Achterlijke zoekrobots

Zo, even een nerdpostje doen. Sla dit stukje dus rustig over als je niet weet wat ‘indexeren’ is.

Ik blog al sinds 2004 ofzo. Dat is inmiddels zes jaar, en dat klopt wel ongeveer, want ik begon toen ik nog op het MBO zat. Mijn allereerste stukje ging over het feit dat ik een weblog was begonnen. Het alleroudste stukje dat tegenwoordig nog online staat is een pareltje over BNN. Zonder de bijbehorende reacties, want die zijn in de loop der tijd verloren gegaan.

Waarom zijn die verloren gegaan? Verhuizingen. Ik begon ooit bij Blogger.com, de gratis blogdienst. Tegenwoordig van Google was dat destijds het beste alternatief voor de diensten van web-log, dat destijds afschuwelijk lelijke sites produceerde.

Later stapte ik over naar mijn eigen site, hier op nder.be. Ik gebruikte één van de eerste weblogprogramma’s voor op je website. Ietwat primitief, weinig opties en niet bepaald een wonder van techniek. Maar het werkte, en blog.nder.be is sindsdien hét adres geworden voor stukjes door mij geschreven. Ja, en tegenwoordig staan ze ook op Hyves. Dikke kans dat je dit daar leest.

De webadressen waarop mijn stukjes te vinden zijn zijn sinds die tijd dan ook flink veranderd. Bij Blogger.com ging het nog wel. Daar was het iets als /blog/titel.html. Mijn eerste weblog produceerde wazige dingen zoals /index.php?id=29292. De updates daarna, en wisselingen van de wacht op software gebied leverden elke keer andere links op.

Op zich was dat niet zo’n probleem. Alles werkte immers, als je op mijn weblog zat. Maar het internet zelf was wat hardnekkiger. Oude linkjes gingen stuk. Toen ik ooit van software wisselde moest ik nog maanden oude linkjes in Google fixen.

Tegenwoordig zit dat wel goed. Google pikt me goed op, net als Yahoo! en Bing. Maar er zijn nog een boel entrepeneurs met primitieve webrobots die het concept ‘pagina niet gevonden’ niet snappen. Ze duiken ergens een oud linkje op (en geen idee waar, ik kan ze niet vinden), en proberen dat te bezoeken. Ze krijgen vervolgens de keurige melding “sorry, pagina niet gevonden“.

In plaats van daar gehoor aan te geven en het linkje maar te vergeten blijven ze het proberen. Het gevolg? Ik heb soms tientallen, zo niet honderden meldingen in mijn logboeken staan van debiele webrobots die hardnekkig dezelfde oeroude link proberen te bezoeken. En meestal repareer ik de link handmatig, zodat-ie weer werkt, maar vaak ook niet. Ik heb, zeker twee dagen voor mijn afstudeerpresentatie zoals nu, wel wat beters te doen. En denk maar niet dat zulke webrobots gehoor geven aan het technische jargon dat mijn website inmiddels heeft, waar min of meer in staat dat ze op moeten donderen.

Eigenlijk kan je maar één conclusie trekken uit al dat gemier met websites. Het internet is inmiddels net zo ‘volwassen’ als ik. Meestal wel, maar met regelmaat helemaal niet.

Studielink, %$#@#%#

Ik kan nu bijna spreken over ‘vroeger’. Die goeie ouwe tijd op de HAN, waar we leerden programmeren in een keur van programmeertalen, van C# tot Java tot… ehm.. Nou ja. Die twee. Mijn punt is, programmeren was toen simpel. Je hebt een simpel taakje dat volbracht moet worden. Je punt uit één informatiebron, zoals een database, en je levert je gegevens af op een ander punt. Uiteraard werd het weleens ingewikkelder, maar echt heel moeilijk was het nooit.

Nu bij mijn afstudeerbedrijf werk ik aan een product dat werkelijk zo gigantisch ingewikkeld is dat niemand alle ins-en-outs kent. Ja, globaal misschien, maar helemaal de diepte in? Het houdt een keer op, en ik heb gemerkt dat het bij dit soort programma’s ook bijna niet meer mogelijk is om alles te weten. Ik heb mijn best gedaan, maar ik weet ook nog steeds niet alles. Zo complex is het.

