. Als je goed luistert, of wel vaker met de klanten’service’ van een bedrijf aan de lijn hangt weet je dus precies wat er gaat komen.

T-Mobile: Goedemiddag.
Ik: Goedemiddag, met Sander, ik wil graag (insert vraag).
T-Mobile: Ok, wat is uw mobiele nummer?

Daar begint het al. Mijn mobiele nummer? Ik bel ze nota bene mobiel. Met een nummer van T-Mobile. Mijn telefoon, nog gezegend door De Heer zelve in Jerusalem, kan al het ene nummer van het andere onderscheiden. T-Mobile heeft blijkbaar Chinese kindertjes in hun telefooncentrale zitten en tja, die kunnen geen Arabische cijfers lezen.

T-Mobile: Ter controle, wat is geboortedatum, postcode en huisnummer?
Ik: (Lepel ze allemaal op)
T-Mobile: Meneer Sander dus?
Ik: De enige echte.
T-Mobile: Dan zal ik me ook even voorstellen. Ik ben (bla die bla) en ik sta tot uw dienst.

Dat guitige ‘dan zal ik me even voorstellen‘ hoor je ze allemaal zeggen. Allemaal. Daarna komt nog iets van ‘en ik ben hier voor u‘, of ‘ik sta tot uw dienst‘, of iets anders onzinnigs. Leuk verzonnen door de marketingboys, maar het wordt een beetje afgezaagd.

Plus, ze noemen allemaal hun naam, maar je verstaat ze nooit. Of ze heten Fatima Dachdievaroempadieblageenidee, of ze heten Henk de Vries en er werken zeventien Henken de Vries bij T-Mobile als je er naar vraagt omdat die jongen je toen-en-toen geholpen had. Of natuurlijk de gouwe ouwe ‘die werkt hier niet meer‘. ‘Ja‘ zeg je dan, ‘en ik weet waarom‘. Lachen gieren brullen natuurlijk aan de andere kant van de lijn maar je schiet er niks mee op :’).

Daarna gaat het gesprek gewoon, nou ja, goed. Je ouwehoert wat, je kletst over waar je dan ook voor belt en vooral, je doet zo vrolijk mogelijk. Anders krijg je niks gedaan. Ze krijgen de hele dag zeikende mensen aan de lijn. Vandaag had ik trouwens dit pareltje:

T-Mobile: Hey, ik zie dat u een T-Mobile emailadres heeft.
Ik: Ehm?
T-Mobile: tmobile apestaartje N D E R punt be. Wat leuk, werkt u ook bij T-Mobile?”
Ik: Eh, nee.

Echt te briljant voor woorden. Achteraf bedacht ik me natuurlijk dat ik “Ja” had moeten antwoorden of “Shit je hebt me door” ofzo. Maar ik was niet zo scherp. Na de tweede opmerking van dat meisje was ik zo hard mijn lach aan het inhouden dat ik mijn koffie liet vallen.

Het gesprek afsluiten gaat alsvolgt.

T-Mobile: Bent nu zo naar wens geholpen?
Ik: Yep
T-Mobile: Heeft u nog andere vragen?
Ik: Nope.
T-Mobile: Dan wil ik u graag een fijne dag wensen en bedanken voor het bellen.
Ik: Ok, ajeto!

Een gewoon Hollands “Doei!” “Ja doei!” kan er niet eens meer af. Waar moet het heen ;(.

Je kijkt een film. Op ongeveer twee derde van de film is alles koek en ei. De bad guy is verslagen, de jongen heeft het meisje (of andersom) en de weeskinderen zijn gered uit de brandende schoolbus. Zet de aftiteling maar klaar.

Maar neen! Plots blijkt dat de weeskinderen van de regen in de drup belandden. Een oud probleem duikt de kop weer op _{de bad guy leeft nog! Wat een verrassing!}, of de jongen en het meisje krijgen ruzie over iets compleet debiels (dat ook nog eens totaal uit de lucht komt vallen). Wat het ook is, het probleem is Onoverkoombaar.

Het laatste stuk van de film wordt gevuld met het laten zien dat het probleem toch nog opgelost kan worden dankzij de vereende krachten van de goodguys, of met behulp van de beste vrienden van de hoofdpersoon, die toch nog het meisje weet te scoren. En dan, na een half uur tenenkrommend film kijken, dan toch eindelijk de goede afloop en de aftiteling.

Hollywood, kan dat nou niet eens anders?

