Nog even doorzetten…

En dan is het vakantie! Joepie!

Ik moet nog drie tentamens en een essay, maar het gaat de goede kant op. Vandaag dus weer een lange dag op de uni. Dat betekent veel koffie, veel schrijven en klote-stoelen. Maar het betekent ook stilte, concentratie en dus hopelijk, goede cijfers.

Echt vakantie is het daarna nog niet. Voor GiPHouse, het softwarehuis van de universiteit, moet nog veel geevalueerd worden, documenten moeten herschreven worden, studenten worden nog lastig gevallen en natuurlijk, er moeten nog cijfers worden uitgedeeld. Mijn eigen cijfer weet ik al .

Nog even knallen dus, en dan ben ik een paar weken vrij voordat het hele feest overnieuw begint met de introductie voor studiejaar 2010/2011.

De allerlaatste stagedag

… Was vandaag!

Jazeker, na vijf maanden stagelopen en afstuderen is mijn periode hier afgelopen. Aanstaande woensdag moet ik nog presenteren en verdedigen, en maandag ga ik met een hele groep skieën in Winterberg, maar naast die dingen zit het er nu op.

Zoals altijd op zo’n laatste moest er nog wel een boel gebeuren. Ik heb de laatste hand gelegd aan mijn analyse, en ik heb allerlei dingen geprint. Jammer wel weer dat de printer de helft van mijn verslag verkreukeld uitdraaide, maar vooruit. De kans is vrij groot dat-ie tijdens mijn presentatie niet open wordt geslagen .

Inmiddels ben ik thuis, en geniet ik van een vrije avond. Straks ga ik naar de verjaardag van mijn zusje, en drink ik een paar biertjes op haar verjaardag, en het einde van mijn stage!

Moderne computers

Bij het bedrijf waar ik afstudeer is veel hippe technologie aanwezig. Kogelvrije toegangsdeuren, bewakers bij elk poortje en overal camera’s. Je moet, om binnen te komen, dan ook een toegangspasje hebben. Daar staat je foto op, je moet hem altijd zichtbaar dragen en oh wee als je die vergeet.

Vanochtend reed ik mee met collega’s. Bij de deur de garage uit deed mijn pasje het niet. Grmbl. Navraag bij de receptie leerde me dat mijn pas is verlopen. Per 1 januari 2010. En dat terwijl ik hier nog wel twee weken zit. Fijn!

Gelukkig kan ik mijn pasje wel laten verlengen. Doorlooptijd: drie weken. Inderdaad. Drie weken .

In de tussentijd moet ik me elke morgen melden bij de receptie om naar binnen te mogen. Een collega komt me dan ophalen en via hem mag ik naar binnen. Extra rechten op mijn bezoekerspasje regelen is niet mogelijk. Ik kan mijn eigen afdeling dus niet op zonder met iemand mee te lopen.

Inmiddels ben ik de medewerking van de receptioniste ook kwijtgeraakt. Navraag bij haar deed mijn bange vermoedens al uitkomen. “Jammer dan” kreeg ik te horen. Geen rechten, geen toegang, geen uitzondering. “Dat is mooi kut” antwoordde ik voor ik er erg in had. Dat had ik bij die zwaar gereformeerde vrouw niet moeten doen. Ik kreeg me toch een boze blik!

Het is maar goed dat ik binnenkort klaar ben met afstuderen.

Woorden

Ik heb eens geteld. Al mijn verslagen bij elkaar. En mijn plan van aanpak, en mijn opdracht, en al die andere losse dingetjes die ik ook moet inleveren op de deadline op 4 januari aanstaande.

Alles bij elkaar heb ik een stunning 48.320 woorden getypt. 48.320! Ongelofelijk, wat een berg. Dat is praktisch een roman. Dan te bedenken dat er geen plot is, laat staan plottwists en maar één hoofdpersoon. Er zijn geeneens spannende bijrollen voor interessante personages. Er komt ook nog eens bij dat de hoofdpersoon geen klote meemaakt. Hij schrijft over zijn afstudeerproject, ja, maar dat is lang niet zo spannend als de achterflap deed vermoeden.

Met zoveel tekst weet je als schrijver natuurlijk zeker dat niemand het allemaal gaat lezen. Nou ja, bijna niemand. Ik heb het geschreven, en ook allemaal gelezen. Nagelezen. De spelling gecontroleerd. Nog eens. De stomme foutjes eruit gehaald. De grote fouten eruit gehaald. Etcetera, etcetera. Maar het grootste gedeelte van die tekst gaat niemand onder ogen komen. Vergelijk het maar met al die fotoboeken waar je uren voor hebt zitten plakken, om vervolgens ongezien de kast in te verdwijnen. Dit is het digitale evenbeeld van al dat geklooi met fotolijm.