Bij de overheid komt dat wel vaker voor. Een bepaald probleem is zo gigantisch ingewikkeld dat het niet anders kan dat het ook een gigantisch programma nodig heeft. Neem nou ‘Studielink’. Dat is een website waarop je je inschrijvingen aan universiteiten, hogescholen en andere opleidingen kan regelen, alsmede de betaling van het collegegeld en meer van die handige zaken.

Nu ik iets meer weet van de ontwikkeling van zulke grote en omvangrijke applicaties weet ik dat dat niet makkelijk is. Er moet nagedacht worden over de flow van zulke grote stromen, dat het onmogelijk is om dat niet abstract te doen. Volg je me nog? Wat ik maar zeggen wil, er komt een moment dat je iets moet zeggen als “en nu moet het programma de aanvraag indienen”, of “en nu krijgt de student een brief thuis”. Als je dat niet doet, lukt het je nooit om zoiets helemaal af te krijgen.

Dat is ook logisch ook. Als je een feestje organiseert besluit je zoiets als “we kopen meuk, we nodigen mensen uit, en dan wordt het gezellig”. Wat die meuk precies is, wie die mensen zijn en hoe je het dan gezellig krijgt zijn dingen waar je dan nog niet mee bezig bent. Dat komt later wel, in de Albert Heijn.

Maar dat Studielink hè? Dat is dus echt een schoolvoorbeeld van hoe het niet moet. De logica van die website is alleen te snappen als je de database erbij houdt. De mailtjes zijn onbegrijpelijke, kafkaësk aandoende broddelwerkjes, geschreven door mensen met het taalgevoel van zeekomkommers. De website zelf is gebouwd als een ouwe SUV. Log, traag, en vol met nutteloze mogelijkheden waar je alleen in de jungle van Cambodja iets aan hebt. Zo is Studielink er ook in het Engels, wat op zich nuttig is, maar tegelijkertijd is de website totaal niet in staat om te onthouden wat jouw voorkeur is qua taal. Het gevolg is dat de helft van de pagina’s willekeurig naar Engels en weer terug naar Nederlands springen.

Zo zou ik nog wel een pagina of vier vol kunnen kletsen over het monster van Studielink. Ik zal dat maar overlaten aan enthousiastere bloggers. Ik zal afsluiten met weer een tenenkrommend voorbeeld van Studielink-logica. Na vier jaar studeren, en drie succesvolle inschrijvingen bij de HAN en de Radboud universiteit kreeg ik laatst een brief met een code. Of ik, als nieuwe student (hoe verzin je het!), mijn adresgegevens zou willen valideren. Ik denk dat ik voor de grap het adres van Zweinstein opgeef. Ik denk niet dat ze het door gaan hebben.

Met de bus naar Apeldoorn

Nu ik deze post over het openbaar vervoer in Nederland aan het typen ben, schieten me twee dingen te binnen.

Ten eerste dat wij hier in Nederland maar gelukkig moeten zijn met alle voorzieningen die we hebben. Ik noem een zorgverzekering, vers stromend water en openbaar vervoer. Zelfs in landen als de Verenigde Staten is goed openbaar vervoer niet vanzelfsprekend. Vraag maar aan RJ.

Het tweede is dat dit zeurblogje (want je weet vast al wat er gaat komen) een beetje een herhaling is. Immers, elke keer als ik stage ga lopen ergens in dit land moet ik met het OV. Elke keer valt er wel wat te mekkeren. It makes you think.

Bij deze dus mijn klaagstukje over het OV. De busreis naar Apeldoorn is lang, altijd vertraging, ik mis altijd mijn aansluiting, yak yak yak. Voor een reis waarvan 9292 zegt dat ie 54 minuten duurt ben ik ruim anderhalf uur onderweg. Dat is nogal vervelend.

