Laatst dook ik met Sjoerd de stad in. Op ons verlanglijstje stonden onder andere spullen voor de diplomauitreiking, aanstaande vrijdag. Zo heb ik een wit overhemd gekocht.
De dag van mijn diplomauitreiking kan nu al niet meer stuk, maar de avond ook niet. In de nek van mijn nieuwe overhemd trof ik dit stukje proza aan. Lezen jullie mee?
Ik heb een bepaalde ruimte in mijn hoofd voor “de dingen die ik nog moet doen”. Wat je daar vindt zijn zaken zoals “afwassen” en “wassen” maar ook “koop nog een cadeau voor Walter” en “betaal nou eindelijk het abonnementsgeld voor je bibliotheeklidmaatschap”.
Op dit moment is het lijstje vrij klein. Ik ben afgestudeerd, de colleges op de universiteit zijn nog maar net begonnen en ik heb ook echt bijna alles wel gedaan. Ik hoef nog maar een paar dingen af te maken. Maar de ruimte in mijn hoofd is niet kleiner geworden, en die twee of drie dingen nemen nu alle ruimte in.
Voorbeeld: vanochtend ging ik met Sjoerd de stad in. We hadden om half elf afgesproken, maar ik stond om negen uur al te popelen. Eénmaal daar aangekomen ging het heel snel en zaten we om kwart voor twaalf alweer in Touché. Vlug vlug snel snel door het lijstje heen!
Vanmiddag heb ik twee keer gewassen, afgewassen, wat acceptgiro’s opgestuurd. Mijn bankzaken zijn geregeld, mijn laptop draait weer Ubuntu en ik heb nog een heel stel kleine en grote dingen gedaan die nog moesten. Oh, één ding lukte niet vandaag dus dat mag ik tot morgen uitstellen. Het enige dat nu nog met neon-letters in mijn hoofd ronddanst is “vanavond zwemmen”. Het lijkt wel of hoe rustiger ik ben, hoe drukker mijn hoofd wordt met de kleine “todo”-dingen. Het scheelt stress, maar het is wel irritant. Druk druk druk! Ik ben zo druk, ik moet het drie keer zeggen. 
Maargoed, “vanavond zwemmen”. Het is nu avond, dus dat ga ik nu maar eens doen. Ik kan niet wachten!
Ongeveer negen jaar geleden had ik ruzie met mijn vader. Ik zat op de havo, maar ik deed er niks aan en ging cijfermatig nogal hard achteruit. Mijn mentor wist ook niet zo goed wat-ie met me aanmoest en mijn vader zat met zijn handen in het haar.
Op een dag riep hij, bij de zoveelste discussie, “Dan ga je maar naar het MBO!”. Voor hem was dat de grootste straf. Zelf heeft hij nooit een kans gehad om naar de HTS te gaan.
Uiteraard liet ik me als recalcitrante puber zijnde niet kennen, en ging ik inderdaad naar het MBO. Ik stopte met de havo, zei mijn docenten en klasgenoten gedag en begon aan vier jaar opleiding tot ICT-Beheerder. Mijn vader zag het allemaal met lede ogen aan, maar hij liet zich niet kennen. Bij elke hobbel die ik moest nemen, stond hij achter me.
Iets meer dan vier jaar geleden was ik klaar. Klaar voor het echte werk, de HBO. Ik schreef me met succes voor Informatica, en haalde 9 na 9 in het propedeusejaar. Het had even geduurd, maar mijn vader kon trots zijn. Zijn zoon zat op het HBO!
Mijn diplomauitreiking zal hij niet meemaken. Vier jaar geleden, tijdens het eerste schooljaar, overleed hij plotseling. Dat was voor mij een ontzettende klap. De boze en verdrietige blogs die ik toen schreef staan nog ergens in mijn archief. Toch heb ik doorgezet. Met een beetje vertraging heb ik vorige week de HBO afgerond en heb ik eindelijk het diploma dat ook hij zo graag had willen hebben. Vincent kreeg niet de mogelijkheid om naar de HBO te gaan. Even leek het er op dat ik dezelfde weg zou volgen, maar dan vrijwillig. Gelukkig zag hij me nog net de goede kant op gaan voor hij begin 2006 overleed.
Aanstaande maandag begin ik op de Radboud universiteit aan het schakeljaar, om uiteindelijk door te gaan voor de Master Informatiekunde. Over anderhalf jaar ben ik “Sander , MSc”.
Als er iets is dat ik nog voor mijn vader kan doen, dan is het wel zijn verwachtingen overtreffen.
Met een dikke acht kon ik vanmorgen bij RJ in de auto stappen. Veel lof voor mijn producten, de verslagen en mijn presentatie. Yay!
