Om de haverklap is het weer zover. Een nieuwe film is uit. De bioscopen hebben het er maar druk mee. Dan BREIN. Met budgetten die immer de pan uitrijzen is het moeilijk overtuigen dat de filmindustrie het zo zwaar heeft. Een budget van tweehonderdvijftig miljoen dollar voor een slappe actiefilm, en beweren dat piraterij de filmindustrie om zeep helpt. Dan ben je een regelrechte leugenaar, of niet goed bij je hoofd.

Waar de filmindustrie op lijkt te bezuinigen zijn scriptschrijvers. Die moeten al knokken om hun centen, getuige de protesten een tijdje terug, maar ze zijn er niet op vooruit gegaan. Het ene vervolg na het andere wordt uitgebracht. Deel twee èn deel drie inderdaad; ik weet wat ik schrijf.

Die vervolgdelen zijn doorgaans een slappe herkauw van het eerste deel. Daar de fantastische Spinnenman (vroegâh werd alles vertaald) in deel één de vijand verslaat èn een wijze levensles leert hoop je dat een vervolg uitblijft. Het verhaal is af, met een mooi staartje om zelf over door te fantaseren. Maar neen; in deel twee komt een nieuwe slechterik kijken en ontdekt Peter Parker nog maar eens een keertje een brave maar slaperige kijk op de wereld. Een bekende variant hier op is “trauma verwerken”. Op magische wijze krijgt de zelfmoord van die-of-die “een plekje”, puur en alleen omdat Boris Boef achter de tralies zit. Zelfs de Vleermuisman ontsnapt hier niet aan. Het gaat er in Gotham City alleen wat bombastischer aan toe.

Dat men zulke vervolgen uitbrengt is niet vreemd. Er kunnen bakken met geld mee verdiend worden en niemand zou zoiets afslaan. Ook The Matrix was hier een slachtoffer van. Deel twee en deel drie kwamen tot een onvermijdelijk einde; de lat om te ontsnappen uit de “matrix” werd in deel 1 te hoog gelegd. Een geïmproviseerde supervijand en dito “vrede” konden niet voorkomen dat ik een beetje treurig uit de bioscoop stapte.

Toch hoopte ik op verbetering. Immers, het is een keer “op” toch? Marvel pakt het al slimmer aan door een soort canon te schrijven over de superhelden van Stan Lee. Losstaand, maar toch verbonden. Ik durf het niet te Googlen, maar zolang ik niet weet dat The Avengers 2 er aan komt ben ik hoopvol over deze onderneming.

Dat hoopvolle is er verder wel een beetje vanaf. Ik hoef maar één filmtitel te noemen: Titanic. Kijk, een remake is één ding. Een nieuwe kijk op een goede film kan helemaal geen kwaad; ik heb me best vermaakt met Ocean’s 11 (de remake). Hoewel de nieuwe “The Italian Job” qua beeld een dertien-in-een-dozijn rolprent was, ging het verhaal verder dan de gebruikelijke “pief paf poef”.

Maar dan Titanic! Schaamteloos dezelfde film. Om ons af te leiden van het feit dat we (a) al weten hoe het afloopt en (b) dat we nog een keer grof geld neerleggen voor exact dezelfde beelden, zien we regisseurs, producers en recencisten elkaar om het hardste nakwijlen over de 3D effecten waarmee de film is opgepoetst. Zelfs astronoom Neil deGrasse Tyson liet zich voor het PR karretje van regisseur James Cameron spannen. Eindeloos vertelde hij over de verkeerde sterrenlucht in het platte origineel, terwijl Cameron met dezelfde anekdote nog eens bewees wat een pietje precies hij wel niet is. Dat is hij ook; hij weet dondersgoed hoeveel geld deze herhaling hem op gaat leveren.

Ook Disney bracht dezelfde koddige leeuw nu eens in drie dimensies terug op het witte doek. Ondertussen is er niemand die durft te zeggen dat alleen onze kindernostalgie de film populair houdt. Slimme PR van Disney, dat dan weer wel.

