Vrijdag op zaterdag is plotseling overleden mijn klasgenoot, Dede.
Bereslim, enthousiast en nooit te beroerd om een stomme vraag te beantwoorden. Drie keer achter elkaar als het moest. Hij was slim en vindingrijk, en liep altijd vier stappen op iedereen voor. Inclusief de leraar.
Dude, ik ga je missen.
Hibernate is a powerful, high performance object/relational persistence and query service. Hibernate lets you develop persistent classes following object-oriented idiom – including association, inheritance, polymorphism, composition, and collections. Hibernate allows you to express queries in its own portable SQL extension (HQL), as well as in native SQL, or with an object-oriented Criteria and Example API.
Kortom: Objecten die direct in een database hangen. Met variabelen, toestand en andere meuk erbij. Stoer of niet? Daar ga ik mee aan de slag de komende negen weken. Nou ja, tot half februari ongeveer. Ik ben benieuwd, maar de my-first-Hibernate applicatie tutorial is al langer dan mening schoolopdracht. Wie weet kan ik eindelijk bij mijn leraren pimpen met kennis ipv andersom.
Maar je moet wel je huiswerk maken, anders zak je. Hoezo, competentiegericht? En je mag best een design voor een programma maken, als je het maar designed zoals de meester dat wilt. Hoezo, leren?
Van het grootste gedeelte van de klas krijg ik sterk de indruk dat ze niet kunnen programmeren, maar gewoon net zolang klikken tot het werkt. En de voorbeelden die mijn leraar schrijft en upload worden zo klakkeloos gecopy-paste dat mensen dáár vervolgens op vastlopen. En dan niet debuggen, nee gelijk aan de meester vragen :').
En dan heb ik het nog niet eens over de docent zelf, die alleen C++ kan, nog nooit van Subversion heeft gehoord (voor ons verplichte kost), en verder in de les niet zo heel veel toevoegt. Behalve dan hard bulderen lachen en een beetje rondlopen. En dingen uitleggen die niet met Java of de huidige opdracht te maken hebben. Lekker makkelijk weer.
Jazeker, ik heb mijn propedeuse binnen! Voor de geniale studie Informatica heb ik, zo las ik gisteren op Infonet (een cijferadministratie uit het jaar 0) dat ik voor de laatste twee onderwerpen geslaagd ben, met resp. een 7 en een 9! Joy!
Om dat te vieren pimp ik even met mijn cijfers:
Webdevelopment: 9
Embedded Applications (Java Proggen): 9
Database Applications (Access & SQL2000): 9
Programmeren van een Game (Java Proggen): 7
Project (JSP website proggen): 9
ICT Infrastructuur (Active Directory bouwen): 7
Product Quality (technische informatica): 9
Jippie de pippie!
Laat ik maar eens beginnen met mijn post van gisteren een beetje te nuanceren. Bij deze. Iedereen om mij heen weet denk ik wel welke dingen je weg mag strepen enzo. Dat mijn post veel losmaakte bleek wel uit de bezoekersstatistieken; meer dan 100 unieke bezoekers gisteren! Kan ik toch nog een beetje trots zijn 
.
Verder heb ik weinig nieuws te melden eigenlijk. Het wordt drukker en drukker voor school; ik merk duidelijk dat we met onze groep de eerste weken niet zo heel veel hebben gedaan. Alles komt nu. Maar in weerwil van mijn post van gisteren; we zijn fucking goed bezig 
.
Oh en Melanie, als je dit leest: er komt snel een mailtje terug! 
Mijn vader is dood. En vandaag heb ik een nichtje begraven. Dat nichtje was acht. Acht godverdomme. Ze heet Maaike.
Ik heb een godklere kuthumeur op het moment. Ik voel me écht allejezus boos, en dat heb ik echt nooit. Verdrietig ja, regelmatig. Maar boos ben ik nooit.
En waarom? Nou, dat zal ik eens ff vertellen. Dit is mijn weblog, dus mijn verhaal. Etcetera.
Vorige week kondigde ik op school aan dat ze was overleden. En iemand stelde voor dat ik maar naar huis moest gaan. Dat was wel een goed plan eigenlijk. Maar vervolgens vroeg een ander of ze nog broertjes of zusjes had. Ik had géén idee op dat moment, ik kreeg me het niet voor de geest. Dus ik zeg “eh, nee”. “Oh” is de reactie, “dat scheelt. Klinkt misschien hard, maar anders was het helemaal erg voor die broertjes en zusjes enzo”.