Zo, even een nerdpostje doen. Sla dit stukje dus rustig over als je niet weet wat ‘indexeren’ is.
Ik blog al sinds 2004 ofzo. Dat is inmiddels zes jaar, en dat klopt wel ongeveer, want ik begon toen ik nog op het MBO zat. Mijn allereerste stukje ging over het feit dat ik een weblog was begonnen. Het alleroudste stukje dat tegenwoordig nog online staat is een pareltje over BNN. Zonder de bijbehorende reacties, want die zijn in de loop der tijd verloren gegaan.
Waarom zijn die verloren gegaan? Verhuizingen. Ik begon ooit bij Blogger.com, de gratis blogdienst. Tegenwoordig van Google was dat destijds het beste alternatief voor de diensten van web-log, dat destijds afschuwelijk lelijke sites produceerde.
Later stapte ik over naar mijn eigen site, hier op nder.be. Ik gebruikte één van de eerste weblogprogramma’s voor op je website. Ietwat primitief, weinig opties en niet bepaald een wonder van techniek. Maar het werkte, en blog.nder.be is sindsdien hét adres geworden voor stukjes door mij geschreven. Ja, en tegenwoordig staan ze ook op Hyves. Dikke kans dat je dit daar leest.
De webadressen waarop mijn stukjes te vinden zijn zijn sinds die tijd dan ook flink veranderd. Bij Blogger.com ging het nog wel. Daar was het iets als /blog/titel.html. Mijn eerste weblog produceerde wazige dingen zoals /index.php?id=29292. De updates daarna, en wisselingen van de wacht op software gebied leverden elke keer andere links op.
Op zich was dat niet zo’n probleem. Alles werkte immers, als je op mijn weblog zat. Maar het internet zelf was wat hardnekkiger. Oude linkjes gingen stuk. Toen ik ooit van software wisselde moest ik nog maanden oude linkjes in Google fixen.
Tegenwoordig zit dat wel goed. Google pikt me goed op, net als Yahoo! en Bing. Maar er zijn nog een boel entrepeneurs met primitieve webrobots die het concept ‘pagina niet gevonden’ niet snappen. Ze duiken ergens een oud linkje op (en geen idee waar, ik kan ze niet vinden), en proberen dat te bezoeken. Ze krijgen vervolgens de keurige melding “sorry, pagina niet gevonden“.
In plaats van daar gehoor aan te geven en het linkje maar te vergeten blijven ze het proberen. Het gevolg? Ik heb soms tientallen, zo niet honderden meldingen in mijn logboeken staan van debiele webrobots die hardnekkig dezelfde oeroude link proberen te bezoeken. En meestal repareer ik de link handmatig, zodat-ie weer werkt, maar vaak ook niet. Ik heb, zeker twee dagen voor mijn afstudeerpresentatie zoals nu, wel wat beters te doen. En denk maar niet dat zulke webrobots gehoor geven aan het technische jargon dat mijn website inmiddels heeft, waar min of meer in staat dat ze op moeten donderen.
Eigenlijk kan je maar één conclusie trekken uit al dat gemier met websites. Het internet is inmiddels net zo ‘volwassen’ als ik. Meestal wel, maar met regelmaat helemaal niet.
… Was vandaag!
Jazeker, na vijf maanden stagelopen en afstuderen is mijn periode hier afgelopen. Aanstaande woensdag moet ik nog presenteren en verdedigen, en maandag ga ik met een hele groep skieën in Winterberg, maar naast die dingen zit het er nu op.
Zoals altijd op zo’n laatste moest er nog wel een boel gebeuren. Ik heb de laatste hand gelegd aan mijn analyse, en ik heb allerlei dingen geprint. Jammer wel weer dat de printer de helft van mijn verslag verkreukeld uitdraaide, maar vooruit. De kans is vrij groot dat-ie tijdens mijn presentatie niet open wordt geslagen .
Inmiddels ben ik thuis, en geniet ik van een vrije avond. Straks ga ik naar de verjaardag van mijn zusje, en drink ik een paar biertjes op haar verjaardag, en het einde van mijn stage!
“Courage is not always winning, courage is the voice at the end of the day saying ‘I will try again tomorrow’“
Bij het bedrijf waar ik afstudeer is veel hippe technologie aanwezig. Kogelvrije toegangsdeuren, bewakers bij elk poortje en overal camera’s. Je moet, om binnen te komen, dan ook een toegangspasje hebben. Daar staat je foto op, je moet hem altijd zichtbaar dragen en oh wee als je die vergeet.
Vanochtend reed ik mee met collega’s. Bij de deur de garage uit deed mijn pasje het niet. Grmbl. Navraag bij de receptie leerde me dat mijn pas is verlopen. Per 1 januari 2010. En dat terwijl ik hier nog wel twee weken zit. Fijn!
