Sinds eergisteren zijn onze weekenden goed gevuld.

Onze driver, Toni, kwam op een samenzweerderige toon naar ons toe. “Jullie moeten vragen of je naar het National Park mag. En naar de forten, aan de kust. En naar het monastry. Maar zeg niet dat het mijn idee was!”

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ging naar father Peter toe, om eens te vragen wat mogelijk zou zijn. Natuurlijk, we wilden niet zomaar op hun kosten van alles en nog wat ondernemen, maar we zouden het erg relax vinden als iemand ons naar [hier een lijst met toeristische dingen] zou kunnen rijden. Iemand die de weg weet? De omgeving kent? We kunnen er voor betalen, als we er maar zijn.

Natuurlijk was dat geen probleem. Er moest iemand geregeld worden, en de Dean van de universiteit moest nog wel akkoord gaan. Maar misschien kunnen jullie met jullie huidige chauffeur, Toni, op pad? Waarschijnlijk kan het busje zelfs mee. Eerst moet er toestemming komen natuurlijk, en het moest gepland worden, maar hij kon dat vast wel regelen. Wat slim bedacht van je, Sander!

Ja ja, zo ben ik. Eén en al slimmigheid. Plus natuurlijk wat ingefluisterde namen en plaatsen door Toni. Die is ook niet gek, die gaat graag een weekendje met ons de hort op. Hij wordt nog betaald ook.

Ik heb geen idee wanneer je dit gaat lezen, maar het zal ergens tegen het weekend zijn. Dat betekent dat ik nog maar een dag of twee hoef te wachten tot ik naar weet ik veel waar wordt gereden. Ik zal wel Twitteren als ik meer weet, ik heb het niet allemaal onthouden.

Ondertussen gaat het werk hier zijn gangetje, zoals ik al verwachtte. Traag maar goed. We hebben nu Moodle (zo heet het systeem) up en running, en we gaan nu studenten onderwijzen hoe ze opdrachten en tests moeten maken, documenten kunnen downloaden en hun cijfers kunnen checken. Daarna zijn de docenten aan de beurt, maar die krijgen een meer uitgebreide tutorial. Ze moeten cursussen kunnen aanmaken, studenten kunnen toevoegen, cijfers uitdelen… Noem maar op. Ik ben benieuwd of het ze allemaal gaat lukken.

Het weer is goed. Het is meestal warmer dan vijfentwintig graden, en het klinkt constant alsof ik in de Burger’s Bush ben. De zon schijnt niet altijd, dus ik zal wel niet bruin terug komen. Maar dat is maar goed ook, want zodra de zon doorbreekt is het direct 30 graden in de schaduw.

Het vervolg van mijn blogpost van gisteren:

Na een ritje van een kwartiertje kwamen we aan op de universiteit. Die ligt best afgelegen, een hobbelige rit tussen de rietsuikervelden door. De afstand van ons huis is zo’n vier kilometer. Je raadt het al.. We moeten omrijden, en langzaam rijden om er te komen. Anders doe je niet vijftien minuten over vier kilometer.

We waren er om een uur of negen. Eerst de dean van de universiteit ontmoeten, handje schudden, en vervolgens ons contactpersoon, father Peter ontmoeten. Althans, als hij er zou zijn. Hij zou komen. Over een uur? Twee uur? Ondertussen sjouwden Tim en ik maar een rondje over de uni. Ik heb de tijd genomen voor wat foto’s. Wat moest ik anders?

Halverwege het wachten vonden we de systeembeheerder. Hij liet ons het serverhokje zien, en hielp ons met het inrichten van een computer voor onze opdracht. Het installeren van de software ging niet heel soepel, maar het werkte redelijk. Die koekert trok halverwege de installatie de netwekkabel er uit. “Yes I needed it”. Een diepe zucht van ons.

De rest van de dag verliep traag maar soepel. Wij installeerden allerlei dingen, en schreven een opdrachtje voor de studenten, terwijl om ons heen de universiteit zijn gangetje ging.

Lunch was ook een avontuur. We liepen om kwart over twaalf met onze driver mee. Op naar het restaurantje. Dat was maar 500 meter verderop, maar we gingen rijden. We werden aan een tafel geplaatst, we wachtten, en… Geen lunch! Ok, dus wij weer in de auto (waarom er geen lunch was, was ons een raadsel). Terug naar de uni. Daar liepen we een poosje rond, op zoek naar één van de security dudes die scheen te weten hoe het zat met onze lunch. Na een kwartier zoeken hadden we hem te pakken. Er stond inderdaad een lunch voor ons klaar. In een achterafhokje twee warmhoudbakjes. De tijd? 13:00, drie kwartier nadat we startten met onze zoektocht. De meeste dingen gaan hier op zo’n tempo.