Jezus. Het kind was fucking acht. Zal ik een foto scannen of snap je me zo? Acht, wat dondert het in godsnaam, alsof dat het minder verschrikkelijk maakt dat ze dood is, allejezus. Dat totale gebrek aan inlevingsvermogen, kòm op! Ze was het stralende middelpunt van alles omhaar heen. De trots van haar oma, de beste leerling van de klas. De mooiste stem van het zangklasje. Laat staan haar ouders…
Een projectgenoot van me stuurde vanmiddag een MSN bericht. Ik zat in Sittard op de begrafenis, dus ik las het net. Of ik wel dacht aan de presentatie van morgen. Na ongeveer een kwartier nadenken en mailtjes navlooien kwam ik erachter dat we morgen een reviewsessie hebben. We moeten ons product laten zien. Of me dat nog ging lukken. Nou zei ik, ik denk van niet.
“Oh 
” was de vlotte reactie. “Wat gaan we dan doen?” Godsamme, weet ik veel! Ik heb wel meer aan mijn hoofd dan een reviewsessie voor een stel medenerds met een veel beter product. Ik ben meer bezig met het “verwerken” (wat een geweldig woord, alsof herrineringen afval zijn) van alles dat me de afgelopen tijd is overkomen dan met de dingen die NU om me heen gebeuren. Sjee, gek heej!
Dit is pure arrogantie van de bovenste plank. Ja. Nu ik een keer. Ik heb af en toe wel wat beters te doen dan me bezig te houden met de futiele probleempjes van mijn projectgenoten. Wees verdomme blij dat je mij in mijn team hebt want anders zaten jullie nu allang bij jullie SLB studievertraging aan te vragen. Ik ben op school omdat ik er niet aan denk om te stoppen, daar ben ik te trots te arrogant voor. En dat weet ik dondersgoed. Wees er maar blij mee, ik had ook twee maanden thuis kunnen zitten. Hell no!
Maar de frustratie van hierboven is niet het enige. Het totale gebrek aan begrip van de mensen waar ik direct mee werk is één ding.
Ikzelf maak stomme fouten. Zoals donderdag. Donderdagochtend hoorde ik dat Maaike de avond ervoor was gestorven. Donderdagavond zat ik bij Suzanne op de bank. En ik zei niks. Waarom niet? Ik durfde niet. Bang voor medelijden, bang voor troost. Ik hoopte stiekem dat het niet waar was als ik niks zei. En vergis je niet, ik was die avond echt vrolijk, en echt gezellig. Zo ben ik gewoon.
Maar dat gevoel ging toch knagen. De twee dagen voor ik haar weer zag hebben nog nooit zo lang geduurd. Ik schaamde me rot! 
En ik heb het verteld, en toen ik dat gewoon deed kon ik mezelf wel slaan. Waarom zou ik in godsnaam waar dan ook over mijn mond dicht houden? Tegenover háár, van alle mensen? Mên .
Een andere goede vriend van mij weet het ook nog niet. Althans, niet van mij. Nou is het niet zo dat ik het tegen iedereen heb gezegd, maar het verhaal verspreidde zich heel snel, nog voor ik mensen kon inlichten. En sommige mensen horen het verhaal niet, maar zouden het wel moeten weten. Dat zijn de mensen die ìk het moet gaan vertellen. En dat heb ik nog niet gedaan. Shame on me. :/
En nu? Nu ga ik mijn deel van de planning halen. Ik ga door. Ik moet nog boel JSP schrijven en dat ga ik fucking doen ook. Ondanks dit, ondanks fucking alles. Ik speel chicken met mezelf en reken maar dat ik ga winnen.
Net als een maand of wat geleden is het aanstaande vrijdag weer Grote Inleverdag. Dit keer moet ik de portfolio's voor “Het programmeren van een game” en Databases inleveren. SQL, Access, Java en OOP dus. Voor de mensen die die vier termen niet kennen, let er maar niet op. Het is echt niet interessant.
Maar dat betekent wel weet dat ik druk ben. Voor het eerst in tien weken welteverstaan, maar ik ben druk. Er moeten verslagen worden geschreven, ik moet gegevens uitwisselen met andere groepjes, ik moet overleggen, ik moet veel programmeren, veel formulieren maken en pagina's testen, en al die andere rommel die moet voor zoiets.
