Dit moet iedereen wel bekend voorkomen. Geen tijd! Alles gebeurt op hetzelfde moment! Dan denk je dat je alles hebt gedaan, maar dan komen er nog veertig dingen bij.

Zo ook dit weeked. Dacht ik mooi even dat ik mijn maandag in de pocket had. Niet dus. Eerst college tot half elf. Een deadline om twaalf uur. Ik moet om drie uur in Arnhem zijn om om vier uur weer in Nijmegen aan te moeten komen. Daar ben ik tot een uur of negen wel zoet, terwijl ik ook nog college heb, wat mailtjes moet versturen en wat Thalia zaken moet fixen. Die avond wil ik ook nog een rondje hardlopen, maar eer ik thuis ben is het tien uur, à half elf. Daar dacht ik nog wel dat ik alles zo mooi had voorbereid!

Waar ging het mis? Kwestie van beter organiseren, blijkt wel weer. Alhoewel, ik ga vooruit. Van de raschaoot die ik was, zijn het nu kleine (nou ja, relatief kleine) missers. Dat college heb ik voor het eerst, dus dat zit nog niet tussen mijn oren. De deadline was er al, maar of ik daar vier uur de tijd voor heb, of krap anderhalf, is nogal wat verschil. En de rest?

Deze week is de lustrumweek van Thalia. Veel evenementen en feestjes dus! Leuk om te zijn, maar het mag allemaal maar tijd opslokken. Ook een uitzondering dus.

Ik troost me er nu maar mee dat ik wéét dat het er aan komt. Plus, technisch gezien is het nog weekend. Na de verjaardag van Yade vandaag weet ik al wat ik zodirect ga doen. Ik pak mijn tas in voor morgen, ik ruim wat op, en ik kijk nog een serie. Het is nog twee uur weekend en daar ga ik van genieten.

Dat zou best kunnen. Heb je de film van The Simpsons gezien?

“That crazy old man in church was right!”

Stel dat de man waar het hier om gaat, de man die “the rapture” voorspelde en daarmee het eind van de wereld, echt gelijk had. Dat levert weer leuke innerlijke zelfdiscussies op. Zou je zo hard mogelijk rennen naar:

• Het meisje waar je het meest van houdt, of
• het dichtstbijzijnde meisje?

Even tussen twee haakjes, het is vrijdagavond als ik dit schrijf, en dan ben ik niet veel filosofischer dan nodig is voor sex, drugs and rock&roll. Vandaar deze twee vreemde keuzes.

Maar het blijft leuk om mee bezig te zijn. De grote “wat als” vraag. Hoe zou jij gaan? Stel dat vanavond, deze mooie vrijdagavond, je allerlaatste avond is. Wie zoek je op? Wat ga je doen?
Denk daar maar eens goed over na :-).

Pro-tip: Ga het ook doen!

Da’s een gedachte die nog weleens bij me opkomt, zeker nu ik constant omringd wordt door studenten die tussen de negentien en tweeëntwintig zijn. Collega’s en vrienden vinden dan weer dat ik niet moet piepen. Die zijn weer wèl van mijn leeftijd. Maar vandaag en gisteren had ik toch wel zoiets van “Ja, ik word oud”.

Voor de beeldvorming: het is vakantie. Ik hoef niet veel te doen, en dat doe ik dan ook niet. Ironisch genoeg zit ik nu op mijn werk, maar dat even terzijde. Normaalgesproken ben ik tijdens vakanties tot in de vroege uurtjes op en kruip ik rond een uur of elf mijn bed een keer uit.

Dit jaar verloopt het patroon toch anders. Neem nou gisteren: Ik ging eergisteren keurig rond twaalven naar bed, om er vervolgens zeven uit weer uit te stappen. Ik ben dan gewoon wakker, vakantie of niet. Vervolgens kroop ik tien uur (‘s ochtends, mind you) weer terug en lag ik tot een uur of half twaalf weer te ronken. Na een langzame lunch herhaalt dat zich van twee tot half vier. Gisterenavond lag ik om elf uur met een boek tussen de lakens, om van mijn welverdiende nachtrust te genieten.

Al met al heb ik dus bijna de helft van de dag geslapen. Dutjes doen vind ik nog steeds iets voor “oude mensen” (hoewel ik het zelf nu wel erg relax vind). Maar met mijn slaapritme bekruipt je vervolgens wel die twijfel… ben ik nu oud?

Ieder ander zou zeggen dat ik gewoon lui ben, en vakantie heb, en dat iedereen lekker niks doet als ze vrij zijn. Ik niet. Immers, liever “oud en wijs”, dan “dom en lui”, niet waar?

Mijn ouders waren nooit zo streng. “Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg” was zo’n beetje hun credo. Toch waren er genoeg dingen die niet mochten ofwel compleet uit den boze waren. Ruzie maken, snoepjes stelen, eigenlijk al die dingen.

Qua extra’s heb ik ook nooit mogen klagen. Aan verjaardagscadeautjes en Sinterklaascadeautjes geen gebrek. Wel zorgden mijn ouders ervoor dat ik geen al te dure dingen uitzocht. Een béétje een normale smaak werd natuurlijk wel van mij verwacht. Min of meer impliciet, want dure dingen durfde ik niet eens te vragen. Zo lief was ik nou vroeger ;-).