Die middag viel de stroom nog een keer uit. Bots, alles plat, en twee noodstroom-units die druk begonnen te piepen en te doen. Wij konden niets zonder onze server, dus we wachtten maar weer.

Aan het eind van de middag reden we terug. Aangekomen thuis liep onze schoonmaakster/kok/wasvrouw er rond, samen met haar moeder en haar twee kinderen. Die kinderen waren awesome. Eerst verlegen, maar daarna druk! Druk! Tim en ik hebben gegruweld en gelachen om die twee. Rondrennen, kauwgompje laten vallen, hups weer opeten, druk Ghanees/Engels tegen ons kletsen, het ging maar door. Wij kletsten Nederlands en Engels terug. Wel weer leuk. Het oudste meisje, drie, rende de poort uit. Broertje er achteraan. Ik naar de poort, vinger knippen en roepen, “come, back inside”. Meteen terug. Goed opgevoed ^^.

Het avondeten was anders dan anders. Ze had frietjes gebakken in een pan, visje erbij, en een lepel sla. Dat visje was letterlijk, een vis. Vijftien centimeter lang, met alle organen er nog op en nog aan. Nom nom nom! Het was puzzelen om daar de vis tussenuit te pulken, zonder alle graten mee te nemen. Van helpen afwassen wilde ze niets weten, dus we gingen maar op de veranda hangen, wachten op Martin, onze security guard. De kids renden ondertussen vrolijk rond.

De avond is inmiddels alweer voorbij. Hierboven beschreef ik de maandag, het is dinsdag als ik dit schrijf en waarschijnlijk alweer woensdag voor het online komt. Zodirect ga ik naar de universiteit. Nu we de eerste dag hebben gehad zal het wel routine worden. Maar als ik iets bijzonders meemaak, zal ik het bloggen!

Oh, en voor ik het vergeet. We hebben de security guard gestrikt voor een dagje Sunyani met ons. Kan-ie mooi al onze vragen beantwoorden. Vooral Tim weet hem goed uit te horen over alles in Ghana.

Als ik dit schrijf is het maandagavond, een uur of zeven en hebben we zojuist de eerste echte, volledige dag er op zitten. Samen met Tim ben ik gisteren, aan het eind van de middag met de bus hier aangekomen. Mijn zusje meldde achteraf nog: “met Google Maps is het anderhalf uur”, maar we waren ruim zes uur onderweg.

Niet zo gek ook. We zaten in een propvol aftands busje, vol bagage en mensen. We reden niet bijster hard, want de wegen (als ze al verhard zijn) zitten vol met kuilen, tot twintig centimeter diep. Sommige wegen zijn meer van hier en daar een plakje asfalt, met zand er omheen. Stijgingen en dalingen van meer dan tien procent komen vaak voor, en het verkeer is om gek van te worden. Iedereen rijdt maar wat, van links naar rechts in de meest aftandse auto’s, zonder velgen, bumbers, voorruiten of lampen. Hotseknots, de motor doet het, gas er op! Maar zelfs als de motor rommelt, piept, of grote wolken zwarte rook uitblaast wordt er nog gewoon mee gereden. Door de assen heen gezakt? Meh, schuine wielen hebben meer grip!

Tussen al dat verkeer kom je ook nog vrachtauto’s tegen. Wat ooit de trots van DAF was rijdt hier, totaal opgereden, nog steeds rond. Vaak nog met de originele bestickering er nog op. We zagen auto’s uit Engeland, Duitsland en ook uit Nederland. Hatsa, Ghanees kenteken er op en gaan. En vervolgens zo volproppen dat ze met krap twintig kilometer per uur de heuvel op komen. Dat vertraagt de boel nogal.

Mocht je uit de bocht vliegen: kan gebeuren. Sjouw de spullen naar een nieuwe truck en laat het oude barrel staan. Ondernemende buren slepen het ding wel weg. Ook als ie midden op de weg staat, en zeker als je er iemands tuin mee bent ingereden. Uitstappen, uitladen, en door met die spullen. Ze zullen zichzelf niet bezorgen toch?

De omgeving is gelukkig wel prachtig, en tijd genoeg om er naar te kijken. Oerwoud, bossen, plantages. Vanalles kwam voorbij. De steden zijn niet veel soeps. Druk, vies en overal mensen. Maar het landschap, woei. Ik heb er van genoten. Ik zal er foto’s van posten!