Eigenlijk vind ik dat hier een ontzettend dieptepunt is bereikt. Bioscopen hebben het moeilijk. Goh, zou het? Ze zijn het slachtoffer van een industrie die nu letterlijk niet meer in staat is om een nieuw verhaal te verzinnen. Binnenkort komt vast de 3D versie van Bridget Jones’s Diary op het grote scherm.

Nieuw is het allemaal niet. George Lucas gaf zijn oude Star Wars films een digitale optater (met Hayden Christensen als grijnzende pedofiel in nummer zes) en Spielberg had het lef om E.T. net zolang onder een puriteins filter te leggen tot zelfs de pistolen in walkie-talkies veranderden.

Ondanks alles hoop ik toch dat de heren in Hollywood ooit tot inkeer komen en beginnen met het maken van goede, originele en éénmalige films. Ik ben geduldig: er worden nog veel films gemaakt die wèl de moeite waard zijn. Ga maar eens in het filmhuis kijken.

Ik hoop dat ze het laten om dáár remakes van te maken. Ik zie het al voor me: “Intouchables”, met Al Pacino, Will Smith en een feel-good einde dat de hoofdrolspeler toch weer kan lopen. Ieks!

Er is een boel non-nieuws op de radio. Een paar weken geleden nog (tijdens de nu mislukte Catshuisoverleggen) ging het twintig minuten lang over de fiets van Rutte. Twintig minuten! Wat was er namelijk gebeurd? Een bode had het ding buiten gezet: Rutte gaat weg! Er gebeurt iets! Paniek!

Na veel heen en terug met de studio in Hilversum bleek dat Rutte nooit ter plekke was. Hij geeft donderdag les op een ROC en stond met een krijtje in zijn hand uit te leggen hoe makkelijk journalisten voor het lapje te houden zijn. Waarvan akte.

Wat me irriteert is nieuws over het weer. Niet het weer zelf. Dat is wel handig. Maar het nieuws er over, ongelofelijk. Het kan vriezen of dooien, simpel toch? Neen: wat er ook aan de hand is, het “weerbeeld” is raar voor de tijd van het jaar.

In de lente is het te warm. Of te koud. In de winter idem dito. Zomers zijn te nat of te droog, en de herfst heeft ook wel wat te piepen. Af en toe neemt dat extreme vormen aan. Dat heet dan Elfstedenkoorts, en is óók nieuws!

Per definitie is de natuur bij dergelijk nieuws “in de war”. Vogels leggen hun eieren niet meer in mei, krokussen komen verbaasd op terwijl de kerstverlichting nog hangt, dat soort dingen. Elke keer is het weer nieuws. Groot nieuws zelfs. Zelfs de NOS opent hun radiojournaal er mee, en dat verwacht je niet van zo’n instituut.

Je zou denken dat de natuur er inmiddels wel aan gewend is dat de ene winter wat warmer is dan de andere, of dat het weleens véél regent in de lente. Bovendien hoop je ook dat wij, de Mensch, nu wel weten dat het weer moeilijk te voorspellen is. Maar dat is niet zo. Elke drie maanden staan de kranten er weer bol van. Warme zomer! Extra koude winter! Spannend! En dan de natuur, die arme natuur! Snel overschakelen naar twee verbaasde duiven die beteuterd naar hun nestje eieren kijken. Premature ejaculatie in het dierenrijk. Daar kan Midas Dekkers vast nog wel een leuke column over schrijven.

Om het interessant te houden moeten we eigenlijk terug naar de human interest. Trek een mooi meisje een kek zomerjurkje aan, en zet haar op een schaatsbaan. Vertel me dan dat het deze winter wel erg warm is, “gemiddeld”. Daar zou ik naar kijken. Want vroegbloeiende narcissen, die heb ik ondertussen wel gezien.

De laatste keer dat ik écht klaagde op mijn weblog is toch alweer een tijdje terug. Natuurlijk, ik piep weleens over fietsen, Duitsers, werk en de uni, maar dat tèlt toch niet helemaal. Het zijn van die first world problems, het heerlijke verschijnsel dat het beste valt te beschrijven als “problemen van verwende Westerlingen”. Of het volgende ook als een “first world problem” gezien kan worden weet ik niet, maar het moet me toch even van het hart.

