Een paar weken geleden is er een systeemoverleg geweest met de mensen die nu Robert’s therapieën verzorgen. Een neuroloog, een psycholoog, een logopedist, en nog een aantal mensen waren aanwezig om ons uit te leggen hoe het precies zit met Robert. En dat is voorzichtig optimistisch.

Het hersenletsel dat Robert heeft opgelopen is in principe permanent. De gevolgen daarvan niet. Althans, dat hoeft niet. Misschien is het wel zo. Je moet het zo zien, er zijn bij hersenletsel drie “niveau’s” waarop therapie kan worden aangeboden. Van onder naar boven zijn dat storing, beperking en handicap.

Een storing is het directe gevolg van het hersenletsel. Met therapie kan je proberen die storing weg te werken. Als de therapie geen effect meer heeft, heb je dus een “beperking”. Je kan iets niet, of je hebt moeite met iets. Die beperking is dus iets waar je mee moet leren leven. Dat kan ook, en therapie op dat vlak gaat net zolang door tot het niet meer mogelijk om nog meer om je beperking heen te leven. Stel, je hebt zoals Robert moeite met het maken van afspraken, dan koop je een agenda. Je werkt dan om de beperking heen.

Als de beperking te groot is of teveel facetten van je leven beslaat spreekt met van een handicap. Je loopt slecht of ziet slecht, of je bent ondanks therapie en hulpmiddel niet in staat om je beperking(en) de baas te kunnen.

Maar genoeg theorie nu. Robert is op dit moment nog op storingsniveau bezig met zijn therapie, en hij begint na de herfstvakantie op de HAN in Nijmegen. Gelukkig krijgt hij genoeg begeleiding en is hij redelijk strikt met het volgen van de instructies (zoals “drink geen alcohol!” en “ga vroeg naar bed!”). Maargoed, dat verwacht ook niemand ;).

Ik zal Robert eens vragen of hij hier wat aan toe te voegen heeft. Zo ja, lees het in de reacties :)

Twee weken na de herfstvakantie begint hij op de HAN aan een opleiding tot docent Engels. De HAN was heel begripvol en geeft hem alle ruimte en tijd om zijn studie op te pakken. Er zijn allerlei mensen betrokken bij zijn therapie en studie dus kan er maar weinig mis gaan.

Wat betreft de schade die Robert heeft opgelopen; in principe is zijn hersenletsel net als al het andere hersenletsen permanent. Dat hoeft natuurlijk niks te betekenen. Met therapie op diverse niveau’s kan je die schade natuurlijk ongedaan maken of er omheen werken.

Ik zal Robert binnenkort eens vragen of hij een stukje wilt tikken.

Het team van mensen die mij helpen willen dat ik overga naar de meest zelfstandige groep waar je moet leren koken, wassen, strijken en al die meuk die moeders normaal doen. Dat vind ik opzich wel ok, alleen ga ik nog lang niet op kamers! Natuurlijk is het wel goed bedoeld allemaal, maar ik zit nog niet in die groep, dat duurt nog een tijd, ofterwijl, de tijd tot de volgende revalidant in die groep weg gaat. Voor de rest gaat ook thuis alles goed, en op de groep waar ik nu in zit ook, dus ajuus uit Arnhem!

Robert!

Sindsdien ben ik gaan fietsen en fitnissen wat natuurlijk niethet belangrijkste is, maar ik ben ooknog slimmer geworden!

Dus wat kan ik zeggen? In me eentje vandaag nog naar de stad gefietst en terug voor wat leuke inkoopjes, het beste wat ik tot nu toe gepresteerd heb.(uitroepteken)

Dus, no concern! alles gaat goed.

Groetjes van robert! ajuus!

Tonnie

Eindelijk thuis, maar alleen in het weekends… ik ben er weer! Robert! :D Het is heel fijn om weer thius te zijn en gewone dingen mee te maken inplaats van therapien enzo. Vanavond moet ik jammergenoeg al weer naara het revalidatie centrum hier in Arnhem maar dat maakt niet zo veel uit, want ik word er beter op en het is stukke beter ern gezelliger danb in rijstate. Gister zijn er nog wat vrienden langs geweest en heb ik en tonnie een nieuw mobieltje gekocht! Waarvan ik het nummer niet zal geven tegen vanan allerlij spam (berichten op mobieltjes en thuis die je niet wilt hebben). Vandaag ooknog in sonsbeek gelopen met Tonnie nu het niet druk was, en poeh, we heben wel een uur gelopen :D

Robert!