Overigens, over 9292 gesproken, wat voor een oneindige prutsers zijn dat. Diezelfde gasten die bandbreedte gingen besparen met een zwart-witte website (ja, echt!) en vervolgens hun site volpleurden met advertenties. Nou die gasten hebben de meest klantonvriendelijke mobiele site aller tijden geproduceerd. Mên mên mên wat een gedrocht is dàt zeg! Je kan nog beter met postduiven de weg gaan vragen aan een Zuid-Afrikaan met een kaart van Oeganda. Zelfs dat is sneller dan een routebeschrijving van 9292ov.nl. En het was nog niet zo erg geweest, als die site zulke ongelofelijk oenige suggesties gaf. Ik type in: “john f kennedylaan“. De website suggereert: “Bedoelde u ‘john f kennedylaan’?“. Ja! Dat bedoel ik!

Tijd voor een diepe zucht. Gauw maar weer aan het werk. Ik heb genoeg te doen om het gestress van het OV even te kunnen vergeten .

Nieuwe bank

Na het akkefietje waar ik laatst over blogde (zie hieronder) heb ik besloten om over te stappen naar de Rabobank. Het was namelijk niet de eerste keer dat ik erg onsympathiek werd behandeld door de ABN, en ik had het wel gehad met ze. Plus, ik heb wat meer vertrouwen in de Rabobank dan in de ABN op dit moment. En omdat ik nèt een gesprek had bij een bedrijf over mijn afstuderen (en het gesprek ging positief!) liep ik strak in het pak de bank binnen. De Rabobank hè, niet dé bank. Dat ging zo:

Rabobankmevrouw: “Dag, wat kan ik voor u doen?”
Ik: “Wat voor een papieren enzo hebben jullie van me nodig als ik hier een rekening wil openen?”
Mevr: “Eh, alleen een identiteitsbewijs.”
Ik: “Nou, doe maar een rekening dan!”

En klaar is Kees. Na een minuut of vijf wachten en een goeie kop koffie werd ik opgehaald. Een sympathieke jongen vulde alle computerschermpjes in, checkte mijn BKR-registratie (die ik niet heb!) en kletste ondertussen honderduit over het computersysteem, en waarom ik dan wel niet in pak was, en bla-die-bla. Kortom, gezellig. En het kantoor van de Rabo hier in Arnhem ziet er echt briljant uit. En ook zo mooi, toen ik ging zitten begon hij enthousiast over zakelijke rekeningen en pakketten. Toen hij begreep dat ik particulier kwam, begon hij over totaalpakketten en verzekeringen. En toen ik zei dat ik student was, was hij wel heul nieuwsgierig waarom ik dan in pak was.

Inmiddels zijn alle documentjes getekend, en wordt morgen mijn nieuwe rekening geactiveerd. Van de week krijg ik een tof pasje, een nieuw pincode en kan ik beginnen met het overhevelen van mijn geld van de ABN naar de Rabo.

Oh trouwens, ik lok jullie even naar Walter. Die heeft een leuk stukje geschreven. Lees het!

Google Latitude

Google heeft weer een nieuw speeltje ontwikkeld. Het heet “Latitude” en het stelt je in staat om je huidige locatie (ja, echt) te delen met andere mensen. Je kan op je PC instellen dat je ‘hier’ bent, en anderen kunnen dat zien. Als je een moderne telefoon hebt kun je zelfs constant zelf updaten waar je bent (“Station Arnhem”, “Elst”, “Nijmegen”).

Steeds meer telefoons echter komen met GPS. Niet alleen handig voor de TomTom, ook Google’s nieuwe software kan er mee overweg. Je positie wordt dan automatisch geupdate op een kaart. Zo liep ik eergisterenmorgen naar Sjoerd toe. Hij zag me op zijn Latitude aan komen lopen. Met een beetje geluk (als je GPS nauwkeurig genoeg is) kan je zelfs zien aan welke kant van de straat iemand loopt. Hardstikke gaaf, en in tegenstelling tot wat iedereen denkt, niet slecht voor je privacy. Net als de TV, kan je Latitude uitzetten, en moet je het eerst met de hand activeren.

Het is nog wel een beetje buggy. Gauwain kreeg eergisteren de cryptische melding “U bevindt zich op 5000 meter van uw locatie”. Dat leverde een aantal interessante filosofische problemen op. Later, toen ik mijn telefoon vijf minuutjes weglegde sprong-ie in de slaapstand. Google Latitude werd prompt geupdate:

Er staat dus een pijltje precies te wijzen naar waar ik nu ben. Het wijkt misschien vijf meter af. Maximaal. En toch wordt het pijltje begeleidt door de tekst “ik ben nu niet hier”. Hoezo, ik ben nu niet hier. Ik ben precies daar! Precies! Preciezer kan bijna niet!