Ik heb nu ongeveer de helft geprint en ingebonden (want alles moet ook nog eens in drievoud worden ingeleverd). De stapel is een centimeter of drie, drie-en-een-half hoog. De dikke documenten moeten nog komen. Ik hoop dat ik een diploma aan dit avontuur overhoud. Maar wat zeker is, is dat ik thuis kom met een hernia.

Er zijn allemaal mensen geslaagd!

Hoe kon het ook anders. Inmiddels zijn Mark en Marcel afgestudeerd; Arjan krijgt datzelfde nieuws vanmiddag. Sjoerd gaat morgen afstuderen en Tim gaan we vrijdag feliciteren. Afgelopen week zijn er trouwens wel meer mensen geslaagd! Bijna teveel om op te noemen, om niet te zeggen dat ik veel te bang ben om alle namen te vergeten. Suffice to say, congrats! _{En meld je in de reacties!}

-edit-
Arjan heeft hem binnen! Met een 8!

Bij deze allemaal gefeliciteerd!

Studie-ontwijkend gedrag

Misschien ken je het wel, al studeer je helemaal niet. In plaats van [vervelende taak] ga je maar iets anders doen. Liefst iets dat op de korte termijn wel iets oplevert, zoals de afwas doen, stofzuigen of je kamer opruimen. Ik heb voor de herfstvakantie een boel huiswerk opgespaard, en ondanks mijn goede voornemens verviel ook ik in studie-ontwijkend gedrag.

Ik heb gisteren mijn kamer eens een grote beurt gegeven. Het ging me niet zo zeer om het schoonmaken, maar om de spullen. Dat zit zo. Ik heb een nieuw bovenbuurmeisje met heel weinig spullen. Dat bedoel ik niet negatief; ze heeft haar flatje (dat verder precies hetzelfde is als de mijne) net iets anders ingericht. Veel strakker, veel minder rommelig en veel.. klassieker. Als ik dan mijn eigen kamer zie valt me pas op wat een puinzooi het is, ook als het opgeruimd is. Daar komt nog bij dat ik echt een hamster ben soms. Ik gooi alles maar in laatjes, op stapels en als ik dan een keer moet opruimen, schuif ik de stapels hooguit op alfabetische volgorde. Niet erg tactisch en vast heel slecht voor je aura.

Gisteren was het dus feest. Per kast / hoek van mijn kamer heb ik een vaste procedure aangehouden om de boel weg te krijgen. Eerst heb ik alles op mijn bed gegooid. Alle laatjes, alle losse CD’tjes, alle kabeltjes en andere losse troep. Hupsakee. Vervolgens heb ik met een doekje de ergste stoflagen weggeboend. Daarna ben ik heel erg streng gaan filteren. Zodra iets ook maar een beetje “niet-nuttig” meer was, gooide ik het in een vuilniszak. De rest ging terug de kast in. Opgerold, opgevouwen, ingeklapt en netjes naast elkaar. Op die manier heb ik structureel mijn hele kamer gedaan. Wel drie volle vuilniszakken gingen de ondergrondse container in. Opgeruimd staat netjes. Ik ben de hele dag bezig geweest. Daarna heb ik even vlug gestofzuigd en ben ik nog snel even met een lapje langs alle deurposten en vensterbanken gegaan. De kamer glimde me werkelijk tegemoet!

Mijn huiswerk echter, ligt nog steeds op me te wachten.

Stage.. wat klopt hier niet?

Als afsluiter van mijn stage moet ik een zogenaamd Transcript of Work inleveren. Dit document defineert wat ik allemaal gedaan heb en wat ik daarvoor heb gekregen. Dat document wordt geschreven door mijn stagebegeleider (in Finland in dit geval). Omdat ik een beetje (beetje!) lui was met het regelen van dat document, moest ik op een gegeven moment opschieten. En dan mail je wat proefversies, via Finland, naar de school toe. Lastig lastig. Deze feedback kwam op een gegeven moment mijn kant op:

Wel moet er dus eigenlijk in de Statement bij vermeld staan hoeveel ects je voor deze stage gaat krijgen of waard is.
Is het nog mogelijk dat dat nog toegevoegd kan worden (voor jullie alledrie)?

Als reactie zette mijn stagebegeleider de gegevens in het document. De reactie van school op deze nieuwe versie?