De afkorting SOPA komt je misschien wel bekend voor. De Stop Online Privacy Act is een poging van Amerikaanse mediabedrijven om software- en muziekpiraterij tegen te gaan. Het grootste kritiekpunt is het wegsnijden van de rechterlijke macht uit het proces: een wijzend vingertje is onder deze wet is genoeg om websites compleet plat te leggen en te laten verdwijnen uit zoekmachines.

Dat heeft niet alleen invloed op het voor velen zo bekende concept van “freedom of speech”, het is je reinste internetcensuur. Tim Cuijk, de baas van Brein, lijkt me iemand die maar wat blij zou zijn als een dergelijke wet er ook in ons landje zou komen. Niks trias politica. Bovendien zijn de maatregelen uiterst zinloos. Behalve de (makkelijk) te omzeilen technische maatregelen (dankzij de open natuur van het internet) is de wanhopige poging van de entertainmentindustrie om hun verlopen verdienmodel in de lucht te houden gedoemd te mislukken. Net als destijds de video, het cassettebandje en de grammofoonplaat hoeft het internet echt geen einde te betekenen voor geld verdienen met media. De opbrengsten van de film Avatar bijvoorbeeld brachten genoeg geld in het laatje om Harry Potter 7.1 én 7.2 meer dan vier keer te filmen. Ondanks het feit dat die films flink gedownload werden, bleef er nog een aardig zakcentje over. Daarnaast kennen we de Amazon, Apple en Google markten, waar je voor een kleine bijdrage muziek kan aanschaffen. Dan is daar ook nog Spotify, waar je zelfs gratis naar al je lieverlingsmuziek kan luisteren.

Die censuur is niet mijn probleem met SOPA. Maddox zegt het beter dan ik. Het slacktivism stuit me ook tegen de borst: kom, we tekenen een petitie en trekken onze website plat, dat zal helpen! Verder doen we niks. Eerlijk is eerlijk, de publieke opinie rondom SOPA is veranderd, ten goede, maar gaan we elk jaar websites platgooien en volksvertegenwoordigers bellen? Nu over twee jaar zijn er nog drie pogingen gedaan om een wet (zoals) SOPA door te drukken, en tegen die tijd is iedereen het protesteren wel moe. Je kan maar zoveel internetpetities tekenen voordat zelfs dat (ultiem luie) gebaar je teveel wordt.

Erger vind ik de hypocrisie van partijen die zich tegen SOPA hebben uitgesproken. Het is censuur! Het internet is vrij! Zelfs Sergey Brin, een van de oprichters van Google, vergeleek SOPA met de internetcensuur van China. Gek toch, terwijl Google in China actief meewerkt aan de censuur die de overheid toepast op hun staatsburgers. Niet alleen in China zijn ze actief. Google News trok een heel rijtje sites uit hun zoek-index nadat ze materiaal gelekt via Wikileaks op hun website plaatsten. Later kostte één van de betreffende sites dat ook hun YouTube kanaal, ondanks het feit dat het materiaal elders ook gewoon op YouTube stond.

Met als beste argument “for the children” blokkeert Apple routinematig pornografische applicaties uit haar App Store. Het Duitse blad Stern kreeg haar applicatie niet door de censuur heen, het zou toch ietsje te sexy zijn. Gek toch, want het blad kent geen leeftijdsgrens. Een applicatie met kritische cartoons kwam pas door de censuur heen toen de tekenaar een Pullitzer won. Maar ook de Dalai Lama applicatie haalde de virtuele schappen nooit, op verzoek van de Chinese overheid. Een Palestijnse applicatie mocht niet van de Israëlische overheid, en werd derhalve geblokkeerd. Elke dag honoreert Google takedown verzoeken van de Amerikaanse overheid vanwege filmpjes die kritisch zijn over de overheid. Het zijn niet alleen muziekvideo’s die geblokkeerd worden.