“Vroeger jongen, deden wij het zonder al die moderne mobieltjes enzo. Toen belden we elkander nog gewoon.”

Aldus elke willekeurige senior die ik spreek over telefoons, internet op je mobiel, en wat dies meer zij. Ze vinden het doorgaans niks. Maar het is wel verdomd handig. Zo ondervond ik gisteren, in ieder geval.

Tot vorig jaar een keer had ik een behoorlijk hippe telefoon. Interweb erop, emailen, alles kon. Dat ding ging stuk en nu leen ik de oude van Sjoerd, die Walter daarvoor had, totdat er weer iets tofs uit komt. Bijvoorbeeld de nieuwe iPhone, die waarschijnlijk begin volgende maand wordt aangekondigd.

Dat ouwe ding is niet zo handig. Twitter gaat maar net, Facebook is regelmatig teveel gevraagd en elke keer als ik de webbrowser afsluit, moet ik overal opnieuw inloggen. En ik heb een heel lang wachtwoord, dus dat is erg vervelend. Het weerhoudt me er niet van om te internetten, maar liever niet. Dat kan problemen geven.

Gisteren kwam Peter terug van Curacao. Samen met Kenneth zou ik hem gaan ophalen. ‘s Ochtends checkte ik nog even Facebook en jawel, hij was ingecheckt. Dus ik er heen.

Daar aangekomen zei het bord: “Expected at 22:00″. Het was tien over half elf in de morgen. Ik dacht nog, “mmm, is dat de lokale tijd?“. Dan maar Kenneth sms’en. Die belde verschrikt op: “Ben je er dan? Hij heeft zeven uur vertraging!“.

Kortom, ik kon weer terug. Twee en een half uur in de trein voor niks. Nou ja, niet helemaal voor niks, want ik heb Starbucks koffie gescoord en mijn huiswerk gemaakt. Ik had wiskundesommetjes en die zien er altijd erg ingewikkeld uit. Ik zat in een stiltecoupé, en een meisje tegenover mij begon te bellen. Ze belde niet van “hoe is het nu met oma na de hartaanval en dat tragische ongeval met die zebra?“. Ze belde een vriendin en begon met “wat ben je nu aan het doen?“. Kortom, een gesprek over niks.

Ik zeg tegen haar “Weet je waar je bent?“. “Hoezo?“. “Je zit net als ik in een stiltecoupé, en ik ben hier niet voor niets gaan zitten.“. Ik wijs op mijn sommetjes. Ze trokken al de aandacht van de andere passagiers, dus die had ik in ieder geval op mijn hand. “Als je zo nodig moet bellen, doe dat lekker ergens anders.“. Boos hangt ze op, en gaat ze weg. Vriendelijke knikjes komen mijn kant op. Punten voor mij, weer een goede daad gedaan.

Toch voel ik me wel een beetje sociaal gehandicapt na deze episode. Thuis aangekomen blijkt Peter vrolijk (of nou ja, vrolijk) te hebben doorgegeven dat het nog wel ff kon duren voor-ie aankwam. De meewarige twitter-berichten vlogen me dan ook om de oren. “Ach, ja dat had ik gelezen. Ben je toch gegaan? :’)”.

Gelukkig had ik Starbucks koffie om mijn verdriet weg te drinken.

Ik kan nu bijna spreken over ‘vroeger’. Die goeie ouwe tijd op de HAN, waar we leerden programmeren in een keur van programmeertalen, van C# tot Java tot… ehm.. Nou ja. Die twee. Mijn punt is, programmeren was toen simpel. Je hebt een simpel taakje dat volbracht moet worden. Je punt uit één informatiebron, zoals een database, en je levert je gegevens af op een ander punt. Uiteraard werd het weleens ingewikkelder, maar echt heel moeilijk was het nooit.

Nu bij mijn afstudeerbedrijf werk ik aan een product dat werkelijk zo gigantisch ingewikkeld is dat niemand alle ins-en-outs kent. Ja, globaal misschien, maar helemaal de diepte in? Het houdt een keer op, en ik heb gemerkt dat het bij dit soort programma’s ook bijna niet meer mogelijk is om alles te weten. Ik heb mijn best gedaan, maar ik weet ook nog steeds niet alles. Zo complex is het.

Bij de overheid komt dat wel vaker voor. Een bepaald probleem is zo gigantisch ingewikkeld dat het niet anders kan dat het ook een gigantisch programma nodig heeft. Neem nou ‘Studielink’. Dat is een website waarop je je inschrijvingen aan universiteiten, hogescholen en andere opleidingen kan regelen, alsmede de betaling van het collegegeld en meer van die handige zaken.

