Moderne computers

Bij het bedrijf waar ik afstudeer is veel hippe technologie aanwezig. Kogelvrije toegangsdeuren, bewakers bij elk poortje en overal camera’s. Je moet, om binnen te komen, dan ook een toegangspasje hebben. Daar staat je foto op, je moet hem altijd zichtbaar dragen en oh wee als je die vergeet.

Vanochtend reed ik mee met collega’s. Bij de deur de garage uit deed mijn pasje het niet. Grmbl. Navraag bij de receptie leerde me dat mijn pas is verlopen. Per 1 januari 2010. En dat terwijl ik hier nog wel twee weken zit. Fijn!

Gelukkig kan ik mijn pasje wel laten verlengen. Doorlooptijd: drie weken. Inderdaad. Drie weken .

In de tussentijd moet ik me elke morgen melden bij de receptie om naar binnen te mogen. Een collega komt me dan ophalen en via hem mag ik naar binnen. Extra rechten op mijn bezoekerspasje regelen is niet mogelijk. Ik kan mijn eigen afdeling dus niet op zonder met iemand mee te lopen.

Inmiddels ben ik de medewerking van de receptioniste ook kwijtgeraakt. Navraag bij haar deed mijn bange vermoedens al uitkomen. “Jammer dan” kreeg ik te horen. Geen rechten, geen toegang, geen uitzondering. “Dat is mooi kut” antwoordde ik voor ik er erg in had. Dat had ik bij die zwaar gereformeerde vrouw niet moeten doen. Ik kreeg me toch een boze blik!

Het is maar goed dat ik binnenkort klaar ben met afstuderen.

Props voor de overheid

Afgelopen zaterdag kreeg ik een gewichtige envelop. Overheidslogootje erop, keurig mijn adres achter een venstertje. Ondanks de ruwe behandeling van de postbode kwam de envelop nogal onkreukbaar op me over.

Verbaasd trok ik hem open. Van het Ministerie van Dit-en-dat. Team huppeldepup, taskforce Salariëring. De molens der ambtenarij (waar ik nu zelf ook onderdeel van ben) hebben mijn stagevergoeding uitgerekend en beloven namens de Koningin plechtig dat ze het een dezer dagen op mijn rekening overmaken.

Weer iets om aan te wennen: zelfs ordinaire loonstrookjes zien er uit als de sollicitatiebrief van een topdiplomaat. Zou mijn jaaropgaaf straks ook echt goud op snee zijn?

Wakker worden…

Het is dinsdagmorgen, 9 uur. Ik sta in het koffieautomaat/printerhok te keuvelen als twee collega’s aan komen lopen. Elk van een andere kant, want ze werken op compleet andere afdelingen.

Ze hebben allebei een mailtje uitgedraaid en zijn op weg naar de printer. Als ze hun documentje pakken gaan ze in de rij staan voor een kop koffie. Ondertussen lezen ze elk hun emailtje. Ze lezen allebei met een blik van “Mmm, interessant. Maar werkt het ook in theorie?“.

Het duurt zeker een volle minuut voordat ze door hebben dat ze elkaars mailtje aan het lezen zijn. Wat bedremmeld wisselen ze hun epistels uit en lezen verder.

Ik ondertussen, lig met een lachstuip in een hoekje.

Terug in Nederland

Gisteravond rond een uur of zes ben ik geland in Nederland. Met 39(!) kilo bagage, waar ik gelukkig niks extra’s voor hoefde te betalen.

Inmiddels heb ik bijna alles uitgepakt, en ben ik bij Tonnie de was aan het doen. Ik heb geen internet thuis, maar dankzij mijn nieuwe hippe telefoon en een flat-fee internet abbo ben ik toch nog online.

Zaterdag mee naar Touché? Ik ben als vanouds weer aanwezig.

Werk en updates

Melanie vroeg vrijdag ineens ‘nu weet ik nog niet waar je werkt!’. Nou, ik ga het niet op mijn weblog zetten. Plus, ze weet het inmiddels al. En waarom zet ik het niet op mijn weblog? Die fout heb ik al een keer gemaakt toen ik bij een groot warenhuis werkte. Ik liet me negatief uit op FOK! over datzelfde warenhuis en erg ging een mailtje naar info@grootwarenhuis.nl met daar in die post en voor de zekerheid een verwijzing naar mijn FOK! fotoboek. Tof he!

Nou heb ik nu wel twee voordelen. A) ik heb werkelijk waar niks negatiefs over mijn werk te zeggen en B) mijn baas is geweldig en is het misschien nog wel met me eens ook. Maar desondanks, nope. De branche mag je weten; ik werk in een erotiekzaak. Jawel. En ik heb alle grappen al gehoord.

Anyway, verder is het vrij kalmpjes hier. Robert is met school begonnen (en hij moet nog steeds een keer van mijn bloggen) en ik ben met het project begonnen voor school. Het project houdt dit keer in dat we een bestaand prototype (gemaakt door een aantal tweedejaars) moeten verbouwen naar een “echt” product. Dit alles voor een groot mediabedrijf.