Het Amerikaanse Department of Homeland Security haalt nu al sites van het internet als ze te kritisch zijn. Kijk maar naar MegaUpload. Die is sinds een dag of wat verdwenen vanwege “piraterij”. Wanneer de duizenden betalende klanten weer bij hun documenten kunnen is nog maar de vraag. Die zijn inmiddels in handen van de overheid. Fijn! VeriSign, die onder andere grote DNS servers draait, heeft in het verleden sites van het web gehaald zonder dat daar een rechter bij kwam kijken.

Terwijl het kantoor van de Amerikaanse president zich uitspreekt tegen SOPA, Google een mooie gecensureerde website laat zien en vele sites en organisaties hun websites uit protest uit de lucht halen, zijn dergelijke censuurpraktijken al jaren aan de gang. Facebook blokkeert links naar The Pirate Bay, omdat het “unsafe” zou zijn. Een link naar Astalavista kan dan weer wel, en die site staat pas echt vol porno en spyware. Google maakt je zoektermen niet eens af, als je muziek wilt downloaden. VISA en MasterCard blokkeerden het betaalverkeer van Wikileaks, terwijl de organisatie nergens om was veroordeeld, laat staan dat er een aanklacht was. Digg kreeg een takedown notice (en ging er in mee) toen slimme jongens de code plaatsen waarmee je DVD’s kan ontcijferen.

Waarom zijn we zo kritisch op overheidscensuur (hier in Nederland: via Brein) terwijl grote bedrijven diezelfde praktijken al jaren toepassen zonder dat er een haan naar kraait?

Addendum: Toen ik dit schreef waren zowel SOPA als PIPA nog niet afgeschoten. Inmiddels is dat wel zo. Echter, ik vermoed dat ze onder een andere naam binnenkort terug komen.

Ik heb geen TV. Al jaren niet meer. Heerlijk. Je mist er echt niks aan. Films kan je downloaden, leuke series kijk je via Uitzending Gemist (of die download je ook) en het nieuws pik je via internet mee. Sneller en nog relevanter ook.

Af en toe levert dat grappige situaties op. Ik zat laatst ergens TV mee te kijken, en er kwam een briljante reclame voorbij. Ik lag in een scheur! De andere keken me wat meewarig aan. “Die is al weken op TV hoor.“. Tja, wist ik veel.

Vroeger, als wij thuis TV keken, ging tijdens de reclames het geluid uit. Een verademing. Vooral omdat het geluid tijdens reclames veel harder lijkt. Dat is overigens niet zo, dankzij wat trucjes lijkt het geluid uit je speakers te brullen. Maargoed, geluid uit dus. Dat zie ik tegenwoordig niemand doen. Elke keer als ik een keertje met mensen mee-zap, blijft die herrie doorlopen. Vaak blijven ze nog kijken ook. Bij ons ging het geluid uit, er ging er eens ééntje naar de WC en ondertussen babbelden we wat of bladerden we door de TV-gids. Dat zie je echt nergens meer. Het is net als stroopsoldaatjes, of in je blootje in het opblaaszwembad in de achtertuin. Relikwieën uit mijn jeugd.

Ik gok dat zo’n 90% van mijn lieve lezers TV kijkt. Ik kan ze dus niet al te hard affakkelen. Ik bedoel, een beetje ranten is leuk, maar als je zelf het slachtoffer bent? Mwoah. Ik zal dus maar niet doorgaan. Duidelijk mag zijn, dat ik er niet bij kan met mijn hoofd. Negentig procent van de reclames is nog ontzettend slecht ook. Wie wil dáár nou vrijwillig naar luisteren? Kijken is al erg genoeg.

Doe jezelf nou eens een plezier. Flikker dan niet die TV het raam uit (daar was-ie toch al veel te duur voor), maar zet het geluid eens wat vaker uit. Negeer het gewauwel van de gebotoxte reclame-hoofden eens. Pak een boek, check je email, strek je benen of ga eens lekker anders zitten.