Nu ik iets meer weet van de ontwikkeling van zulke grote en omvangrijke applicaties weet ik dat dat niet makkelijk is. Er moet nagedacht worden over de flow van zulke grote stromen, dat het onmogelijk is om dat niet abstract te doen. Volg je me nog? Wat ik maar zeggen wil, er komt een moment dat je iets moet zeggen als “en nu moet het programma de aanvraag indienen”, of “en nu krijgt de student een brief thuis”. Als je dat niet doet, lukt het je nooit om zoiets helemaal af te krijgen.

Dat is ook logisch ook. Als je een feestje organiseert besluit je zoiets als “we kopen meuk, we nodigen mensen uit, en dan wordt het gezellig”. Wat die meuk precies is, wie die mensen zijn en hoe je het dan gezellig krijgt zijn dingen waar je dan nog niet mee bezig bent. Dat komt later wel, in de Albert Heijn.

Maar dat Studielink hè? Dat is dus echt een schoolvoorbeeld van hoe het niet moet. De logica van die website is alleen te snappen als je de database erbij houdt. De mailtjes zijn onbegrijpelijke, kafkaësk aandoende broddelwerkjes, geschreven door mensen met het taalgevoel van zeekomkommers. De website zelf is gebouwd als een ouwe SUV. Log, traag, en vol met nutteloze mogelijkheden waar je alleen in de jungle van Cambodja iets aan hebt. Zo is Studielink er ook in het Engels, wat op zich nuttig is, maar tegelijkertijd is de website totaal niet in staat om te onthouden wat jouw voorkeur is qua taal. Het gevolg is dat de helft van de pagina’s willekeurig naar Engels en weer terug naar Nederlands springen.

Zo zou ik nog wel een pagina of vier vol kunnen kletsen over het monster van Studielink. Ik zal dat maar overlaten aan enthousiastere bloggers. Ik zal afsluiten met weer een tenenkrommend voorbeeld van Studielink-logica. Na vier jaar studeren, en drie succesvolle inschrijvingen bij de HAN en de Radboud universiteit kreeg ik laatst een brief met een code. Of ik, als nieuwe student (hoe verzin je het!), mijn adresgegevens zou willen valideren. Ik denk dat ik voor de grap het adres van Zweinstein opgeef. Ik denk niet dat ze het door gaan hebben.

Nu ik deze post over het openbaar vervoer in Nederland aan het typen ben, schieten me twee dingen te binnen.

Ten eerste dat wij hier in Nederland maar gelukkig moeten zijn met alle voorzieningen die we hebben. Ik noem een zorgverzekering, vers stromend water en openbaar vervoer. Zelfs in landen als de Verenigde Staten is goed openbaar vervoer niet vanzelfsprekend. Vraag maar aan RJ.

Het tweede is dat dit zeurblogje (want je weet vast al wat er gaat komen) een beetje een herhaling is. Immers, elke keer als ik stage ga lopen ergens in dit land moet ik met het OV. Elke keer valt er wel wat te mekkeren. It makes you think.

Bij deze dus mijn klaagstukje over het OV. De busreis naar Apeldoorn is lang, altijd vertraging, ik mis altijd mijn aansluiting, yak yak yak. Voor een reis waarvan 9292 zegt dat ie 54 minuten duurt ben ik ruim anderhalf uur onderweg. Dat is nogal vervelend.

Overigens, over 9292 gesproken, wat voor een oneindige prutsers zijn dat. Diezelfde gasten die bandbreedte gingen besparen met een zwart-witte website (ja, echt!) en vervolgens hun site volpleurden met advertenties. Nou die gasten hebben de meest klantonvriendelijke mobiele site aller tijden geproduceerd. Mên mên mên wat een gedrocht is dàt zeg! Je kan nog beter met postduiven de weg gaan vragen aan een Zuid-Afrikaan met een kaart van Oeganda. Zelfs dat is sneller dan een routebeschrijving van 9292ov.nl. En het was nog niet zo erg geweest, als die site zulke ongelofelijk oenige suggesties gaf. Ik type in: “john f kennedylaan“. De website suggereert: “Bedoelde u ‘john f kennedylaan’?“. Ja! Dat bedoel ik! :(

Tijd voor een diepe zucht. Gauw maar weer aan het werk. Ik heb genoeg te doen om het gestress van het OV even te kunnen vergeten ;).