Maargoed, terug naar de dag. Eenmaal aangekomen bij ons guesthouse werden we opgewacht door een meisje dat voor ons zou koken, schoonmaken en wassen. We werden gelijk aan tafel gedirigeerd voor een bord spagetti. Ze deed de afwas, en van hulp wilde ze niets weten. Ze deed bijna beledigd. “Dat kan ik zelf wel!”. Nadat zij wegging werden we vergezeld door Martin, die van zes tot zes de boel in de gaten houdt. En hij doet zijn werk goed. Wij gingen bier drinken, en hij liep braaf achter ons aan. Martin overigens, is hier zes nachten per week. Hij verdient ongeveer 45 euro per maand.

De wijk om ons heen is arm. Praktisch krotten. Mensen wonen droog, en schoon, maar dat is het wel. Ze tappen stiekem water bij het kraantje binnen onze ommuurde tuin. De eerste keer zag ik een jochie van amper zeven jaar met een emmer van tien liter water weglopen en ik dacht “oy, terug met dat water”. Toen werd ik wel een beetje boos op mezelf. Om dáár nou een punt van te maken? Er staan een paar mooie huizen in de omgeving. Ze zijn van belangrijke hotemetoten van de overheid, of gewoon van rijke Ghanezen. Net als bij ons huis staan er dikke muren omheen.

Na het eten, en een redelijke nachtrust (de geluiden hier ‘s nachts zijn niet bepaald in de categorie “toeterende auto’s”) zijn we door onze driver (ja, echt) opgehaald om naar de universiteit te gaan. Uiteraard niet voordat we een ontbijt voorgeschoteld kregen. Maar daar zal ik een ander blogje aan wijden, want anders wordt dit wel een heul erg lang verhaal.

Dit blogje schreef ik eergisteren, maar bij gebrek aan internet kon ik het niet posten:

Holy shit, wat een awesome, drukke, vermoeiende, lange en enge dag heb ik achter de rug!

Het begon vredig genoeg. Ik ging langs mijn moeder om een briefje achter te laten dat ik weg ging. Ze zou niet thuis zijn. Tot mijn blije verbazing kwam ze net aanrijden toen ik weg wilde gaan. Toch nog ff kunnen kletsen, zakgeld scoren en doei kunnen zeggen. Erg fijn :).

Die middag kwam Tim me oppikken. Samen met zijn broertje en z’n vriendin naar Schiphol. Inchecken, en gaan!

De eerste vlucht verliep goed. Het eten was niet te beren, en we hadden dikke vertraging, maar dankzij een ruime overstap, geen probleem! Uiteraard begon toen Het Lange Wachten. Vijf uur in een doodsaaie hal. Dat is dan weer het nadeel van een ruime overstap. Zit je daar, in de saaiste terminal ter wereld. Op een gegeven moment mochten we ons vliegtuig in. Eindelijk!

Je staat er van te kijken wat een shitload aan troep onze medereizigers meenamen. Niks “één stuk handbagage”. Complete koffers, tassen, boodschappentassen en meer van die dingen werden in de overheads gepropt. Allemaal een kind op schoot, en gaan. Het vliegtuig zat bommetje vol. Gelukkig was het eten goed en heb ik vooral geslapen. Ik merkte het niet eens toen Tim mijn tray met eten weer weghaalde.

De douane bij Accra is een drama. Het kostte ons twee uur om er doorheen te komen. Eerst moesten we een formuliertje invullen en dik een half uur wachten om de eerste hindernis te nemen. Vervolgens koffers halen in een klein halletje propvol mensen. Ook hier, veel mensen met gigantische pakken bagage. Vervolgens weer in de rij voor nog een paspoortcontrole. Daarna nog een keer in de rij voor de paspoortcontrole, en een check of onze koffers wel die van ons waren. We landden om half vijf en rond kwart over zes waren we pas buiten.

We werden opgepikt door mensen van de uni en naar ons hotel gebracht. Eenmaal daar hebben we ff een dutje gedaan en ontbeten. We werden op onze wenken bediend, met alles dat we deden.