Wat wel scheelt dit keer is dat ik voor één van de twee courses (Game) op pre-assessment mag. Als ik nou weet te motiveren hoe geniaal ik wel niet ben (en dat is altijd lastig) hoef ik alleen maar mijn portfolio in te leveren, haal ik de course met een voldoende en ben ik klaar voor dat vak. Hiephoi!
Daarmee ben ik er nog niet, want voor Databases moet ik nog een mooie applicatie bouwen. Klik hier, vul in, krijg gegevens voor je neus, dat soort dingen. Kenneth doet het voor zijn werk en ik snap echt niet dat hij nog niet gillend gek is geworden van dat programma.
Aldus mijn vierde course, “Het realiseren van een game” samengevat. We gaan een spelletje programmeren! In Java!
Nou is programmeren wel een groot woord. Want uit angst dat wij, arme zielige ICA studentjes ook daadwerkelijk iets leren, moeten we al ons “werk” ondersteunen met triviale zaken als mindmaps, verslagen, onderbouwingen en commentaar in broncode. Consequent en permanent.
Het komt er eigenlijk op neer dat ik meer tijd bezig ben met bewijzen dat ik het kan, dan met het kunnen (of het leren te kunnen) zelf. Voordat ik uberhaubt een regel code op het scherm heb kunnen zetten ben ik bezig geweest met een mindmap. Ik kreeg 15 termen, waarvan ik er 2 niet kende, die ik in een mindmap moest samenvoegen. Ik vroeg nog vertwijfeld wat er dan precies “mind” aan een mindmap is als de woorden zijn voorgekauwd, maar ik kreeg jammergenoeg geen duidelijk antwoord :').
En dan heb je de mindmap af, eindelijk, en dan lever je dat in. Ik had die mindmap met veel pijn en moeite gemaakt in een rampenprogramma dat CMap heette en mij aangeraden werd door een klasgenoot. Het was stijlvol, en snel maar na een update deed het hele pakket niks meer. Handig!
Maargoed, mindmap af dus. Terug naar de broncode. Er moest commentaar in komen en veel ook.
private int calcScore(int x) {
return x * 3;
}
Hoeveel commentaar kan je daarbij schrijven? Vier volle regels, zoals is gevraagd? Lijkt me een beetje veel van het goede, maar desondanks is het wel verplicht. Verplicht ja, om debiel veel commentaar te leveren op zelfs de meest obvious code.
Ik ga weer aan de slag
Een 9 (aka het max haalbare) voor Website design! Woei!
En vandaag ook mijn eerste warenhuis dag. Dat was erg leuk . Mijn dag begon al gelijk rustig, op dinsdag komen er namelijk niet zo veel mensen. Wel heb ik gelijk voor kassaverschil gezorgd want ik heb me een aantal keer vergist. Bovendien weet ik gewoon zeker dat er onder mijn neus gejat is. Echt te brutaal! 
. Er lagen vijf gevulde speculazen. Ik reken er ééntje af, ik draai me om, en er liggen er maar drie! Maar ja, ik had ze niet geteld en zelfs nu is het speculeren (hahaha “specu”!) maar toch
En mijn collega's zijn leuk! Er lopen een paar oude zeikwijven rond (“ja ik ga nooit met de trein want mensen stinken en ik weet 's ochtends meteen wie gedouched heeft en wie niet“) maar de rest is wel okay! Allemaal jonge en gezellige lui. Joy!
Oh, en de kantine is heel goedkoop en dat was wel ff maf. Kwam ik daar, met alleen een kop thee (ik had boterhammen gesmeerd want ik had geen zin om mn loon op te maken aan eten). Ik pak m'n portomonnee en ik trek maar een briefje van vijf tevoorschijn. Zegt de jongen die vrolijk broodjes smeert “Da's maar 10 cent hoor!”
Dat is wel ff wennen. Nou is het wel logisch dat ze hun eigen personeel niet teveel rekent maar blijkbaar is de kantine ook helemaal intern dus hoeven ze geen winst te maken. Ze rekenen alles voor de kostprijs en dat betekent goedkoop happen. Ik smeer dus geen brood meer! 