Rare jongens, die Google-programmeurs…

_{Meer over Google Latitude weten? Kijk dan eens op hun website.}

Badkamerperikelen

Mijn badkamer is niet de schoonste. Dat komt gelukkig niet omdat ik zo’n viespeuk ben, of omdat ik er nooit schoonmaak. Het lijkt wel of mijn badkamer niet schoon wil worden. De tegeltjes blijven altijd volzitten met kalkaanslag, de wastafel is altijd groezelig en ook de WC is nooit zo wit als in de Glorix reclames.

Toch doe ik elke week goed mijn best om de boel weer blinkend schoon te krijgen. Zo had ik vorige week spul van de Albert Heijn ontdekt om kalk tegen te gaan. Zo’n spuitbusgeval, waar ook Glassex enzo in zit. Daar heb ik vorige week mijn badkamervloer mee schoongemaakt. Het hielp echter maar één dag. Daarna was de kalkaanslag weer even hard terug. Plus, als bonus lag er een vettig laagje over de hele vloer heen. Van dat schoonmaakspul. Kortom, geen succes.

Gisteren besloot ik het weer op de ouderwetse manier te doen. Ik heb de vloer geboend met veel allesreiniger en een stevige borstel, de wastafel heeft een beurt gehad met Jif, en de WC heeft een behandeling met een fles chloor gehad. Allemaal goed en wel, zou je zeggen.

Maar, nou komt-ie. Mijn wc spoelt al heel erg lang slecht door. Hij doet het prima, maar hij houdt niet meer op. Er zit ergens iets klem. Er sijpelt een klein beetje water door de sluiting heen en als je dat niet in de gaten houdt, staat er feitelijk gewoon de hele dag een kraan open. Meestal los ik dat op door een flinke klap op de stortbak te geven. Het dingetje dat klem zit schiet dan los en er loopt geen water meer doorheen.

Nu ik toch bezig was met schoonmaken besloot ik dat mechaniek eens van dichtbij te bekijken. Ik haalde de klep van de stortbak en bekeek het hele zaakje eens goed. Allerlei vreemde haken, buizen en drijvers zaten in een ingewikkelde constructie in de stortbak. Ik besloot maar gelijk om de gok niet te wagen. De minste aanraking van mijn kant zou alles op tilt doen slaan en repareren zou uitgesloten zijn. Toch, uit nieuwsgierigheid trok ik de WC door, met de klep eraf. Toch eens leuk om te zien hoe zo’n systeem werkt.

Normaalgesproken doe je dat door op de klep van de stortbak het knopje in te drukken. Nu kon dat niet, en moest ik met mijn wijsvinger een wiebelig plastic dingetje indrukken. Het werkte, en de WC spoelde door.

Bijna al het water was weg, toen het mis ging. Het hele mechaniek sprong met een harde -klak- terug in de beginstand. De knop kwam met een aardige vaart omhoog en het wiebelige plastic dingetje kwam mee omhoog. Maar, de klep zat niet op de stortbak. En die klep (raad je al waar dit heen gaat?) houdt normaal gesproken dat plasticje tegen. En nu niet. Het gevolg was dan ook dat het plasticje een mooie ronde boog door de lucht beschreef en precies in mijn schone, blinkende wc belandde, en samen met de rest van het water wegspoelde. Ik deed er nog een greep naar, maar ik was te laat. Weg plasticje. En wat bleek? Dat kleine stukje plastic is essentieel voor het doortrekken van de WC!

Nu zit ik dus zonder doortrekmechaniek en moet ik elke keer als ik naar de WC ga met de hand doorspoelen. Dat betekent: klep eraf halen, mechaniekje zoeken, knopje indrukken, wachten, mechaniekje terugduwen (want dat werkt nu nog slechter) en de WC weer in elkaar zetten.

Binnenkort komt een monteur mij redden met een nieuw mechaniekje. Tot die tijd ga ik maar gewoon zo min mogelijk naar de WC.

