Yvonne herinnerde me er gisteren aan dat ik nog steeds een updateje zou schrijven over hoe het nou met Robert gaat. Het is inmiddels alweer een paar weken sinds de laatste update, dus een nieuw verhaaltje is wel fijn.
Een paar weken geleden is er een systeemoverleg geweest met de mensen die nu Robert’s therapieën verzorgen. Een neuroloog, een psycholoog, een logopedist, en nog een aantal mensen waren aanwezig om ons uit te leggen hoe het precies zit met Robert. En dat is voorzichtig optimistisch.
Het hersenletsel dat Robert heeft opgelopen is in principe permanent. De gevolgen daarvan niet. Althans, dat hoeft niet. Misschien is het wel zo. Je moet het zo zien, er zijn bij hersenletsel drie “niveau’s” waarop therapie kan worden aangeboden. Van onder naar boven zijn dat storing, beperking en handicap.
Een storing is het directe gevolg van het hersenletsel. Met therapie kan je proberen die storing weg te werken. Als de therapie geen effect meer heeft, heb je dus een “beperking”. Je kan iets niet, of je hebt moeite met iets. Die beperking is dus iets waar je mee moet leren leven. Dat kan ook, en therapie op dat vlak gaat net zolang door tot het niet meer mogelijk om nog meer om je beperking heen te leven. Stel, je hebt zoals Robert moeite met het maken van afspraken, dan koop je een agenda. Je werkt dan om de beperking heen.
Als de beperking te groot is of teveel facetten van je leven beslaat spreekt met van een handicap. Je loopt slecht of ziet slecht, of je bent ondanks therapie en hulpmiddel niet in staat om je beperking(en) de baas te kunnen.
Maar genoeg theorie nu. Robert is op dit moment nog op storingsniveau bezig met zijn therapie, en hij begint na de herfstvakantie op de HAN in Nijmegen. Gelukkig krijgt hij genoeg begeleiding en is hij redelijk strikt met het volgen van de instructies (zoals “drink geen alcohol!” en “ga vroeg naar bed!”). Maargoed, dat verwacht ook niemand ;).
Ik zal Robert eens vragen of hij hier wat aan toe te voegen heeft. Zo ja, lees het in de reacties :)