Gelukkig kan ik mijn pasje wel laten verlengen. Doorlooptijd: drie weken. Inderdaad. Drie weken 
.
In de tussentijd moet ik me elke morgen melden bij de receptie om naar binnen te mogen. Een collega komt me dan ophalen en via hem mag ik naar binnen. Extra rechten op mijn bezoekerspasje regelen is niet mogelijk. Ik kan mijn eigen afdeling dus niet op zonder met iemand mee te lopen.
Inmiddels ben ik de medewerking van de receptioniste ook kwijtgeraakt. Navraag bij haar deed mijn bange vermoedens al uitkomen. “Jammer dan” kreeg ik te horen. Geen rechten, geen toegang, geen uitzondering. “Dat is mooi kut” antwoordde ik voor ik er erg in had. Dat had ik bij die zwaar gereformeerde vrouw niet moeten doen. Ik kreeg me toch een boze blik!
Het is maar goed dat ik binnenkort klaar ben met afstuderen.
Ik kan nu bijna spreken over ‘vroeger’. Die goeie ouwe tijd op de HAN, waar we leerden programmeren in een keur van programmeertalen, van C# tot Java tot… ehm.. Nou ja. Die twee. Mijn punt is, programmeren was toen simpel. Je hebt een simpel taakje dat volbracht moet worden. Je punt uit één informatiebron, zoals een database, en je levert je gegevens af op een ander punt. Uiteraard werd het weleens ingewikkelder, maar echt heel moeilijk was het nooit.
Nu bij mijn afstudeerbedrijf werk ik aan een product dat werkelijk zo gigantisch ingewikkeld is dat niemand alle ins-en-outs kent. Ja, globaal misschien, maar helemaal de diepte in? Het houdt een keer op, en ik heb gemerkt dat het bij dit soort programma’s ook bijna niet meer mogelijk is om alles te weten. Ik heb mijn best gedaan, maar ik weet ook nog steeds niet alles. Zo complex is het.
Bij de overheid komt dat wel vaker voor. Een bepaald probleem is zo gigantisch ingewikkeld dat het niet anders kan dat het ook een gigantisch programma nodig heeft. Neem nou ‘Studielink’. Dat is een website waarop je je inschrijvingen aan universiteiten, hogescholen en andere opleidingen kan regelen, alsmede de betaling van het collegegeld en meer van die handige zaken.
Nu ik iets meer weet van de ontwikkeling van zulke grote en omvangrijke applicaties weet ik dat dat niet makkelijk is. Er moet nagedacht worden over de flow van zulke grote stromen, dat het onmogelijk is om dat niet abstract te doen. Volg je me nog? Wat ik maar zeggen wil, er komt een moment dat je iets moet zeggen als “en nu moet het programma de aanvraag indienen”, of “en nu krijgt de student een brief thuis”. Als je dat niet doet, lukt het je nooit om zoiets helemaal af te krijgen.
Dat is ook logisch ook. Als je een feestje organiseert besluit je zoiets als “we kopen meuk, we nodigen mensen uit, en dan wordt het gezellig”. Wat die meuk precies is, wie die mensen zijn en hoe je het dan gezellig krijgt zijn dingen waar je dan nog niet mee bezig bent. Dat komt later wel, in de Albert Heijn.
Maar dat Studielink hè? Dat is dus echt een schoolvoorbeeld van hoe het niet moet. De logica van die website is alleen te snappen als je de database erbij houdt. De mailtjes zijn onbegrijpelijke, kafkaësk aandoende broddelwerkjes, geschreven door mensen met het taalgevoel van zeekomkommers. De website zelf is gebouwd als een ouwe SUV. Log, traag, en vol met nutteloze mogelijkheden waar je alleen in de jungle van Cambodja iets aan hebt. Zo is Studielink er ook in het Engels, wat op zich nuttig is, maar tegelijkertijd is de website totaal niet in staat om te onthouden wat jouw voorkeur is qua taal. Het gevolg is dat de helft van de pagina’s willekeurig naar Engels en weer terug naar Nederlands springen.
Zo zou ik nog wel een pagina of vier vol kunnen kletsen over het monster van Studielink. Ik zal dat maar overlaten aan enthousiastere bloggers. Ik zal afsluiten met weer een tenenkrommend voorbeeld van Studielink-logica. Na vier jaar studeren, en drie succesvolle inschrijvingen bij de HAN en de Radboud universiteit kreeg ik laatst een brief met een code. Of ik, als nieuwe student (hoe verzin je het!), mijn adresgegevens zou willen valideren. Ik denk dat ik voor de grap het adres van Zweinstein opgeef. Ik denk niet dat ze het door gaan hebben.
© 2009 TypeBased. All Rights Reserved.
Powered by WordPress. Design by 
Reacties