Winter

Ik heb al een paar weken ‘last’ van de aankomende winter. Het is niet echt een winterdepressie maar het is wel irritant. Eens kijken of jullie deze symptomen herkennen, want ik ben vast niet de enige die dit heeft.

Ik ben hangerig. Lijkt me een duidelijk symptoom. Normaalgesproken, als ik de hele dag binnen zit (te leren) wil ik aan het eind van de dag toch wel ff naar buiten. Even eruit, een frisse neus halen. Maar afgelopen maandag bijvoorbeeld heb ik de hele dag binnen gezeten. Ik had nog eten in huis dus ik hoefde nergens heen. Ik ben niet eens gaat fitnessen! En zo zit ik steeds langer en steeds vaker lekker niks te doen. En ik vind het heerlijk!
Ik eet teveel. Het staat in contrast met mijn voorgaande punt want ja, al dat stilzitten vreet natuurlijk absoluut geen calorieën. En toch eet ik me ongans. Vooral hartige dingen. Dan heb ik ’s ochtends lekker ontbeten, ga ik naar school, niks aan de hand. Maar om 11 uur heb ik alweer honger. Eet ik een Twix ofzo. En om half 1 lunch ik gewoon. En dan om een uur of 3, half 4 gooi ik er een appelflap in of haal ik een broodje. En na het avondeten moet ik mezelf bedwingen om niet naar de Albert Heijn te rennen om wat lekkers te halen. Nog even en ook mijn ‘gereedschap’ hangt onder een afdakje. En dat moeten we niet hebben!
Ik ben ongemotiveerd. Zie ook hangerig. Ik heb echt nergens zin in. Behalve film kijken, of bed opmaken of andere makkelijke (dit is belangrijk) klusjes. Verder doe ik niks. Niet erg handig natuurlijk want de tentamens gaan gewoon door. Sterker nog, morgen heb ik een tentamen en ik zit dit stukje te schrijven!
Ik ben afwezig. Afgelopen dinsdag sprak ik Karin over de middelbare-schoolreunie die zaterdag was. Na een minuut of 10 gingen we ieder onze weg en zei Karin “Tot zaterdag!”. En ik vroeg verbaasd: “wat is er dan zaterdag?”. Kortom, als ik niet oplet ben ik er niet helemaal bij! En dat is niet handig, in het verkeer bijvoorbeeld kan je maar beter opletten!

En het is allemaal wel erg mild hoor, dus wat ik hier schets is een beetje overdreven. Toch valt het me zoveel op dat ik er over besloot te bloggen. Valt het jullie ook op (bij jezelf natuurlijk) of ben ik echt de enige met deze klachten?

Computerproblemen

Eventjes klagen hoor! Mijn computer is er gisteren mee opgehouden. Doet he-le-maal niks meer. De afgelopen weken had-ie al kuren. Dan viel het hele systeem ineens uit. Geen blauw scherm, geen foutmelding, niks. Gewoon, *poef*. En tegelijkertijd protesteerde de versterker met een grote knal omdat het signaal ineens wegviel.

Dat was me dus al een aantal keer overkomen, en ik dacht er niet zo bij na. Het apparaat zal wel warm geworden zijn ofzo, dacht ik bij mezelf. Nou, niet dus. Gisteravond overkwam het me weer, en daarna deed-ie helemaal niks meer. Zelfs het blauwe lampje op de voorkant, dat anders zo geruststellend de kamer in schijnt, deed niets meer!

Vandaag heb ik het ding in handen van Paradigit gegeven. Met een beetje pech (dit soort dingen gebeuren namelijk altijd buiten de garantieperiode) kost het me aardig wat centjes, maar ik hoop dat ze me een mooie deal kunnen aanbieden. Zo niet, wordt het de rest van de maand boterhammen met pindakaas eten.

Studielink

Onze vrienden in Den Haag hebben weer een nieuwe balk gevonden om geld overheen te smijten: Studielink.nl is de nieuwe naam voor het (zoveelste) systeem dat studenten, opleidingen en de overheid aan elkaar knoopt. Met deze toffe website kan je je inschrijven voor opleidingen aan hogescholen en universiteiten. Hardstikke handig toch? Alles op één plaats! Nou, nee…

Ik hoorde voor het eerst van Studielink toen ik een mailtje kreeg met mijn gebruikersnaam. Gevolgd door een disclaimer van 500 woorden waarin ik werd gewaarschuwd het mailtje te vergeten en er met niemand over te praten, mocht ik niet de persoon zijn naar wie het mailtje was gestuurd.