Inmiddels duurt het al 2 weken voordat we uberhaubt de opdracht hebben. Daar waar het betreffende bedrijf in juli op tafel stond te dansen dat de HAN dit voor ze wilden oppakken, nu zitten ze te miepen “dat ze geen tijd hebben om het project te begeleiden”. Zwaar irritant, want ik zit met mijn projectgenoten de hele dag niks uit te voeren. Uit pure armoe ben ik Warzone 2100 aan het uitspelen en ik ben al achterlijk ver.

Verder heb ik mijn portfolio terug, en behalve de echte opmerkingen voel ik al weer aan dat ik een stevige discussie met een docente moet aangaan over hoe het nou handig is dat je een database in elkaar zet. Op zich niet zo erg hoor. Het komt wel vaker voor dat docenten willen voorschrijven hoe je denkt over bepaalde zaken. De beste oplossing is om gewoon met het stramien mee te lopen en je mening voor jezelf te houden. Dit werkt overigens ook in het bedrijfsleven uitstekend. Zorg er wel voor dat je een goede motivatie hebt. Die wordt dan wel weggewuifd, mocht je die presenteren, maar dat maakt niet uit. Jij weet beter.

Je maakt wat mee!

Het dak hield het water niet meer op mijn werk.
Plaatjes zijn onderweg! (maar via de telefoon gaat dat niet zo rap).

En een filmpje!

(als plaatjes 404′s geven; het duurt nog ff voor ze er zijn).

Nieuwe collega!

Nieuwe collega!, originally uploaded by Slarioux.

En het is nog een leuk vrouwtje ook. Met een kuifje!

Valentijnsdag

Ja, Valentijnsdag. Uitgevonden door Hallmark trouwens.

Vandaag ben ik op mijn werk de hele dag met Valentijnsdag bezig geweest. We hebben Valentijnskaarten, -wijn, -chocolade, -bonbons, -snoep, -cadeautjes en -taarten. Ja, zelfs taarten. En we zijn bijna een maand van te voren begonnen met die crap.

Ik heb zelf een ontzettende hekel aan deze commerciele klotefeestdag, zo handig gepland tussen Kerst en Pasen, de traditionele lege periode van het jaar. En dit jaar wordt het denk ik nog veel erger. Bah.

…

Zo, een kleine update. Werk gaat goed, school gaat goed, sociaal leven gaat goed. Einde!

Bijna einde! Moest vanavond wel langer werken dan normaal. Niet tot zes uur, maar tot een uur of acht. Er was receptie voor directie-bobo's en jubilarissen. Van die mensen die al 25 jaar daar werken. Respect! Aight! Dat betekende veel wijn, veel dure hapjes en dus een heel erg lamme rechterarm. Ja, ik moest bij de ingang staan met een blad vol wijn enzo. Zwaar! En dan een half uur tot iedereen er was

En dan ben je er nog niet, nee. Na de drankjes komen de hapjes, en de nog meer drankjes, en de lege glazen, en de hapjes, en de bitterballen, en god weet wat nog meer. Respect voor Nina en uiteraard Litso, want ik ging na 10 minuten trillen in mijn rechterarm en dat is slecht voor het evenwicht van zo'n blad .

Echt einde!

Werk

Tja, wat kan ik zeggen? Ik zal iig proberen om wat vrolijkers te typen dan mijn verhaal dan hieronder, maar da's gelukkig niet zo moeilijk.

Want tja, het werk stelt weinig voor. Ik hoef me niet in te spannen ofzo, bonbons wegen niet zoveel en zelfs de zwaarste taarten wegen niks. Vooral als je eerst Aspen en ASA uitzend gewend bent, want daar wilde je nog weleens sjouwen. Kratten vol drank, dozen vol schoenen, dat soort dingen. Bij het warenhuis is het hooguit een plaatje speculaas of een doos chocoladeletters. En als het al wat weegt, zit het in grote karren.

De collega's zijn erg gaaf. Aan de ene kant studenten, en aan de andere kant de fulltimers die er al 100 jaar werken. Want dat is wel naar, er is bijna geen verloop bij hun. De meesten werken er al een paar jaar met uitschieters naar 14 en zelfs 20 jaar . En zelfs de mensen die er “net” werken zitten er al een jaar of wat. Kom ik aan :').

Er wordt wel veel geroddeld viel me op. Iedereen heeft elkaars mobiele nummer, er wordt constant heen en weer gesmst en uiteraard wordt er ook veel tussen de afdelingen heen en weer gelopen. Er gebeurt verder niks bijzonders onderling, maar er wordt veel over elkaar gekletst in ieder geval. Meningen worden verdraaid, verhalen hoor je van vijf kanten, etcetera. En het leuke is dat ik bijna al mijn pauzes met anderen deel. Dus dan hoor je vanzelf iedereen de reveu passeren. En ik ben ongetwijfeld ookal flink bediscussieerd, maar ik ben nieuw dus ik mag nog wel alles weten. Best handig .

Over pauzes gesproken, ze zorgen wel goed voor hun personeel; eten kan tegen kostprijs. Had ik dat al gezegd? Hoe dan ook, gisteren heb ik een uitgebreide lunch genomen. Broodje hagelslag met roomboter, bord gemengde sla met fruit, 2 koppen thee en één kop koffie en groot broodje gezond met mayo (don't ask :')). Kosten? € 2,50!

Dus . Dat was het weer!