Alhoewel ik helaas niks met deze aanvulling kan, want hierin staat dat ik aangeef dat student 30 ects ontvangt voor de stage,
terwijl ik dat helemaal niet kan en mag aangeven.

Ben ik nou gek?

De stage is nu echt voorbij

Afgesloten met een ‘zeer competent’, oftewel een 9. Score!

-edit-
‘Zeer competent’ is een 8, hoor ik net van RJ. Had ik een 9 gehad, was ik ‘excellent’ geweest.

Studielink

Onze vrienden in Den Haag hebben weer een nieuwe balk gevonden om geld overheen te smijten: Studielink.nl is de nieuwe naam voor het (zoveelste) systeem dat studenten, opleidingen en de overheid aan elkaar knoopt. Met deze toffe website kan je je inschrijven voor opleidingen aan hogescholen en universiteiten. Hardstikke handig toch? Alles op één plaats! Nou, nee…

Ik hoorde voor het eerst van Studielink toen ik een mailtje kreeg met mijn gebruikersnaam. Gevolgd door een disclaimer van 500 woorden waarin ik werd gewaarschuwd het mailtje te vergeten en er met niemand over te praten, mocht ik niet de persoon zijn naar wie het mailtje was gestuurd.

Met die gebruikersnaam (en nog een dergelijk mailtje met je wachtwoord) kan je vervolgens inloggen. Daarna raak je al snel verzeild tussen alle inschrijvingen, voorinschrijvingen, enrollments (soms springt de site terug naar Engels) en vele lijsten met informatie over jezelf.

Dan hoop je dat dat het wel is. De zoveelste website met jouw informatie er op. Je logt uit, en je vergeet de hele handel.

Twee weken geleden kreeg ik weer een emailtje van Studielink. Ik moest me zo spoedig mogelijk herinschrijven voor volgend jaar. Want anders! Ik surf naar de website, duik de gebruikersnaam en het wachtwoord op uit mijn email, en ik log in.

Fout wachtwoord. Ok, kan gebeuren. Nog een keer. Weer een fout wachtwoord. Dan maar knippen en plakken. Wéér een fout wachtwoord. Ok, laat maar dan.

Nog een week later kreeg ik nog zo’n emailtje. Inschrijven! Hup! Wanhopig probeerde ik nog een keer in te loggen maar weer, geen wachtwoord. Dan maar een nieuw wachtwoord aanvragen. Het mailtje arriveerde na een dag.

“Beste Sander,

Hierbij sturen wij je jouw gebruikersnaam.

Je gebruikersnaam is : Sander.1“

Ok, en wat is mijn wachtwoord? Er staat geen wachtwoord in het mailtje, dus misschien krijg ik later nog wel een mailtje. Ik vul voor de zekerheid het formulier nog een keertje in. Weer een dag later (email is niet zo snel bij de overheid) krijg ik nog een mailtje met alleen mijn gebruikersnaam. Handig.

Dan maar de helpdesk mailen. Ik leg het hele verhaal uit, “mvg Sander” eronder, en hup, de deur uit. Vijf minuten later krijg ik mail terug:

PERM_FAILURE: Gmail tried to deliver your message, but it was rejected
by the recipient domain. We recommend contacting the other email
provider for further information about the cause of this error.

Een foutmelding! De helpdesk bestaat niet. Volgens Gmail heeft de server aan de andere kant zijn dag niet. Al een jaar lang.

Daardoor heb ik nu een probleem: geen helpdesk, geen wachtwoord en geen inschrijving! Om het nog erger te maken, zojuist is het derde dreigmailtje aangekomen…

Stage in Finland

Het gaat door! Van 18 februari tot ergens in juli verblijf ik in het prachtige, zonnige Finland, in de stad Salo (ff inzoomen op het mapje). Wat ik daar ga doen? Dat weet ik nog heul niet! Mijn stageopdracht wordt terplekke neergezet, de HAN vind het per definitie prima dus alles is eigenlijk al rond. Ik ga samen met twee medestudenten, waarvan eentje er bij mij in het project zat. Ooit lang lang geleden in het propedeuse-jaar .

Dat betekent dus ook dat mijn op handen zijnde stage in San Francisco niet doorgaat. Daar gaat RJ heen, en die is nu dan ook druk bezig met visum-aanvragen en allerlei andere procedures.

Nog een paar weken en ik mag me gaan hullen in lange onderbroeken en dikke winterjassen! Maak ik eindelijk weer een echte winter mee.