Tegenwoordig ben ik groot genoeg om voor mijn eigen cadeautjes te zorgen. En, als we het er toch over hebben, ook voor mijn eigen snoepgoed en ruzie. Ironisch genoeg heb ik zelden snoep in huis, en maak ik bijna nooit ruzie.

Juist nu, nu ik het niet meer nodig heb, of verwacht, stopt mijn moeder me allerlei lieve dingen toe. Geld om belastingdingen te betalen, geld terug van cadeautjes, en natuurlijk al het fruit en groente dat ik maar kan eten.

Maar uit opvoedkundig perspectief werkt het natuurlijk prima. Vroeger thuis was de verleiding groot om snoep te pikken. Nou kan ik alle chips kopen die ik maar op kan, en doe ik het niet. Vroeger mocht ik zoveel fruit eten als ik maar lustte, en raakte ik dat spul niet aan. Ik heb nog steeds geen fruitschaal, maar de scheurbuik die ik vroeger alleen voorkwam door thuis te eten, zal ik echt niet oplopen.

Grappig hoe die dingen lopen. Je gaat je afvragen of ze dat van te voren bedacht had, of dat het gewoon zo gelopen is.

Zie je wel. Ook ik heb een filosofische inslag. Een paar weken geleden zat ik op de universiteit, te leren voor een pittig tentamen. Een klasgenoot vroeg me: “Ah, dat en dat, hoe werkt dat nou precies?“. Nadat ik het een beetje uit had gelegd zei hij “Het onderwerp boeit me bijzonder weinig. Maar als jij het kan uitleggen, dan snap je het.“.

Gisteravond had ik de radio aanstaan, en in dat programma was een man aan het vertellen over mensen imiteren. Dat je, hoe hard je ook je best doet, Hans van Mierlo nooit perfect na kan doen. Het ging over komedieshows denk ik. Hij zei, dat verschil tussen hoe jij iemand nadoet, en diegene zelf precies definieert wie jij bent.

Hij ging wat aan de haal met dat voorbeeld en zei dat je een bepaalde afstand kan reiken, en een bepaalde afstand kan grijpen. Wat je kan grijpen is altijd iets minder ver dan je kan reiken. Probeer het maar eens. Strek je vingers zover mogelijk uit, raak iets aan dat heel ver van je plaats af is. Probeer vervolgens, zonder je nog verder uit te strekken, dat ding te grijpen. Dat gaat niet lukken.

“Ah, but a man’s reach should exceed his grasp,
Or what’s a heaven for?
~ Robert Browning

Oftewel, dat stukje tussen wat je reikt en wat je grijpt, dat ben jij. Dat definieert wie jij bent. Het ironische is dat je altijd verder kan reiken dan je kan grijpen. Natuurlijk, je kan een stukje naar voren leunen en vastpakken wat je net nog met je vingertoppen beroerde. Maar als je je hand uitstrekt, reik je ook weer een stukje verder.

Je komt ook nooit iemand tegen die zegt “Ik heb alles! Ik ben compleet, mijn leven is af. Ik ga er maar eens een eind aan maken.“. Iedereen reikt verder dan-ie grijpt, en zo hoort het ook. Anders werd het wel heel erg saai en stil allemaal.

Dat is wij. Dat is de “human condition”. Te reiken. Er is niemand die dat niet doet. Zelfs Obama reikt, de krantenbezorger, de mede-student, wie dan ook.

Ik? Waar ik naar reik hou ik lekker voor me. Maar het is verder dan ik grijp, dat kan ik je wel vertellen. Ik reik naar zaken die niet kunnen, zaken die niet bestaan, die nooit zullen zijn. Zaken die mijn verstand te boven gaan. Zaken die ik aan me voorbij laat gaan. Zaken die ik heb gemist. Ik reik.

Op een dag echter, grijp ik ze. Hebbes. Bingo! Mijn greep haalt mijn reik in. Automatisch reik ik naar nieuwe vruchten. Verder weg dan ooit. Altijd voorbij mijn greep. En dat is goed zo. Zoals ik gisteren zeer poëtisch uitgelegd kreeg: “uiteindelijk spelen we allemaal viool met onze voeten”.

De eerste “echte” week sinds de trip naar China. Ik merk het aan alles!

Niet alleen was ik pas vlak voor de wekker wakker, ook het bezoekersaantal op mijn weblog is terug bij af. Die wekker overigens, ging om 06:30, een hele redelijke tijd. Gauw een ontbijtje (drie hoeraatjes voor de blender!), geen koffie (geen tijd) en dan gauw de deur uit.

Alles organiseren valt me nog wel zwaar. Ik loop nogal een slag achter op een vak, maar ik merk dat ik liever thuis zit, niks te doen. Foei! Ook dit stukje tikken is een perfect voorbeeld van studieontwijkend gedrag.

Gelukkig loopt alles wel lekker. Mijn persoonlijke nerd-projectjes (zoals daar zijn; facetube.nl, images.nder.be, en dit prachtige blog) hebben zich goed gehouden tijdens mijn afwezigheid en verder loopt eigenlijk alles wel lekker. Gisteren was ik met Marinke naar Kikker, een voorstelling van Theater Terra. Eigenlijk is dat een kindervoorstelling, maar dat deed er niks aan af. Sommige stukjes waren briljant.

De foto’s zijn inmiddels ook uitgezocht en ik zal, zoals beloofd, hier op het blog de pareltjes eruit plukken. Nu is het tijd voor iets belangrijkers. Huiswerk. [slaakt een diepe zucht].