Verder heb ik echt absurd veel taarten verkocht, aangeprezen, en weggegooid. Ja, want bijna alle taarten zijn dagvers en dat betekent veel wegpleuren. Chocoladebol van 15 euro, twee dagen oud: weg! En ik mocht het niet eens zelf meenemen 
.
Maar om het goed te maken heb ik veel bonbons verkocht. 2 bonbons voor 2,75! De echte handgemaakte bonbons gaan voor 5 euro per ons de toonbank over en dat tikt flink aan met zulke lummels van bonbons.
En dat was zo'n beetje de dag. Prutsen met de kassa, jezelf voor lul zetten voor klanten (“Nee, een doos truffels past niet in zo'n klein tasje” en “Stop de taartdoos wel rechtop in de tas.”).
Een daverende tocht dus!
Leuke collega's, makkelijk werk, simpele klanten, lastig kassa systeem, veel chocola, bergen taarten, lekkere pepernoten, goedkope kantine
Damn, wat een gestress. Wijze les voor de volgende keer: De avond ervoor printen.
Maargoed. Deadline vandaag, D-day zeg maar. Ongeveer 150 pagina's aan opdrachten, sourcecode, screenshots, schetsen en al die andere troep die je moet bijhouden om uiteindelijk in te leveren als “portfolio”. De papieren representatie van de kennis die je hebt van het vak. Ofzo. Gewoon kutwerk dus.
Dat begon al met opstaan. Ik werd wakker, en keek naar buiten. “Veels te donker” dacht ik en ik dook gelijk mn bed weer in. Vijf seconden later blêrde Giel Beelen uit het veelste kleine speakertje van mijn radio. Het hoort dus zo dat het om acht uur 's ochtends nog donker is buiten .
Anyway, dat betekende opstaan. Ik had de avond ervoor mijn portfolio al helemaal nagekeken maar de website die er bij hoorde was nog niet af. Dat moest dus eerst gebeuren. Samen met RJ had ik de verschrikkelijk saaie taak voor me van pagina's bouwen en html coden. Blegh. En uiteraard, tussendoor moest er ook ff gedouched worden en getandengepoetst enzo. Ook moest er worden opgeruimd, en alvast CD'tjes worden ingedeeld (digitaal portfolio, heel fijn).
Kortom, druk druk. En om 10 uur zette ik de printer aan. Ruim op tijd, ik had tot 12 uur. Dacht ik. Ik had wel tot 12 uur hoor, maar de printer had geen zin om zich te haasten. Vijf over half twaalf werd het laatste velletje uitgespuugd. Die tijd had ik hard nodig om de website af te maken. En zelfs als het strak tegen de deadline is, is het bouwen van een formulier een saai kutwerk.
Maar toen had ik eindelijk al mijn shit compleet, en kon ik naar school. Ik moest nog “maar” twee dingen. Een CD branden met alles erop en de laatste sourcecode, en de boel inbinden in een mooi mapje.
Probleem 1: geld op het pasje. Prutsen met het apparaat, pincodes die niet werken, RJ die van de zenuwen (gok ik maar ) vier keer zn giropas in de chipknip gleuf stopt. En de klok tikt door!
Probleem 2: De mapjes. Ik had geile mapjes gevonden bij de heao shop maar die gingen maar tot 30 pagina's. En daar passen 70 pagina's echt niet in. Dus dan maar een stel lelijke, standaard mapjes. Dat betekende dus dat ik overal nog gaatjes in moest jensen en in de mapjes moest proppen.
Probleem 3: CD vergeten! Kut! 
. “Verkopen jullie ook CD's?”. Ja hoor, ze verkochten ook CD's. Eén euro dertig voor een gammel klote schijfje. Maar ik had een CD, dus RJ en ik spoedden ons naar ons gebouw om de CD'tjes te branden, de boel te verzamelen en eindelijk alles in te leveren. De tijd: 11:58 :').
En dan het laatste probleem. Ik had het niet meer! “Tracking error: Burn process failed at 24x”. Arg! Hel en verdoemenis! Mijn CD! Godgenakende!
Een klasgenoot bracht redding. Om vijf over twaalf kwam hij langs, zag mij vloeken en tieren en gaf mij glimlachend een nieuw CD'tje! O
En eindelijk, om 10 over 12 lag alles in de goede bakken. Jezus, mijn hart!
Einde.
© 2009 TypeBased. All Rights Reserved.
Powered by WordPress. Design by 
Reacties