Vervolgens namen we een taxi het centrum in. Accra is een grote, volle en drukke stad. Het is één grote markt. Overal mensen die shit verkochten, van zakjes met water, tot vis, tot levende slakken, zo groot als je vuist. Ik moet bekennen, ik voelde me er niet heel erg op m’n gemak. Tim en ik waren de enige blanken dus we trokken nogal de aandacht. We liepen richting het strand, toen we werden aangesproken door twee dudes. Nee, we konden wel meelopen naar het strand, “the world is love, Ghana is the best”, en meer van die bla-bla. We kwamen steeds verder van de hoofdwegen af en (dat dan weer wel), uiteindelijk bij een rots die over de zee uit keek. Mooi om te zien, maar we stonden een meter of 600 op een of ander veldje tussen de krottenwoningen. Niet de meest fijne plek om te staan. Kinderen en volwassenen zochten in het veldje om ons heen ongegeneerd een plekje om eens ff lekker te gaan zitten kakken.

Toen de heren ons nog uitnodigden om mee te gaan naar de een of andere markt heb ik het aanbod maar afgeslagen. Het werd me iets te opdringerig. Gauw terug de drukte in. Langs open riolen (een meter diep, een ongelofelijke stank en veel maden, poep en andere rotzooi). Langs vrouwtjes van 1.50m hoog met een toren van twee meter aan spullen op hun hoofd. Langs zwervers, bewakers, kraampjes, winkeltjes, bedelaars, verminkte mensen en spelende kinderen. Heel veel indrukken, heel veel drukte, maar voor mijn gevoel dan tenminste “veilig”.

Uiteindelijk hebben we drie uur door de hitte gesjouwd, en kwamen we nooit een straatje tegen waar minder dan honderd mensen op straat liepen te venten, te kopen, te schreeuwen of te leven. Toen hadden we er allebei genoeg van en hebben we een taxi gepakt naar het hotel.

Het is nu een uur of vier in de middag. We hebben nog wat geslapen (ik iig, Tim heeft zijn eigen kamer), ik heb wat liggen lezen en wat foto’s gemaakt. In de stad durfde ik het ding niet eens tevoorschijn te halen. Morgenochtend gaan we naar Sunyani. Hoe we de avond vullen weet ik nog niet. Als het eenmaal donker is ga ik niet graag de deur uit. Maar nu, de schijnt volop, het is iets van dertig graden, en ik vermaak me door hagedissen op de foto te zetten. Zo lang als je onderarm en vliegensvlug. Leuke uitdaging :D

Als je dit leest, zit ik in het vliegtuig naar Ghana. Eerst naar Casablanca (een vlucht van 2,5 uur) en dan door naar Accra (een vlucht van 3,5 uur). De overstaptijd is vijf uur, dus tijd genoeg om het vliegveld te verkennen.

Ik kom op 16 augustus weer terug, middels dezelfde route. De overstap is dan wel korter.

Samen met Tim ga ik naar de Catholic University of Ghana, een “college university” in Sunyani. Daar gaan we de staf helpen met het opzetten van een nieuw studentenregistratiesysteem, een beetje zoals Blackboard (dat sommigen van jullie wel kennen). Binnen zo’n systeem heeft elke student een account, waarmee ze de stof kunnen lezen, opdrachten kunnen maken (en inleveren) en aankondigingen van de docent kunnen bekijken. Daarmee hoopt men dat het inleveren van werk makkelijker zal zijn en er minder tijd kwijtgeraakt wordt met bijvoorbeeld het printen van documenten. Voor alle studenten die ze hebben, is er één printer. Met af en toe papier, als de inkt niet op is.

De uitdaging zit hem in de locatie (we zitten praktisch in de rimboe) en de voorzieningen. We nemen alle software mee op een USB stick, we hebben nauwelijks internet en of we kunnen douchen, wordt een gokje.

Apart trouwens, hoe gul de universiteit leek voor we zouden gaan. €500,- subsidie, een deel van de universiteit zelf, en nog een bescheiden losse bijdrage van de faculteit. De tickets erheen zijn €700,- euro, dus dat lijkt een goedkope vakantie toch? Nou, nee. Ik had de subsidie er al doorheen gejaagd vòòr ik überhaupt een ticket kon boeken. Injecties tegen van alles en nog wat, pillen tegen malaria, bacteriedodende handgel, anti-diarree pillen, muggenspul met deet, het kon allemaal niet op aan voorbereidingen.

Eén uitgave kon ik echter mee leiden. Een halve universiteitssubsidie (ja, ik denk tegenwoordig in die eenheid) voor een hotel gedurende de laatste dagen dat we in Ghana zijn. Met privéstrand, een zwembad (ja, drie meter van het strand) en meer van die achterlijk luxe hebbedingetjes.

Voor ik daar van kan gaan genieten moet ik drie weken aanpezen. Software installeren, college geven en natuurlijk, hopen dat alles goed afloopt ;-).