Wedden dat TV kijken dan toch nog iets ontspannends wordt?

De laatste dagen heb ik vrij regelmatig met T-Mobile aan de lijn gehangen. Niks bijzonders. Nieuwe telefoon (want mijn huidige is echt aan het overlijden), een vergeten betaling (hunnerzijds ;) ), dat soort dingen. Als je goed luistert, of wel vaker met de klanten’service’ van een bedrijf aan de lijn hangt weet je dus precies wat er gaat komen.

T-Mobile: Goedemiddag.
Ik: Goedemiddag, met Sander, ik wil graag (insert vraag).
T-Mobile: Ok, wat is uw mobiele nummer?

Daar begint het al. Mijn mobiele nummer? Ik bel ze nota bene mobiel. Met een nummer van T-Mobile. Mijn telefoon, nog gezegend door De Heer zelve in Jerusalem, kan al het ene nummer van het andere onderscheiden. T-Mobile heeft blijkbaar Chinese kindertjes in hun telefooncentrale zitten en tja, die kunnen geen Arabische cijfers lezen.

T-Mobile: Ter controle, wat is geboortedatum, postcode en huisnummer?
Ik: (Lepel ze allemaal op)
T-Mobile: Meneer Sander dus?
Ik: De enige echte.
T-Mobile: Dan zal ik me ook even voorstellen. Ik ben (bla die bla) en ik sta tot uw dienst.

Dat guitige ‘dan zal ik me even voorstellen‘ hoor je ze allemaal zeggen. Allemaal. Daarna komt nog iets van ‘en ik ben hier voor u‘, of ‘ik sta tot uw dienst‘, of iets anders onzinnigs. Leuk verzonnen door de marketingboys, maar het wordt een beetje afgezaagd.

Plus, ze noemen allemaal hun naam, maar je verstaat ze nooit. Of ze heten Fatima Dachdievaroempadieblageenidee, of ze heten Henk de Vries en er werken zeventien Henken de Vries bij T-Mobile als je er naar vraagt omdat die jongen je toen-en-toen geholpen had. Of natuurlijk de gouwe ouwe ‘die werkt hier niet meer‘. ‘Ja‘ zeg je dan, ‘en ik weet waarom‘. Lachen gieren brullen natuurlijk aan de andere kant van de lijn maar je schiet er niks mee op :’).

Daarna gaat het gesprek gewoon, nou ja, goed. Je ouwehoert wat, je kletst over waar je dan ook voor belt en vooral, je doet zo vrolijk mogelijk. Anders krijg je niks gedaan. Ze krijgen de hele dag zeikende mensen aan de lijn. Vandaag had ik trouwens dit pareltje:

T-Mobile: Hey, ik zie dat u een T-Mobile emailadres heeft.
Ik: Ehm?
T-Mobile: tmobile apestaartje N D E R punt be. Wat leuk, werkt u ook bij T-Mobile?”
Ik: Eh, nee.

Echt te briljant voor woorden. Achteraf bedacht ik me natuurlijk dat ik “Ja” had moeten antwoorden of “Shit je hebt me door” ofzo. Maar ik was niet zo scherp. Na de tweede opmerking van dat meisje was ik zo hard mijn lach aan het inhouden dat ik mijn koffie liet vallen.

Het gesprek afsluiten gaat alsvolgt.

T-Mobile: Bent nu zo naar wens geholpen?
Ik: Yep
T-Mobile: Heeft u nog andere vragen?
Ik: Nope.
T-Mobile: Dan wil ik u graag een fijne dag wensen en bedanken voor het bellen.
Ik: Ok, ajeto!

Een gewoon Hollands “Doei!” “Ja doei!” kan er niet eens meer af. Waar moet het heen ;(.

Je kijkt een film. Op ongeveer twee derde van de film is alles koek en ei. De bad guy is verslagen, de jongen heeft het meisje (of andersom) en de weeskinderen zijn gered uit de brandende schoolbus. Zet de aftiteling maar klaar.