Met die gebruikersnaam (en nog een dergelijk mailtje met je wachtwoord) kan je vervolgens inloggen. Daarna raak je al snel verzeild tussen alle inschrijvingen, voorinschrijvingen, enrollments (soms springt de site terug naar Engels) en vele lijsten met informatie over jezelf.

Dan hoop je dat dat het wel is. De zoveelste website met jouw informatie er op. Je logt uit, en je vergeet de hele handel.

Twee weken geleden kreeg ik weer een emailtje van Studielink. Ik moest me zo spoedig mogelijk herinschrijven voor volgend jaar. Want anders! Ik surf naar de website, duik de gebruikersnaam en het wachtwoord op uit mijn email, en ik log in.

Fout wachtwoord. Ok, kan gebeuren. Nog een keer. Weer een fout wachtwoord. Dan maar knippen en plakken. Wéér een fout wachtwoord. Ok, laat maar dan.

Nog een week later kreeg ik nog zo’n emailtje. Inschrijven! Hup! Wanhopig probeerde ik nog een keer in te loggen maar weer, geen wachtwoord. Dan maar een nieuw wachtwoord aanvragen. Het mailtje arriveerde na een dag.

“Beste Sander,

Hierbij sturen wij je jouw gebruikersnaam.

Je gebruikersnaam is : Sander.1“

Ok, en wat is mijn wachtwoord? Er staat geen wachtwoord in het mailtje, dus misschien krijg ik later nog wel een mailtje. Ik vul voor de zekerheid het formulier nog een keertje in. Weer een dag later (email is niet zo snel bij de overheid) krijg ik nog een mailtje met alleen mijn gebruikersnaam. Handig.

Dan maar de helpdesk mailen. Ik leg het hele verhaal uit, “mvg Sander” eronder, en hup, de deur uit. Vijf minuten later krijg ik mail terug:

PERM_FAILURE: Gmail tried to deliver your message, but it was rejected
by the recipient domain. We recommend contacting the other email
provider for further information about the cause of this error.

Een foutmelding! De helpdesk bestaat niet. Volgens Gmail heeft de server aan de andere kant zijn dag niet. Al een jaar lang.

Daardoor heb ik nu een probleem: geen helpdesk, geen wachtwoord en geen inschrijving! Om het nog erger te maken, zojuist is het derde dreigmailtje aangekomen…

De ABN-AMRO

Ja en normaal zeik ik dus altijd de Postbank af en ben ik lyrisch over mijn eigen bank, de ABN-AMRO. Maargoed.

Ik ga binnenkort dus een half jaar naar Finland, en weet ik veel, ik bel de ABN. Of ik daar wel gratis mag pinnen eigenlijk. Anders kan ik net zo goed gelijk € 10.000 in mijn onderbroek stoppen. En dat gesprek ging zo.

Ik: “Ja hoi.”
ABN muts: “Hallo”
Ik: “Ik ga naar Finland. Mag ik daar gratis pinnen?”
ABN muts: “Hebben ze daar euro’s?”

Ongelofelijk! “Hebben ze daar euro’s”! Met wie bel ik nou? De Frisia? Dingflofbips mensen, kom op!

Dus ik hang met een kutsmoesje op. Sorry, maar als je dat niet weet vertrouw ik je antwoord ook niet. Dus ik bel vandaag nog een keer.

Ik: “Ja hoi.”
ABN sufferd: “Hallo”
Ik: “Ik ga naar Finland. Mag ik daar gratis pinnen?”
ABN sufferd: “Hebben ze daar euro’s?”

Twee keer! Twee keer! Omg! Echt hoor. Nou ben ik toch niet zo hoog-ontwikkeld dat ik alles weet dacht ik, dit is toch wel een béétje basis(school)-kennis?

En voor de mensen die het nog niet wisten: Ja, in Finland hebben ze euro’s, je mag er gratis pinnen, en ze waren zelfs de eersten die de eurocent (en twee cent!) afschaften en alles af gingen ronden.