Maar neen! Plots blijkt dat de weeskinderen van de regen in de drup belandden. Een oud probleem duikt de kop weer op _{de bad guy leeft nog! Wat een verrassing!}, of de jongen en het meisje krijgen ruzie over iets compleet debiels (dat ook nog eens totaal uit de lucht komt vallen). Wat het ook is, het probleem is Onoverkoombaar.

Het laatste stuk van de film wordt gevuld met het laten zien dat het probleem toch nog opgelost kan worden dankzij de vereende krachten van de goodguys, of met behulp van de beste vrienden van de hoofdpersoon, die toch nog het meisje weet te scoren. En dan, na een half uur tenenkrommend film kijken, dan toch eindelijk de goede afloop en de aftiteling.

Hollywood, kan dat nou niet eens anders?

“Vroeger jongen, deden wij het zonder al die moderne mobieltjes enzo. Toen belden we elkander nog gewoon.”

Aldus elke willekeurige senior die ik spreek over telefoons, internet op je mobiel, en wat dies meer zij. Ze vinden het doorgaans niks. Maar het is wel verdomd handig. Zo ondervond ik gisteren, in ieder geval.

Tot vorig jaar een keer had ik een behoorlijk hippe telefoon. Interweb erop, emailen, alles kon. Dat ding ging stuk en nu leen ik de oude van Sjoerd, die Walter daarvoor had, totdat er weer iets tofs uit komt. Bijvoorbeeld de nieuwe iPhone, die waarschijnlijk begin volgende maand wordt aangekondigd.

Dat ouwe ding is niet zo handig. Twitter gaat maar net, Facebook is regelmatig teveel gevraagd en elke keer als ik de webbrowser afsluit, moet ik overal opnieuw inloggen. En ik heb een heel lang wachtwoord, dus dat is erg vervelend. Het weerhoudt me er niet van om te internetten, maar liever niet. Dat kan problemen geven.

Gisteren kwam Peter terug van Curacao. Samen met Kenneth zou ik hem gaan ophalen. ‘s Ochtends checkte ik nog even Facebook en jawel, hij was ingecheckt. Dus ik er heen.

Daar aangekomen zei het bord: “Expected at 22:00″. Het was tien over half elf in de morgen. Ik dacht nog, “mmm, is dat de lokale tijd?“. Dan maar Kenneth sms’en. Die belde verschrikt op: “Ben je er dan? Hij heeft zeven uur vertraging!“.

Kortom, ik kon weer terug. Twee en een half uur in de trein voor niks. Nou ja, niet helemaal voor niks, want ik heb Starbucks koffie gescoord en mijn huiswerk gemaakt. Ik had wiskundesommetjes en die zien er altijd erg ingewikkeld uit. Ik zat in een stiltecoupé, en een meisje tegenover mij begon te bellen. Ze belde niet van “hoe is het nu met oma na de hartaanval en dat tragische ongeval met die zebra?“. Ze belde een vriendin en begon met “wat ben je nu aan het doen?“. Kortom, een gesprek over niks.

Ik zeg tegen haar “Weet je waar je bent?“. “Hoezo?“. “Je zit net als ik in een stiltecoupé, en ik ben hier niet voor niets gaan zitten.“. Ik wijs op mijn sommetjes. Ze trokken al de aandacht van de andere passagiers, dus die had ik in ieder geval op mijn hand. “Als je zo nodig moet bellen, doe dat lekker ergens anders.“. Boos hangt ze op, en gaat ze weg. Vriendelijke knikjes komen mijn kant op. Punten voor mij, weer een goede daad gedaan.

Toch voel ik me wel een beetje sociaal gehandicapt na deze episode. Thuis aangekomen blijkt Peter vrolijk (of nou ja, vrolijk) te hebben doorgegeven dat het nog wel ff kon duren voor-ie aankwam. De meewarige twitter-berichten vlogen me dan ook om de oren. “Ach, ja dat had ik gelezen. Ben je toch gegaan? :’)”.

Gelukkig had ik Starbucks koffie om mijn verdriet weg te drinken.